Паводле Іоана сьв. Эвангельле

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Пераклад Лукі Дзекуць-Малея і Антона Луцкевіча
Паводле: Новы Запавет і Псальмы, 1931
Алічбоўваньне:  кс. С. Сурыновіч, Н. Васілевіч
(група па алічб. тэкстаў Сьв. Пісьма, каард. кс. С. Сурыновіча)

Разьдзел 1

1 На пачатку было Слова, і Слова было ў Бога, і Богам было Слова.

2 Яно было ў Бога спрадвеку.

3 Усё праз Яго сталася, і без Яго нічога ня было з таго, што сталася.

4 У Ім жыцьцё было, і жыцьцё было сьвятлом для людзей.

5 І сьвятло ў цемры сьвеціць, і цемра не агарнула яго.

6 Быў чалавек, пасланы ад Бога; імя яго Іоан.

7 Ён прыйшоў дзеля сьведчаньня, каб сьведчыў аб сьвятле, каб усе мелі веру праз Яго.

8 Ня быў ён сьвятлом, але каб сьведчыў аб Сьвятле.

9 Было Сьвятло праўдзівае, якое прасьвячае ўсякага чалавека прыходзячы ў сьвет.

10 Было Яно на сьвеце, і сьвет праз Яго стаўся, і сьвет Яго не пазнаў.

11 Да сваіх прыйшло, і свае Яго ня прынялі.

12 А тым, што прынялі Яго, веруючым у імя Яго, дало Яно ім сілу дзяцьмі Божымі стацца, тым, якія веруюць у імя Яго,

13 тым, што не ад крыві, не ад жаданьня цела, не ад жаданьня мужа, але ад Бога нарадзіліся.

14 I Слова целам сталася і пасялілася між нас, (і бачылі мы славу Яго, славу, як Адзінароднага ад Айца), поўнае ласкі і праўды.

15 Іоан сьведчыць аб Ім і голасна кажа: Гэта Той, пра Якога я сказаў: Той, што пасьля мяне йдзе, Ён наперадзе мяне стаў, бо раней за мяне быў.

16 I ад поўнасьці Яго ўсё мы прынялі ласку на ласку;

17 бо закон быў дадзены праз Майсея, ласка-ж і праўда сталіся праз Ісуса Хрыста.

18 Бога ня бачыў ніхто ніколі; Адзінародны Сын, што ў улоньні Айца, Той зьявіў.

19 I вось сьведчаньне Іоана, як Жыды паслалі з Ерузаліму сьвяшчэньнікаў і лявітаў, каб спыталіся ў яго: хто ты?

20 Ён сказаў і ня зрокся, і сказаў: я ня Хрыстос.

21 I пыталіся ў яго: дык хто-ж? ты Ільля? I сказаў: не. Прарок? I адказаў: не.

22 Дык сказалі яму: хто-ж ты? каб нам даць адказ тым, што нас паслалі: што ты кажаш аб самым сабе?

23 I сказаў: я голас гукаючага ў пустыні: Прастуйце шлях Госпаду, як сказаў прарок Ісая (Ісая 40, 3).

24 А пасланыя былі ад фарысэяў.

25 I спыталіся ў яго: Дык што-ж ты хрысьціш, калі ты ня Хрыстос, ані Ільля, ані прарок?

26 Іоан сказаў ім у адказ: я хрышчу вадой, але паўстаў сярод вас, Каго вы ня ведаеце;

27 гэта Той, што йдзе за мною, але наперадзе мяне быў, Якому я ня варты разьвязаць рамень абуцьця Яго.

28 Сталася гэта ў Віфавары, за Іорданам, дзе хрысьціў Іоан.

29 На другі дзень бачыць Іоан Ісуса ідучы да яго і кажа: вось Ягня Божае, што бярэ на Сябе грахі ўсяго сьвету.

30 Гэта Той, аб Якім я сказаў: ідзе за мною Муж, Які стаў наперадзе мяне, бо раней за мяне быў;

31 і я ня ведаў Яго; але, каб зьявіўся Ізраілю, прыйшоў я, хрысьцячы вадой.

32 I сьведчыў Іоан, кажучы: я бачыў Духа, зыходзячы з неба, як галуб, і стаў Ён над Ім.

33 I я ня ведаў Яго; але Той, што паслаў мяне хрысьціць вадой, сказаў мне: на каго угледзіш зыходячы Духа, Гэты і ёсьць Той, што Духам Сьвятым хрысьціць.

34 I я бачыў і засьведчыў, што гэты ёсьць Сын Божы.

35 На другі дзень ізноў стаяў Іоан і двое з вучняў яго.

36 I, угледзіўшы, што йдзе Ісус, сказаў: вось Ягня Божае!

37 І пачулі двое з вучняў яго, як казаў гэтае, і пайшлі за Ісусам.

38 Ісус жа, аглянуўшыся і ўгледзіўшы, што йдуць за Ім, кажа ім: чаго шукаеце? Яны адказалі Яму: Равві! (г. е. вучыцель) — дзе жывеш?

39 Кажа ім: пайдзеце і ўбачыце. Яны пайшлі і ўбачылі, дзе Ён жыве, і аставаліся ў Яго гэты дзень. Было-ж каля дзесятае гадзіны.

40 Адзін з двох, што чулі ад Іоана і пайшлі за Ісусам, быў Андрэй, брат Сымона Пятра.

41 Ён першы знаходзіць брата свайго Сымона і кажа яму: мы знайшлі Мэсію (што азначае Хрыста).

42 I прывёў яго да Ісуса. Ісус жа, глянуўшы на яго, сказаў: Ты Сымон, сын Іонін, ты назавешся Кіфа, што значыць камень (Пётр).

43 На другі дзень Ісус хацеў ісьці ў Галілею і знаходзіць Піліпа ды кажа яму: ідзі за Мною.

44 Піліп жа быў з Віфсаіды, з места Андрэя і Пятра.

45 Піліп знаходзіць Натанаіла і кажа яму: мы знайшлі Таго, аб Кім пісаў Майсей у законе і прарокі: Ісуса, Сына Язэпавага, што з Назарэту.

46 Але Натанаіл сказаў яму: ці-ж можа быць што добрае з Назарэту? Піліп кажа яму: пайдзі ды паглядзі.

47 Ісус, угледзіўшы Натанаіла, як ішоў да Яго, кажа аб ім: вось, запраўды, ізраільцянін, у якім няма няшчырасьці.

48 Натанаіл кажа Яму: скуль ведаеш мяне? Ісус адказаў і сказаў яму: перш, чым Піліп паклікаў цябе, я бачыў цябе, як ты быў пад смакоўніцаю.

49 I кажа Яму Натанаіл: Равві! Ты Сын Божы! Ты — Цар Ізраіляў!

50 Ісус у адказ сказаў яму: верыш, бо Я сказаў табе: Я бачыў цябе пад смакоўніцаю; убачыш больш за гэтае.

51 I кажа яму: запраўды, запраўды кажу вам: адгэтуль будзеце бачыць неба адчыненае і ангелаў Божых узыходзячы і сходзячы ўніз да Сына Чалавечага.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 2

1 На трэці дзень было вясельле ў Кане Галілейскай, і Маці Ісусава была там.

2 Быў запрошаны і Ісус і вучні Яго на вясельле.

3 I, як не хапіла віна, Маці Ісусава кажа Яму: віна ня маюць.

4 Кажа ёй Ісус: што Мне і Табе жанчына? Гадзіна Мая яшчэ ня прыйшла.

5 Маці Яго сказала слугам: што вам скажа, зрабеце.

6 Было-ж тамака шэсьць каменных судзін да вады, якія стаялі дзеля жыдоўскага ачышчэньня, зьмяшчаючы па дзьве, ці па тры меры.

7 Кажа ім Ісус: налійце вады у глякі. I напоўнілі іх да верху.

8 I кажа Ім: чарпайце цяпер і нясеце да маршалка. I панясьлі.

9 Калі-ж маршалак пакаштаваў вады, што віном сталася, а ён ня ведаў, скуль яно, слугі-ж, што налівалі ваду, ведалі, — кліча маладога

10 і кажа яму: кожын чалавек перш падае добрае віно, а як нап'юцца, тады горшае; ты-ж добрае віно захаваў дагэтуль.

11 Так зрабіў Ісус пачатак цудам у Кане Галілейскай і выявіў славу Сваю, і ўверавалі ў Яго вучні Яго.

12 Пасьля гэтага прыйшоў Ён у Капэрнаум, Сам і Маці Яго, і браты Яго, і вучні Яго, і там аставаліся некалькі дзён.

13 І была блізка Пасха ў Жыдоў, і ўвайшоў Ісус у Ерузалім;

14 і знайшоў у царкве прадаваўшых валоў, авец, галубоў, і сядзелі тамака мянялы.

15 I, зрабіўшы біч з вяровак, выгнаў з царквы ўсіх, такжа й авец і валоў, ды грошы мянялам рассыпаў і сталы іх абярнуў;

16 і сказаў прадаўцом галубоў: забярэце гэнае згэтуль: не рабеце дому Айца Майго домам торгу.

17 I прыпомнілі вучні Яго, што напісана: руплівасьць аб дом Твой зьядае Мяне (Пс. 68, 10).

18 Адказалі-ж Яму Жыды і сказалі: які знак нам дасі, чаму гэтае робіш?

19 Ісус жа адказаў ім, мовячы: зруйнуйце дом гэты, і Я ў тры дні адбудую яго.

20 I сказалі Жыды: гэты дом будаваўся сорак шэсьць гадоў, а Ты ў тры дні збудуеш яго?

21 А Ён гаварыў гэтае аб доме цела Свайго.

22 I, як уваскрос пасьля сьмерці, прыпомнілі вучні Яго, што Ён казаў гэтае, і паверылі Пісаньню і слову, якім мовіў Ісус.

23 Калі-ж быў Ён у Ерузаліме на Пасху ў сьвяты, дык многія, бачучы цуды, якія рабіў, уверавалі ў імя Яго.

24 Але Сам Ісус не даверыўся ім, бо ведаў усіх

25 і ня меў патрэбы, каб хто сьведчыў ао чалавеку, бо Сам ведаў, што было ў чалавеку.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 3

1 Быў жа між фарысэямі чалавек, на імя Нікадэм, адзін з начальнікаў жыдоўскіх.

2 Той прыйшоў да Ісуса ўначы і сказаў Яму: Равві! мы ведаем, што Ты вучыцель, што прыйшоў ад Бога, бо ніхто ня можа рабіць такіх цудаў, якія Ты робіш, калі-б ня быў з ім Бог.

3 I адказаў яму Ісус і сказаў: запраўды, запраўды кажу табе: калі хто не народзіцца нанова, ня можа бачыць Царства Божага.

4 Нікадэм кажа Яму: як можа чалавек нарадзіцца, калі ён стары? Няўжо-ж ен другі раз можа ўвайсьці ў чэрава маткі сваёй і нарадзіцца?

5 Ісус адказаў: запраўды, запраўды кажу табе: калі хто не народзіцца з вады і Духа, ня можа ўвайсьці ў Царства Божае.

6 Спараджонае з цела ёсьць цела, а спараджонае з Духа ёсьць дух.

7 Ня дзівуйся, што Я сказаў табе: трэба вам нарадзіцца нанова.

8 Дух дыхае, дзе хоча, і голас яго чуеш, а ня ведаеш, скуль прыходзіць і куды адыходзіць: гэтак і ўсякі спараджоны з Духа.

9 Нікадэм адказаў і сказаў Яму: як гэта можа быць?

10 Ісус адказаў яму і сказаў: ты вучыцель Ізраіляў і гэтага ня ведаеш?

11 Запраўды, запраўды кажу табе: Мы гаворым аб тым, што ведаем, і сьведчым аб тым, што бачылі, і вы сьведчаньня Нашага ня прыймаеце;

12 калі Я сказаў вам аб зямным, і ня верыце, як паверыце, калі буду гаварыць аб нябесным?

13 I ніхто ня ўзышоў на неба, толькі Сын Чалавечы, што на небе, які з неба зыйшоў.

14 І, як Майсей падняў зьмея ў пустыні, так мусіць быць падняты Сын Чалавечы,

15 каб усякі, хто веруе ў Яго, ня згінуў, але меў жыцьцё вечнае.

16 Бо так палюбіў Бог сьвет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб усякі, хто веруе ў Яго, ня згінуў, але меў жыцьцё вечнае.

17 Бо не паслаў Бог Сына Свайго ў сьвет, каб судзіць сьвет, але каб сьвет быў збаўлены праз Яго.

18 Хто веруе ў Яго, ня будзе асуджаны, а хто ня веруе, той ужо засуджаны, бо ня ўвераваў у імя Адзінароднага Сына Божага.

19 Суд жа такі, што Сьвятло прыйшло ў сьвет, але людзі палюбілі цемру больш за сьвятло, бо ўчынкі іх былі благія.

20 Бо кожын, хто робіць благое, ненавідзіць сьвятла і ня йдзе да сьвятла, каб ня выявіліся ўчынкі яго, бо яны благія.

21 А хто чыніць праўду, ідзе да сьвятла, каб відочнымі былі ўчынкі яго, бо яны ў Богу ўчынены.

22 Пасьля гэтага прыйшоў Ісус з вучнямі Сваімі ў зямлю Жыдоўскую і там быў з імі і хрысьціў.

23 Іоан жа таксама хрысьціў у Эноне, недалека ад Саліму, бо вады там было многа, і прыходзілі туды і хрысьціліся;

24 бо Іоана йшчэ ня ўкінулі былі ў вязьніцу.

25 I ўзьнялася ў Іоанавых вучняў спрэчка з Жыдамі аб ачышчэньні.

26 I прыйшлі да Іоана і сказалі яму: равві: Той, што быў з табою за Іорданам, аб Якім сьведчыў ты, вось Ён хрысьціць, і ўсе йдуць да Яго.

27 Іоан адказаў і сказаў: ня можа чалавек нічога ўзяць, калі яму ня будзе дадзена з неба.

28 Самі вы сьведкі мне ў тым, што я сказаў: я ня Хрыстос, але я пасланы перад Ім.

29 Хто мае нявесту, той жаніх, а друг жаніха, што стаіць ды слухае яго, цешыцца радасьцяй, слухаючы голас жаніха. Вось гэтая радасьць мая збылася.

30 Яму час расьці, а мне малець.

31 Хто з вышыні прыходзе, той вышэй за ўсіх, а хто з зямлі, той зямны і з зямлі гаворыць. Хто з неба прыходзе, той панад усімі,

32 і што бачыў і чуў, аб тым сьведчыць, і ніхто ня прыймае сьведчаньня Яго.

33 Хто-ж прыняў Яго сьведчаньне, той прыпячатаваў, што Бог праўдзівы.

34 Бо, каго паслаў Бог, гаворыць словы Божыя, бо ня мераючы дае Бог Духа.

35 Ацец любіць Сына і ўсё даў у рукі Яго.

36 Хто веруе ў Сына, мае вечнае жыцьцё, а хто ў Сына ня веруе, ня ўбачыць жыцьця, але гнеў Божы будзе на ім.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 4

1 Калі-ж даведаўся Госпад, што дачуліся фарысэі, што Ісус больш вучняў здабывае і хрысьціць, чым Іоан, —

2 хоць Сам Ісус ня хрысьціў, але вучні Яго, —

3 пакінуў Юдэю і пайшоў зноў у Галілею.

4 Выпадала-ж Яму прахадзіць праз Самарыю.

5 I вось, прыходзіць Ён у Самарыйскае места, званае Сіхар, ля хутара, што даў Якаў сыну свайму Язэпу.

6 Была тамака студня Якава. I Ісус, стомлены падарожай, сеў ля студні. Было каля шостае гадзіны.

7 Прыходзіць жанчына з Самарыі зачарпнуць вады. Ісус кажа да яе: дай Мне піць.

8 Бо вучні Яго адыйшліся да места купіць ежы.

9 Жанчына Самаранская кажа Яму: як Ты, Юдэй, просіш піць у мяне, Самаранкі? Бо Юдэі ня маюць зносін з Самаранамі.

10 Ісус адказаў ёй і сказаў: калі-б ты ведала дар Божы, і Хто кажа табе: дай мне піць, то ты сама прасіла-б у Яго, і Ён даў бы табе жывое вады.

11 Жанчына кажа Яму: Госпадзе! У Цябе й зачарпнуць няма чым, а студня глыбокая: адкуль-жа ў Цябе вада жывая?

12 няўжо Ты большы за айца нашага Якава, які Даў нам гэту студню і сам з яе піў, і дзеці яго, і статак яго?

13 Ісус адказаў ёй і сказаў: кожын, хто п'е гэтую ваду, зноў піць захоча;

14 хто ж вып‘е вады, якое Я яму дам, не запрагне ніколі, але вада, што дам яму, станецца ў ім крыніцаю вады, што ў жыцьцё вечнае цячэ.

15 Жанчына кажа Яму: Госпадзе! дай мне гэтай вады, каб мне ня прагнуць і ня прыходзіць сюды чарпаць.

16 Кажа ёй Ісус: пайдзі, пакліч мужа твайго і прыйдзі сюды.

17 Жанчына адказала і сказала: у мяне няма мужа. Ісус кажа ёй: праўду ты сказала, што ў цябе няма мужа;

18 бо ў цябе было пяць, і той, якога цяпер маеш, ня муж табе; гэта ты праўдзіва сказала.

19 Жанчына кажа Яму: Госпадзе! бачу, што Ты прарок;

20 бацькі нашыя пакланяліся на гэтай гарэ, а вы кажаце, што месца, дзе павінны пакланяцца — у Ерузаліме.

21 Ісус кажа ёй: павер мне, што надыйдзе час, калі не на гарэ гэтай і не ў Ерузаліме будзеце пакланяцца Айцу;

22 вы ня ведаеце, чаму пакланяецеся; бо збаўленьне ад Юдэяў.

23 Але прыйдзе час, дый ён ужо прыйшоў, калі праўдзівыя паклоньнікі будуць пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе, бо гэткіх паклоньнікаў шукае сабе Ацец.

24 Бог ёсьць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе.

25 Жанчына кажа Яму: ведаю, што прыйдзе Мэсія (гэта ёсьць Хрыстос), і калі Ён прыйдзе, абвесьціць нам усё.

26 Ісус кажа ёй: гэта Я, што гавару з табою.

27 У гэты час прыйшлі вучні Яго і зьдзівіліся, што Ён гаворыць з жанчынаю, але ніводзін ня спытаўся: чаго Табе трэба? ці — аб чым гаворыш з ёю?

28 Тады жанчына пакінула вядро сваё і пайшла да места ды кажа людзям:

29 пайдзеце й паглядзеце чалавека, які сказаў мне ўсё, што я рабіла; ці ня Хрыстос гэта?

30 Яны выйшлі з места і пайшлі да Яго.

31 Тымчасам вучні прасілі Яго, кажучы: Равві! еш.

32 Ён жа сказаў ім: Я маю страву, якой вы ня ведаеце.

33 Дзеля гэтага вучні гаварылі між сабою: няўжо-ж нехта прынёс Яму есьці?

34 Ісус кажа ім: Мая страва — тое, каб спаўняць волю Паслаўшага Мяне і скончыць дзела Яго.

35 Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры месяцы, і прыйдзе жніво? а Я кажу вам: падымеце вочы вашыя і паглядзеце на нівы, як яны пабялелі і пасьпелі да жніва.

36 Хто жне, дастае плату і зьбірае плён дзеля жыцьця вечнага, каб і жнец і сявец разам радаваліся.

37 Бо ў гэтым сказана праўдзіва: адзін сее, а другі жне.

38 Я паслаў вас жаць, над чым вы не працавалі: другія працавалі, а вы прыйшлі на працу іх.

39 I многа Самаранаў з места гэнага ўверавалі ў Яго па слову жанчыны, якая сьведчыла, што Ён сказаў ёй усё, што рабіла.

40 I вось, як прыйшлі да Яго Самаране, то прасілі Яго пабыць у іх, і Ён нрабыў там два дні.

41 I яшчэ больш уверавалі дзеля слова Яго,

42 а жанчыне гэтай казалі: ўжо не дзеля тваіх гутарак верым, бо самы чулі і даведаліся, што гэта праўдзівы Збаўца сьвету — Хрыстос.

43 Цераз два дні выйшаў Ён адтуль і пайшоў у Галілею;

44 бо Сам Ісус сьведчыў, што прарок ня мае пашаны ў сваёй бацькаўшчыне.

45 Калі-ж прыйшоў у Галілею, то Галілеяне прынялі Яго, бо бачылі ўсе, што зрабіў у Ерузаліме ў часе сьвята; яны-ж бо самі хадзілі на сьвята.

46 I вось Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе зрабіў з вады віно. I быў у Капэрнауме нейкі прыдворны, у якога занядужаў сын.

47 Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Юдэі ў Галілею, прыйшоў да Яго і прасіў Яго прыйсьці і аздаравіць сына яго; бо быў канаў.

48 I сказаў яму Ісус: ня ўверуеце, калі ня ўбачыце знакоў і цудаў.

49 Прыдворны-ж кажа Яму: Госпадзе! прыйдзі, пакуль ня ўмёр сын мой.

50 Ісус кажа яму: ідзі, сын твой здаровы! Ён паверыў слову, якое сказаў яму Ісус, і пайшоў.

51 I на дарозе ўжо спаткалі яго слугі яго і сказалі: сын твой здаровы.

52 Ён спытаўся ў іх: а каторай гадзіне палягчэла яму? Яму сказалі: учора а сёмай гадзіне гарачка пакінула яго.

53 Дык даведаўся бацька, што ў тую гадзіну, калі Ісус сказаў яму: ідзі, сын твой здаровы. I ўвераваў сам і ўвесь дом яго.

54 Гэта йзноў другі цуд зрабіў Ісус, вярнуўшыся з Юдэі ў Галілею.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 5

1 Пасьля гэтага было сьвята жыдоўскае, і прыйшоў Ісус у Ерузалім.

2 Ёсьць-жа ў Ерузаліме ля авечых варотаў купальня, што завецца па жыдоўску Вітэзда, з пяцьма стаўбамі.

3 Каля іх ляжала множства нядужых, сьляпых, кульгавых, ссохшых, што чакалі руху вады;

4 бо Ангел Гасподні час ад часу зыходзіў у купальню і каламуціў ваду; і хто першы ўваходзіў у яе пасьля ўскаламучаньня вады, той здаравеў, на што-б ні хварэў.

5 I быў тут нейкі чалавек, што хварэў трыццаць восем лет.

6 Ісус, угледзіўшы яго ляжучы і даведаўшыся, што ён ляжыць ужо даўгі час, кажа яму: ці хочаш паздаравець?

7 Хворы адказаў Яму: так, Госпадзе, але ня маю чалавека, які спусьціў бы мяне ў купальню, калі ўскаламуціцца вада; калі-ж сам прыходжу, другі ўжо зыходзіць прада мною.

8 I кажа яму Ісус: устань, вазьмі ложак твой і хадзі.

9 I ён у тую-ж часіну стаўся здаровым і ўзяў ложак свой і пайшоў. Было-ж гэта ў суботу.

10 Дзеля гэтага Жыды казалі аздароўленаму: сёньня субота, ня гожа табе браць ложак.

11 Ён адказаў ім: хто мяне аздаравіў, той мне сказаў: вазьмі ложак твой і хадзі.

12 Яго спыталіся: хто гэны чалавек, што сказаў табе: вазьмі ложак твой і хадзі?

13 Аздароўлены-ж ня ведаў, хто Ён, бо Ісус адыйшоўся ад народу, што быў у тым месцы.

14 Пасьля гэтага Ісус спаткаў яго ў царкве і сказаў яму: вось, ты цяпер здаровы, не грашы-ж больш, каб ня сталася табе нешта горшае.

15 Чалавек гэны пайшоў і расказаў Жыдом, што гэта Ісус аздаравіў яго.

16 I пачалі за гэта Жыды гнаць Ісуса і шукалі, як бы забіць Яго, што Ён рабіў гэткае ў суботу .

17 Ісус жа кажа ім: Ацец мой дагэтуль робіць, і Я роблю.

18 За гэта яшчэ больш шукалі Жыды, якбы забіць Яго, што Ён ня толькі ломіць суботу, але і Айцом Сваім заве Бога, раўняючы Сябе да Бога.

19 На гэта Ісус сказаў: запраўды, запраўды кажу вам: Сын нічога ня можа рабіць Сам ад Сябе, калі ня будзе бачыць робячы Айца, бо што робіць Ён, тое й Сын робіць таксама.

20 Бо Ацец любіць Сына і паказвае Яму ўсё, што Сам робіць, дый пакажа Яму большыя дзеяньні, чым гэтыя, ажно дзівавацца будзеце.

21 Бо як Ацец уваскрашае ўмершых і ажыўляе, — так і Сын ажыўляе, каго хоча.

22 Бо Ацец і ня судзіць нікога, але ўвесь суд аддаў Сыну,

23 каб усе паважалі Сына, як паважаюць Айца. I хто не паважае Сына, не паважае і Айца, паслаўшага Яго.

24 Запраўды, запраўды кажу вам: хто слухае слова Маё і верыць Паслаўшаму Мяне, мае вечнае жыцьцё і на суд ня йдзе, але перайшоў ад сьмерці ў жыцьцё.

25 Запраўды, запраўды кажу вам: прыйдзе час, дый ужо прыйшоў, калі ўмершыя пачуюць голас Сына Божага і, пачуўшы, ажывуць.

26 Бо як Ацец мае жыцьцё ў Сабе, так і Сыну даў жыцьцё мець у Сабе;

27 і даў Яму ўладу й суд чыніць, бо Ён ёсьць Сын Чалавечы.

28 Ня дзівуйцеся гэтаму: бо прыйдзе час, калі ўсе, што ў магілах, пачуюць голас Сына Божага,

29 і выйдуць, што добрае чынілі, на ўваскрашэньне жыцьця, а што благое чынілі — на ўваскрашэньне суда.

30 Я нічога не магу рабіць Сам ад Сябе; як чую, так і суджу, і суд Мой праўдзівы, бо ня шукаю Маёй волі, але волі паслаўшага Мяне Айца.

31 Калі сьведчу Сам аб Сабе, то сьведчаньне Маё непраўдзівае.

32 Ёсьць другі, што сьведчыць аба Мне, і Я ведаю, праўдзівае тое сьведчаньне, якім Ён сьведчыць аба Мне.

33 Вы пасылалі да Іоана, і ён засьведчыў аб праўдзе.

34 Я-ж не ад чалавека прыймаю сьведчаньне, але кажу гэта, каб вы спасьліся.

35 Той быў сьветач, які гарэў і сьвяціў, а вы хацелі часіну пацешыцца пры сьвятле яго.

36 Я-ж маю сьведчаньне большае за Іоанава: бо дзеяньні, што Ацец даў Мне закончыць, самыя гэтыя дзеяньні, што Я чыню, сьведчаць аба Мне, што Ацец паслаў Мяне.

37 І Ацец, Які паслаў Мяне, Сам засьведчыў аба Мне. А вы ані голасу Яго ніколі ня чулі, ані аблічча Яго ня бачылі,

38 і ня маеце слова Яго, што ў вас было-б, бо ня верыце Таму, Каго Ён паслаў.

39 Перагледзьце Пісаньні: бо вы думаеце праз іх жыцьцё вечнае мець, і яны сьведчаць аба Мне.

40 Але вы ня хочаце прыйсьці да Мяне, каб мець жыцьцё.

41 Славы ад людзей не бяру,

42 але пазнаў вас: любві да Бога ня маеце ў сабе.

43 Я прыйшоў у імя Айца Майго, і ня прыймаеце Мяне, а калі-б другі прыйшоў у сваё імя, таго прыймеце.

44 Як вы можаце верыць, калі бярэцё славу адзін ад аднаго, а славы, што ад Аднаго Бога, ня шукаеце.

45 Ня думайце, што Я буду вінаваціць вас перад Айцом: ёсьць на вас абвінавальнік Майсей, на якога спадзяецёся.

46 Бо, каб вы верылі Майсею, то верылі-б і Мне, бо ён пісаў аба Мне.

47 Калі-ж яго пісаньням мя верыце, як Маім словам паверыце?

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 6

1 Пасьля гэтага пайшоў Ісус на той бок мора Галілейскага, Тывэрыядзкага.

2 I пайшло за Ім многа народу, бо бачылі цуды, якія Ён рабіў з хворымі.

3 I ўзыйшоў Ісус на гару і там сядзеў з вучнямі Сваімі.

4 А блізка была Пасха, сьвята жыдоўскае.

5 Ісус, падняўшы вочы і ўгледзіўшы, што многа народу йдзе да Яго, кажа Піліпу: дзе нам купіць хлеба, каб іх накарміць?

6 Казаў жа Ён гэта выведываючы ў яго, бо Сам ведаў, што хацеў зрабіць.

7 Піліп адказаў Яму: ім на дзьвесьці дынараў мала будзе хлеба, каб кожнаму з іх дасталася хоць па крысе.

8 Адзін з вучняў Яго, Андрэй, брат Сымона Пятра, кажа Яму:

9 Тут ёсьць у аднаго хлопчыка пяць хлебаў ячменных і дзьве рыбы; але што гэта для такога множства?

10 Ісус сказаў: скажэце ім пасядаць. Была-ж на тым месцы густая трава. I вось пасядалі людзі лікам да пяцёх тысячаў.

11 І ўзяў Ісус хлебы і, аддаўшы хвалу, раздаў вучням, вучні сядзеўшым, так сама і рыбы, колькі хто хацеў.

12 I, як насыціліся, сказаў вучням сваім: зьбярэце астаўшыяся кускі, каб нічога не прапала.

13 I сабралі й напоўнілі дванаццаць карабоў кускамі ад пяцёх ячменных хлебаў, што асталіся ў еўшых.

14 Людзі-ж, што бачылі цуд, зроблены Ісусам, сказалі: гэта запраўды той прарок, што йдзе ў сьвет.

15 Ісус жа, ведаючы, што хочуць неўспадзеўкі прыйсьці і ўзяць Яго, каб зрабіць царом, ізноў адыйшоўся на гару адзін.

16 Калі настаў вечар, то вучні Яго зыйшлі да мора

17 і, увайшоўшы ў човен, паплылі на той бок мора ў Капэрнаум. Станавілася ўжо цёмна, а Ісус ня прыходзіў да іх.

18 Дуў моцны вецер, і мора хвалявалася.

19 Праплыўшы каля дваццацёх пяцёх ці трыццацёх стадыяў, яны ўбачылі Ісуса ідучы па моры і ўжо недалёка ад чаўна і спалохаліся.

20 Але Ён сказаў ім: гэта Я, ня бойцеся!

21 Яны захацелі ўзяць Яго ў човен, і зараз-жа човен прыстаў да берагу, куды плылі.

22 Назаўтрае народ, які стаяў на тым баку мора і бачыў, што там ня было другога чаўна, апрача аднаго, у які ўвашлі вучні Яго, і што Ісус не ўваходзіў у човен з вучнямі Сваімі, але адплылі адны вучні Яго,

23 другія-ж чаўны прыйшлі з Тывэрыяды, непадалёк ад таго месца, дзе елі хлеб на багаслаўленьне Госпада;

24 вось-жа, калі народ угледзіў, што тут няма ні Ісуса, ні вучняў Яго, то ўвайшлі ў човен і прыплылі ў Капэрнаум, шукаючы Ісуса,

25 і, знайшоўшы Яго на тым баку мора, сказалі Яму: Равві: калі Ты сюды прыйшоў?

26 I адказаў ім Ісус і сказаў: запраўды, запраўды кажу вам: шукаеце Мяне не затым, што бачылі цуд, але затым, што елі хлеб і насыціліся;

27 працуйце-ж не дзеля ежы, што зьніштажаецца, але дзеля ежы, што астаецца ў жыцьцё вечнае, якое дасьць вам Сын Чалавечы, бо на Ім паклаў пячаць Сваю Ацец Бог.

28 Яны-ж сказалі Яму: што нам рабіць, каб рабіць дзелы Божыя?

29 I адказаў ім Ісус і сказаў: вось дзелы Бога: каб вы ўверавалі ў Таго, Каго Ён паслаў.

30 Яны-ж сказалі Яму: якіж Ты дасі знак, каб мы бачылі й паверылі Табе? што Ты чыніш? З1 Бацькі нашыя елі манну ў пустыні і насыціліся, паводле напісанага: "хлеб з неба даў ім есьці" (Пс. 77, 24).

32 Ісус жа сказаў ім: Запраўды, запраўды кажу вам: не Майсей даў вам хлеб з неба, але Ацец Мой дае вам праўдзівы хлеб з неба;

33 бо хлеб Божы ёсьць той, што зыходзіць з неба і дае жыцьцё сьвету.

34 Яны-ж сказалі Яму: Госпадзе! давай нам заўсёды такі хлеб.

35 Ісус жа сказаў ім: Я ёсьць хлеб жыцьця; хто прыходзе да Мяне, ня будзе галодны, і хто веруе ў Мяне, ня будзе прагнуць ніколі.

36 Але Я сказаў вам, што й бачылі Мяне, і ня верыце.

37 Усё, што дае Мне Ацец, да Мяне прыйдзе, і таго, хто прыходзе да Мяне, ня выганю вон,

38 бо Я зыйшоў з неба не дзеля таго, каб чыніць Маю волю, але волю паслаўшага Мяне Айца; .

39 воля-ж паслаўшага Мяне Айца ёсьць тая, каб з таго, што Ён Мне даў, нічога не загубіць, але ўваскрасіць усё гэнае ў апошні дзень;

40 воля паслаўшага Мяне ёсьць тая, каб кожны, хто бачыць Сына і веруе ў Яго, меў жыцьцё вечнае, і Я ўваскрашу Яго ў апошні дзень.

41 Жыды ж гудзелі проці Яго, што сказаў: Я ёсьць хлеб што з неба зыйшоў,

42 і гаварылі: ці ня Ісус гэта, сын Язэпаў, бацьку й матку якога ведаем? Як жа Ён кажа: Я зыйшоў з неба?

43 Ісус жа адказаў ім і сказаў: ня гудзеце міжы сабою;

44 ніхто ня можа прыйсьці да Мяне, калі яго ня прывабіць Ацец, што паслаў Мяне, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.

45 Напісана ў прарокау: і будуць усе навучаны Богам. Кожын, чуючы ад Айца і навучыўшыся, прыходзіць да Мяне (Ісая 54, 13).

46 Не затым, каб нехта бачыў Айца апрача Таго, хто ад Бога: той бачыў Айца.

47 Запраўды, запраўды кажу вам: хто веруе ў Мяне, мае вечнае жыцьцё.

48 Я хлеб жыцьця.

49 Бацькі вашыя елі манну ў пустыні і паўміралі,

50 хлеб жа, які з неба зыходзе, такі, што не памрэ, хто есьць яго.

51 Я — хлеб жывы, што зыйшоў з неба: хто есьць хлеб гэты, жыць будзе вечна. Хлеб жа, які Я дам, ёсьць Цела Маё, каторае Я аддам за жыцьцё сьвету.

52 I спрачаліся між сабою жыды, кажучы: як Ён можа даць нам есьці цела Сваё?

53 Ісус жа сказаў ім: запраўды, запраўды кажу вам: калі ня будзеце есьці цела Сына Чалавечага і піць крыві Яго, то ня будзеце мець у сабе жыцьця.

54 Хто есьць цела Маё і п’е кроў Маю, мае жыцьцё вечнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.

55 Бо цела Маё запраўды ёсьць ежа, і кроў Мая запраўды ёсьць піта;

56 і хто есьць цела Маё і п’е кроў Маю, ува Мне ёсьць і Я ў ім.

57 Як паслаў Мяне жывы Ацец, і Я жыву Айцом, так і хто есьць Мяне, жыць будзе Мною;

58 гэта-ж і ёсьць хлеб, што з неба зыйшоў. Ня так, як бацькі вашыя елі манну і паўміралі: хто есьць хлеб гэты, жыць будзе вечна.

59 Гэтае казаў Ён у школе, навучаючы ў Капэрнауме.

60 Многія з вучняў Яго, чуючы гэтае, казалі: жорсткае гэта слова. Хто можа слухаць яго?

61 Ісус жа, ведаючы ў Сабе, што вучні Яго гудзяць аб гэтым, сказаў ім: ці гэтае вас спакушае?

62 а як угледзіце Сына Чалавечага ўзыходзячы туды, дзе быў раней?

63 Дух жывіць, цела-ж нічога ня вартае; словы, якія вам кажу, ёсьць дух і жыцьцё;

64 але ёсьць некаторыя сярод вас, што ня веруюць. Бо Ісус наперад ведаў, што ёсьць няверуючыя, і хто здрадзіць Яго.

65 I сказаў: дзеля гэтага-ж і казаў Я вам, што ніхто ня можа прыйсьці да Мяне, калі яму ня будзе дадзена Айцом Маім.

66 3 таго часу многія з вучняў Яго пайшлі назад і ўжо не хадзілі з Ім.

67 Тады Ісус сказаў дванаццацём: ці ня хочаце і вы адыйсьціся?

68 I адказаў Яму Сымон Пётр: Госпадзе! да каго нам ісьці? Ты маеш словы вечнага жыцьця;

69 і мы паверылі і пазналі, што Ты Хрыстос, Сын Бога жывога.

70 Ісус адказаў ім: ці ня вас дванаццацёх выбраў Я? Але адзін з вас злы дух.

71 Гэтае гаварыў Ён пра Юду Сымонавага Іскарыёта, бо гэты хацеў прадаць Яго, адзін з дванаццацёх.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 7

1 Пасьля гэтага Ісус хадзіў па Галілеі; па Юдэі не хацеў хадзіць, бо Жыды шукалі, як бы забіць Яго.

2 Блізка-ж было сьвята жыдоўскае кучкі.

3 Тады браты Яго сказалі Яму: ідзі адгэтуль і пайдзі ў Юдэю, каб і вучні Тваі бачылі дзеяньні, якія Ты чыніш.

4 Бо ніхто ня робіць нічога ўкрадкам, але сам стараецца быць вядомым. Калі робіш гэткае, дык пакажы Сябе сьвету;

5 бо і браты Яго ня веравалі ў Яго.

6 Ісус жа сказаў ім: Мой час яшчэ ня прыйшоў, а для вас заўсёды час;

7 вас сьвет ня можа ненавідзець, а Мяне ненавідзіць, бо Я сьведчу аб ім, што ўчынкі яго благія.

8 Ідзеце вы на гэтае сьвята, а Я яшчэ не пайду на гэтае сьвята, бо Мой час яшчэ не настаў.

9 I, сказаўшы гэтае ім, астаўся ў Галілеі.

10 Але, як пайшлі браты Яго, тады і Ён пайшоў на сьвята, ня яўна, але як-быццам патайна.

11 Жыды-ж шукалі Яго на сьвяце й пыталіся: дзе Ён?

12 I многа шуму было дзеля Яго ў народзе: адны казалі, што Ён добры, а другія казалі: не, бо зводзіць народ.

13 Але-ж ніхто не гаварыў аб Ім яўна, бо баяліся Жыдоў.

14 У палове-ж сьвята ўвайшоў Ісус у царкву і навучаў.

15 І дзівіліся Жыды, кажучы: як Ён ведае Пісаньні, ня вучыўшыся?

16 Ісус жа адказаў ім і сказаў: Маё вучэньне не Маё, але Паслаўшага Мяне;

17 хто хоча волю Яго чыніць, той даведаецца аб навуцы, ці ад Бога яна, ці Я Сам ад Сябе гавару.

18 Хто гаворыць сам ад сябе, той шукае для сябе славы, а хто шукае славы Паслаўшага яго, той праведны, і няма ў ім няпраўды.

19 Ці ня даў вам Майсей закону, і ніхто ня жыве па закону. За што хочаце забіць Мяне?

20 Народ адказаў: ці ня дэман у Табе? Хто імкнецца забіць Цябе?

21 Ісус казаў далей: адно дзела зрабіў Я, і вы ўсе дзівуецеся;

22 Майсей даў вам абразаньне; хоць яно і не ад Майсея, але ад бацькоў, і ў суботу вы абразаеце чалавека;

23 калі ў суботу абразаецца чалавек, каб ня быў парушаны закон Майсеяў, — чаму ж нездаволены вы Мною, што Я аздаравіў чалавека ў суботу?

24 Ня судзіце па выгляду, але судзіце судом справядлівым.

25 Іншыя-ж з ерузалімцаў казалі: ці ж гэта ня Той, Якога шукаюць, каб забіць?

26 Вось Ён кажа яўна, і нічога ня кажуць Яму; ці не пераканаліся начальнікі, што Ён запраўды Хрыстос?

27 Але мы ведаем Яго, адкуль Ён; калі-ж прыйдзе Хрыстос, ніхто ня будзе ведаць, адкуль Ён.

28 I крыкнуў тады Ісус у царкве, навучаючы і кажучы: і Мяне ведаеце, і ведаеце адкуль Я, і прыйшоў Я ня Сам ад Сябе, але праўдзівы Той, што паслаў Мяне, ды Яго вы ня ведаеце;

29 Я ведаю Яго, бо Я ад Яго, і Ён паслаў Мяне.

30 І шукалі, як бы ўзяць Яго, але ніхто не ўзлажыў на Яго рукі, бо яшчэ ня прыйшоў Яго час.

31 Многія-ж з народу ўверавалі ў Яго і казалі: калі прыйдзе Хрыстос, няўжо-ж Ён зробіць больш цудаў, чымся гэты зрабіў?

32 Чулі фарысэі такія гутаркі аб Ім у народзе; і паслалі фарысэі й архірэі слуг сваіх, каб узялі Яго.

33 Ісус жа сказаў ім: яшчэ нядоўга Мне быць з вамц і пайду да Паслаўшага Мяне.

34 Будзеце шукаць Мяне і ня знойдзеце, і дзе буду Я, туды вы ня можаце прыйсьці.

35 I гаварылі жыды паміж сабою: куды Ён хоча йсьці, што мы ня знойдзем Яго? Ці не да грэцкага рассяленьня хоча йсьці і навучаць Грэкаў?

36 Што маюць значыць гэтыя словы, якія Ён сказаў: "будзеце шукаць Мяне і ня знойдзеце, і дзе буду Я, туды вы ня можаце прыйсьці?"

37 У апошні-ж вялікі дзень сьвята Ісус стаяў і клікаў, кажучы: хто смагу мае, ідзі да Мяне і пі.

38 Хто веруе ў Мяне, у таго, як сказана ў Пісаньні, з жывата пацякуць рэкі вады жывое.

39 Гэтае сказаў Ён аб Духу, якога меліся прыняць веруючыя ў Яго: бо ня было йшчэ на іх Духа Сьвятога, бо ня быў яшчэ Ісус услаўлены.

40 Многія з народу, чуўшы гэтыя словы, казалі: запраўды, Ён прарок.

41 Другія гаварылі: гэта Хрыстос. А іншыя гаварылі: ці ж з Галілеі прыйдзе Хрыстос?

42 Ці-ж ня сказана ў Пісаньні, што Хрыстос прыйдзе з сяменьня Давідавага і Віфлеему, з сяла, скуль быў Давід?

43 Дык вось узьнялася аб Ім у людзей спрэчка.

44 Некаторыя-ж з іх хацелі ўзяць Яго, але ніхто не падняў на Яго рукі.

45 I вярнуліся слугі да архірэяў і фарысэяў, і тыя спыталіся: чаму вы не прывялі Яго?

46 Слугі адказалі: ніколі чалавек не гаварыў так, як гэты чалавск.

47 Фарысэі сказалі ім: няўжо-ж і вас зьвялі?

48 Ці паверыў у Яго хто з начальнікаў і фарысэяў?

49 Бо пракляты гэты народ, што ня ведае закону.

50 Кажа ім Нікадэм, адзін з іхніх, што прыходзіў быў да Яго ўначы:

51 ці судзіць закон наш чалавека, ня выслухаўшы перш яго і не даведаўшыся, што ён робіць?

52 На гэтае адказалі і сказалі яму: ці і ты не з Галілеі? пашукай і пабач, што з Галілеі прарок ня прыходзіў.

53 I разыйшліся да дому.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 8

1 Ісус жа пайшоў на гару Аліўную.

2 Нараніцы-ж ізноў прыйшоў у царкву, і ўвесь народ ішоў да Яго. Ён сеў і навучаў іх.

3 Тут кніжнікі і фарысэі прывялі да Яго жанчыну, злоўленую на чужаложстве, і, паставіўшы яе пасярэдзіне,

4 сказалі Яму: Настаўнік, гэта жанчына злоўлена на чужаложстве,

5 а Майсей у законе загадаў нам пабіваць гэткіх каменьнем. Ты-ж што скажаш?

6 Гаварылі-ж гэта спакушаючы Яго, каб знайсьці што-небудзь дзеля абвінавачаньня Яго. Але Ісус, нагнуўшыся, пісаў пальцам на зямлі.

7 Калі-ж яны не пераставалі пытацца ў Яго, то, падняўшыся, сказаў ім: хто з вас бязгрэшны, першы кінь камень у яе.

8 I, зноў нагнуўшыся, пісаў на зямлі.

9 Яны-ж, пачуўшы гэтае і дакараныя сумленьнем, павыходзілі адзін за адным, пачынаючы ад старшых аж да апошніх; застаўся адзін Ісус і жанчына, што стаяла пасярэдзіне.

10 Ісус, падняўшыся і ня бачучы нікога апрача жанчыны, сказаў ёй: жанчына! дзе тваі абвініцелі? Ніхто не асудзіў цябе?

11 Яна адказала: ніхто, Госпадзе! Ісус жа сказаў ёй: і Я не асуджаю цябе: ідзі і больш не грашы.

12 Зноў кажа Ісус да народу: Я сьвятло сьвету; хто пойдзе за Мною, той ня будзе хадзіць у цемры, але меціме сьвятло жыцьця.

13 Тады фарысэі сказалі Яму: Ты Сам аб Сабе сьведчыш, ды непраўдзівае сьвядоцтва Тваё.

14 Адказаў ім Ісус і сказаў: калі Я і Сам аб Сабе сьведчу, то сьвядоцтва Маё справядлівае, бо Я ведаю, адкуль прыйшоў і куды іду; а вы ня ведаеце, адкуль Я і куды іду.

15 Вы судзіце па целу; Я ня суджу нікога.

16 А калі і суджу Я, то суд Мой справядлівы, бо Я не адзін, але Я і Ацец, што паслаў Мяне.

17 I ў законе-ж вашым напісана, што сьведчаньне двох чалавек справядлівае. (Другазак. 19, 15).

18 Я Сам сьведчу аб Сабе і сьведчыць аба Мне Ацец, які паслаў Мяне.

19 Тады сказалі Яму: дзе Ацец Твой? Ісус адказаў ім: вы ня ведаеце ні Мяне, ні Айца Майго. Калі-б вы ведалі Мяне, ведалі б і Айца Майго.

20 Гэтыя словы гаварыў Ісус ля скарбніцы, калі вучыў у царкве; і ніхто ня ўзяў Яго, бо яшчэ ня прыйшоў час яго.

21 I ізноў сказаў ім Ісус: Я адыходжу, і будзеце шукаць Мяне; і паўміраеце ў грэху сваім. Куды іду Я, вы прыйсьці ня можаце.

22 Жыды-ж гаварылі: ці не заб'е Ён Сябе Сам, што кажа: куды Я іду, вы ня можаце прыйсьці?

23 I сказаў ім: вы ад нізу, Я-ж з вышыні; вы з гэтага сьвету, Я ня з гэтага сьвету;

24 сказаў жа Я вам, што паўміраеце ў грахох вашых; бо калі не паверыце, што гэта Я, то памрэцё ў грахох вашых.

25 Яны-ж сказалі Яму: хтож Ты? I сказаў ім Ісус: Адпачатны, як і кажу вам;

26 многа маю гаварыць аб вас і судзіць; але Той, што паслаў Мяне, справядлівы, што Я чуў ад Яго, тое й кажу сьвету.

27 Не зразумелі, што Ён гаварыў ім аб Айцу.

28 I сказаў ім Ісус: як падыймеце Сына Чалавечага, тады даведаецеся, што гэта Я і што нічога ня роблю ад Сябе, але як наўчыў Мяне Ацец Мой, так і гавару.

29 I са Мною Той, што паслаў Мяне: Ацец не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды роблю тое, што падабаецца Яму.

30 Калі Ён гаварыў гэтае, многія ўверавалі ў Яго.

31 Тады сказаў Ісус увераваўшым у Яго Жыдом: калі астанецёся ў слове Маім, дык запраўды вы вучні Mаі.

32 I пазнаеце праўду, і праўда зробіць вас вольнымі.

33 Яму адказалі: мы семя Аўраама і нікому ніколі ня былі рабамі; як жа Ты кажаш: станецеся вольнымі.

34 Ісус адказаў ім: запраўды, запраўды кажу вам: усякі, хто грашыць, ёсьць нявольнік грэху.

35 Але раб ня жыве ў доме вечна: сын астаецца вечна.

36 Дык вось, калі Сын вызваліць вас, то запраўды вольнымі будзеце.

37 Ведаю, што вы семя Аўраама, аднак жа шукаеце, каб забіць Мяне, бо слова Маё не ўмяшчаецца ў вас.

38 Я кажу тое, што бачыў у Айца Майго, а вы робіце тое, што бачылі ў айца вашага.

39 Яны адказалі Яму і сказалі: ацец наш — Аўраам. Ісус сказаў ім: калі-б вы былі дзеці Аўраама, то рабілі бы ўчынкі Аўраамавы.

40 А цяпер шукаеце, як забіць Мяне, чалавека, што сказаў вам праўду, якую чуў ад Бога; Аўраам гэтага не рабіў.

41 Вы робіце ўчынкі айца вашага. На гэтае сказалі Яму: мы не з распусты роджаны; аднаго Айца маем, Бога.

42 Ісус сказаў ім: калі-б Бог быў ваш Ацец, то вы любілі-б Мяне, бо Я з Бога выйшаў і прыходжу; бо Я ня Сам ад Сябе прыйшоў, але Ён паслаў Мяне.

43 Чаму вы не разумееце гутаркі Мае? Бо ня можаце слышаць слова Майго.

44 Ваш ацец д'ябал, і вы хочаце выпаўняць жаданыіі айца вашага. Ён быў душагуб ад пачатку і ня ўстоіў у праўдзе; бо яе няма ў ім. Калі ен гаворыць брахню, гаворыць сваё, бо ён брахун і бацька ілжы.

45 А як Я праўду гавару, то ня верыце Мне.

46 Хто з вас дакажа Мой грэх? Калі-ж Я гавару праўду, чаму вы ня верыце Мне?

47 Хто ад Бога, той слухае словы Божыя; вы затым ня слухаеце, што вы не ад Бога.

48 На гэтае адказалі Яму Жыды і сказалі: ці-ж няпраўду мы кажам, што Ты Самаранін, і што злы дух у Табе?

49 Ісус адказаў: у ва Мне дэмана няма; але Я паважаю Айца Свайго, а вы зьняважаеце Мяне.

50 Дый Я-ж ня шукаю славы для Мяне; ёсьць Той, што шукае і судзіць.

51 Запраўды, запраўды кажу вам: хто выпаўняе слова Маё, ня ўгледзіць сьмерці давеку.

52 Жыды сказалі Яму: цяпер даведаліся мы, што ў Табе дэман. I Аўраам памёр, і прарокі, а Ты кажаш: хто выпаўніць слова Маё, той не спазнае сьмерці давеку.

53 Няўжо-ж Ты большы за айца нашага Аўраама, які ўмёр? і прарокі ўмярлі: за каго Ты Сябе выдаеш?

54 Ісус адказаў: калі Я Сам Сябе выслаўляю, то слава Мая нішто. Мяне выслаўляе Ацец Мой, аб каторым вы гаворыце, што Ён Бог ваш.

55 I вы не пазналі Яго, а Я знаю Яго, і калі скажу, што ня знаю Яго, то буду падобны да вас брахун. Але Я знаю Яго і выпаўняю слова Яго.

56 Аўраам, ацец ваш, рад быў бачыць дзень Мой; і ўгледзіў і ўцешыўся.

57 На гэтае сказалі Яму Жыды: Табе няма яшчэ пяцідзесяцёх гадоў, і Ты бачыў Аўраама?

58 Ісус адказаў ім: запраўды, запраўды кажу вам: перш, чымся нарадзіўся Аўраам, быў Я.

59 Тады ўзялі каменьні, каб кінуць у Яго, але Ісус укрыўся і выйшаў з царквы, прайшоўшы між імі; і пайшоў далей.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 9

1 I, праходзячы, угледзіў чалавека сьляпога ад нараджэньня.

2 Вучні Яго спыталіся ў Яго: Равві! хто саграшыў: ён, ці бацькі яго, што ўрадзіўся сьляпы?

3 Ісус адказаў: не саграшыў ані ён, ані бацькі яго, але дзеля выяўленьня ў ім дзел Божых.

4 Мне трэба рабіць дзела Таго, што паслаў Мяне, пакуль дзень; надыходзе ноч, калі ніхто ня можа рабіць.

5 Пакуль Я на сьвеце, Я сьвятло сьвету.

6 Сказаўшы гэта, Ён плюнуў на зямлю, зрабіў з сьліны балота й памазаў ім вочы сьляпому

7 дый сказаў яму: пайдзі, умыйся ў купальні Сілаам (што тлумачыцца: Пасланы). Той пайшоў і ўмыўся і прыйшоў відзючы.

8 Суседзі-ж і тыя, што бачылі яго раней, як быў сьляпы, гаварылі: ці-ж ня той гэта, што сядзеў і жабраваў?

9 Іншыя казалі: гэта ён, а іншыя — падобны да яго; ён жа казаў: гэта я.

10 Дык пыталіся ў яго: як адчыніліся вочы твае?

11 І той адказаў і сказаў: Чалавек, званы Ісусам, зрабіў балота, памазаў вочы мае і сказаў мне: пайдзі ў купальню Сілаам і ўмыйся. Я пайшоў, умыўся і стаў відзець.

12 Дык сказалі яму: дзе Ён? Ён адказаў: Ня ведаю.

13 Павялі гэтага былога сьляпога да фарысэяў.

14 А была субота, калі Ісус зрабіў балота і адчыніў яму вочы.

15 I пыталіся ў яго ізноў фарысэі, як ён стаў бачыць. Ён жа сказаў ім: балота палажыў Ён на вочы мае, і я ўмыўся і віджу.

16 Дык некаторыя з фарысэяў гаварылі: не ад Бога гэты чалавек, бо не шануе суботы. Другія казалі: як можа чалавек грэшны рабіць гэткія цуды? I была між імі спрэчка.

17 I зноў кажуць сьляпому: а ты што скажаш аб Ім, што Ён табе адчыніў вочы? Той адказаў: гэта прарок.

18 Жыды-ж не паверылі, што ён быў сьляпы і стаў відзець, пакуль не паклікалі бацькоў аздароўленага

19 і спыталіся ў іх: ці гэта сын ваш, аб якім вы кажаце, што ён радзіўся сьляпы? Як жа ён цяпер бачыць?

20 Бацькі яго адказалі ім і сказалі: мы ведаем, што ён наш сын, і што ён радзіўся сьляпы;

21 а як цяцер бачыць, ня ведаем: таксама, хто адчыніў яму, вочы, мы ня ведаем: сам ён дарослы, самога спытайцеся; няхай сам аб сабе скажа.

22 Так адказалі бацькі яго, бо баяліся Жыдоў, бо Жыды згаварыліся ўжо, каб таго, хто прызнае Яго за Хрыста, адлучыць ад школы.

23 Дзеля гэтага бацькі яго сказалі: ён дарослы, у самога спытайцеся.

24 I вось другі раз паклікалі чалавека, што быў сьляпы, і сказалі яму: аддай славу Богу: мы ведаем, што чалавек той грэшнік.

25 Ён жа адказаў ім і сказаў: ці Ён грэшны, ня ведаю, адно ведаю, што я быў сьляпы, а цяпер бачу.

26 Дык ізноў сказалі яму: што Ён зрабіў з табою? Як адчыніў вочы?

27 Адказаў ім: я ўжо сказаў вам; вы ня слухалі; што яшчэ хочаце чуць? Няўжо-ж вы хочаце зрабіцца Яго вучнямі?

28 Яны ж дакаралі яго, кажучы: гэта ты вучань Яго, мыж Майсеявы вучні.

29 Мы ведаем, што з Майсеем гаварыў Бог; аб Ім жа ня ведаем, адкуль Ён.

30 I адказаў ім чалавек гэты і сказаў: гэта й дзівіць мяне, што вы ня ведаеце, адкуль Ён, а Ён адчыніў мне вочы;

31 але мы ведаем, што грэшнікаў Бог ня слухае; але хто славіць Бога і выпаўняе волю Яго, таго слухае.

32 Ад веку ня чуваць было, каб хто адчыніў вочы сьляпому ад нараджэньня.

33 Каб Ён ня быў ад Бога, дык ня мог бы нічога рабіць.

34 Яму адказалі і сказалі: у грахох ты ўвесь урадзіўся і ты нас вучыш? I выгналі яго вон.

35 Ісус, дачуўшыся, што выгналі яго вон, і знайшоўшы яго, сказаў яму: ці верыш ты ў Сына Божага?

36 Той жа адказаў і сказаў: а хто Ён, Госпадзе, каб мне верыць у Яго?

37 Ісус сказаў яму: і ты бачыў Яго, і той, што гаворыць з табою, — гэта Ён.

38 Ён жа сказаў: верую, Госпадзе! і пакланіўся Яму.

39 I сказаў Ісус: на суд прыйшоў Я ў сьвет гэты, каб сьляпыя бачылі, а тыя, што бачаць, зрабіліся сьляпымі.

40 Пачуўшы гэтае, некаторыя з фарысэяў, што былі з Ім, сказалі Яму: няўжо-ж і мы сьляпыя?

41 Ісус сказаў ім: калі-б вы былі сьляпыя, то ня мелі-б грэху на сабе; але як вы кажаце, што бачыце, то грэх астаецца на вас.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 10

1 Запраўды, запраўды кажу вам: хто не дзьвярыма ўваходзіць у авечы двор, але пералазіць інакш, той злодзей і разбойнік.

2 А хто ўваходзіць дзьвярыма, той пастыр авечак,

3 яму прыдзьвернік адчыняе, і авечкі слухаюцца голасу яго, і ён кліча сваіх авец па іменьню і выводзіць іх;

4 і, калі выведзе сваіх авечак, ідзе перад імі, і авечкі йдуць за ім, бо ведаюць голас яго;

5 за чужым жа ня пойдуць, але ўцякуць ад яго, бо ня ведаюць чужога голасу.

6 Гэту прыповесьць сказаў ім Ісус, але яны не зразумелі, што такое Ён гаварыў ім.

7 I вось ізноў сказаў ім Ісус: запраўды, запраўды кажу вам, што Я дзьверы авечак.

8 Усе, колькі іх ні прыходзіла перада Мною, — зладзеі ды разбойнікі, але авечкі не паслухаліся іх.

9 Я — дзьверы; хто ўвойдзе праз Мяне, спасён будзе, і ўвойдзе і выйдзе і пашу знойдзе.

10 Злодзей прыходзіць толькі дзеля таго, каб украсьці, забіць і загубіць. Я прыйшоў, каб мелі жыцьцё і мелі балей.

11 Я пастыр добры: добры пастыр аддае жыцьцё сваё за авец,

12 а найміт, які ня пастыр, для якога авечкі не свае, бачыць, як прыходзе воўк, і пакідае авец і ўцякае: і воўк хапае іх і разганяе авец.

13 Найміт жа ўцякае, бо ён найміт і ня турбуецца аб авечках.

14 Я добры пастыр і ведаю, хто мае, — і мае ведаюць Мяне.

15 Як Ацец ведае Мяне, так і Я ведаю Яго і жыцьцё Маё аддаю за авец.

16 Маю Я і іншых авечак, што ня з гэтага двара, і гэных трэба Мне прывесьці, каб і Яны пачулі голас Мой. І станецца адно стада і адзін пастыр.

17 За тое любіць Мяне Ацец, што кладу жыцьцё Маё, каб ізноў узяць яго.

18 Ніхто не адыймае яго ў Мяне, але Я сам аддаю яго: бо маю ўладу аддаць яго і ўладу ізноў узяць яго. Гэты загад дастаў я ад Айца Майго.

19 Ад гэтых словаў ізноў узьнялася між Жыдамі спрэчка.

20 Многія з іх гаварылі: Ён мае ў сабе дэмана і шалее: што вы слухаеце Яго?

21 Другія казалі: гэта словы не апанаванага дэманам, ці-ж можа дэман адчыняць вочы сьляпым?

22 I было тады ў Ерузаліме сьвята абнаўленьня, і была зіма.

23 I хадзіў Ісус у царкве ў портыку Салямонавым.

24 Жыды-ж абступілі Яго і казалі Яму: дакуль будзеш нас марочыць? Калі Ты Хрыстос, скажы нам проста.

25 I адказаў ім Ісус: Я сказаў вам, і ня верыце; дзелы, што роблю ў імя Айца Майго, яны сьведчаць аба Мне.

26 Але вы ня верыце, бо вы не з маіх авец, як Я ўжо сказаў вам;

27 авечкі мае слухаюцца голасу Майго, і Я ведаю іх, і яны ідуць за Мною,

28 і ніхто ня вырве іх з рукі Маёй. I Я даю ім жыцьцё вечнае, і не загінуць давеку.

29 Ацец Мой, які даў Мне іх, большы за ўсіх, і ніхто ня можа вырваць іх з рукі Айца Майго.

30 Я і Ацец — адно.

31 Тут ізноў Жыды ўхапілі каменьні, каб пабіць Яго.

32 Ісус адказаў ім: многа добрых учынкаў паказаў Я вам ад Айца Майго; за каторы-ж з іх хочаце Мяне каменаваць?

33 Жыды адказалі Яму, мовячы: не за добрае дзела хочам біць Цябе каменьмі, але за тое, што Ты абражаеш Бога, ды што Ты, будучы чалавекам, робіш Сябе Богам.

34 Ісус адказаў ім: ці не напісана ў законе вашым: Я сказаў — вы богі.

35 Калі Ён назваў багамі тых, да каторых было слова Божае (дый ня можа быць парушана Пісаньне),

36 дык як жа Таму, Каго Ацец асьвяціў і паслаў у сьвет, вы кажаце: блюзьніш, — за тое, што Я сказаў: Я Сын Божы?

37 Калі Я ня роблю дзела Айца Майго, ня верце Мне, —

38 калі-ж роблю, і ня верыце Мне, дык верце ўчынкам Маім, каб ведалі і ўверавалі, што Ацец у-ва Мне, і Я ў Ім.

39 I ізноў шукалі, як узяць Яго, але Ён выйшаў з рук іх

40 і пайшоў ізноў за Іордан, на тое месца, дзе раней хрысьціў Іоан, і астаўся там.

41 I многія прыйшлі да Яго і казалі, што Іоан не зрабіў ніводнага цуду; але ўсё, што сказаў Іоан аб Ім, было справядліва.

42 I многія там уверавалі ў Яго.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 11

1 Быў жа адзін хворы Лазар з Віфані, з сяла Марыі і Марты, сястры Яго.

2 Марыя-ж, якой брат Лазар быў хворы, была тая, што памазала Ісуса алеем і абцерла ногі Яго валасамі сваімі.

3 Сёстры паслалі сказаць Яму: Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.

4 Ісус, пачуўшы гэта, сказаў: гэтая хворасць не на сьмерць, але на славу Божу, каб уславіўся праз яе Сын Божы.

5 Ісус жа любіў Марту і сястру яе і Лазара.

6 Калі-ж пачуў, што той хворы, дык прабыў два дні ў тым месцы, дзе знаходзіўся.

7 Пасьля гэтага сказаў вучням: пойдзем ізноў у Юдэю.

8 Вучні сказалі Яму: Равві! ці-ж даўно Жыды шукалі каменьмі забіць Цябе, і Ты ізноў ідзеш туды?

9 Ісус адказаў: ці не дванаццаць гадзін мае дзень? Хто ходзіць удзень, не спатыкаецца, бо бачыць сьветласьць гэтага сьвету;

10 калі-ж ходзіць уначы, спатыкаецца, бо няма сьвятла ў ім.

11 Сказаўшы гэтае, гавора ім пасьля: Лазар, друг наш, заснуў, але Я іду разбудзіць яго.

12 Вучні ж Яго сказалі: Госпадзе! калі заснуў, паздаравее.

13 Гаварыў Ісус аб сьмерці яго; тыя-ж думалі, што аб сонным супачынку кажа.

14 Дык Ісус сказаў ім проста: Лазар памёр;

15 і Я рад за вас, што ня быў там, каб вы паверылі; але пойдзем да яго.

16 Хама-ж, іначай званы блізьнюк, сказаў таварышам — вучням: пойдзем і мы, каб памерці з ім.

17 Ісус, прыйшоўшы, знайшоў, што ён ужо чатыры дні ў магіле.

18 Віфанія-ж была блізка ад Ерузаліму, нешта з пятнаццаць стадыяў.

19 I многа Жыдоў папрыходзіла да Марты й Марыі пацешыць іх па браце іхнім.

20 Марта, пачуўшы, што йдзе Ісус, пайшла насустрэчу Яму. Марыя-ж асталася ў доме.

21 Тады Марта сказала Ісусу: Госпадзе! каб Ты быў тут, не памер-бы брат мой.

22 Але і цяпер ведаю, што, чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табе Бог.

23 Ісус кажа ёй: уваскрэсьне брат твой.

24 Марта сказала Яму: ведаю, што ўваскрэсьне ў дзень уваскрасеньня, у апошні дзень.

25 Ісус сказаў ёй: Я ёсьць уваскрасеньне і жыцьцё; хто веруе ў Мяне, хоць і памрэ, жыць будзе.

26 I ўсякі, хто жыве й веруе ў Мяне, не памрэ давеку. Ці верыш гэтаму?

27 Яна кажа Яму: так, Госпадзе! Я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, што йдзе ў сьвет.

28 I, сказаўшы гэтае, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, і кажа ей: Настаўнік тут; кліча цябе.

29 Яна, як толькі пачула, борзда ўстала і пайшла да Яго.

30 Ісус жа яшчэ ня быў увайшоў у вёску, але быў там, дзе Яго Марта сустрэла.

31 Жыды-ж, што былі з ёю ў доме і пацяшалі яе, бачучы, што Марыя бордза ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, кажучы, што йдзе на магілу плакаць.

32 Марыя-ж, прыйшоўшы туды, дзе быў Ісус, і ўгледзіўшы Яго, упала да ног Яго і сказала Яму: Госпадзе! каб Ты быў тут, не памер бы брат мой.

33 Ісус, угледзіўшы, што яна плача і што плачуць прыйшоўшыя з ёю Жыды, Сам затужыў духам і ўзварушыўся,

34 ды сказаў: дзе вы палажылі яго? Адказалі Яму: Госпадзе! пайдзі й паглядзі.

35 Ісус заплакаў.

36 Тады Жыды казалі: глядзі, як Ён любіў яго.

37 А некаторыя з іх сказалі: ці ня мог Ён, расчыніўшы вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?

38 Ісус жа, ізноў тужачы ў душы, ідзе да магілы; была-ж гэта пячора, заваленая камнем.

39 Кажа Ісус: вазьміце камень! Сястра ўмершага, Марта, кажа Яму: Госпадзе, ўжо сьмярдзіць, бо ўжо чацьверты дзень.

40 Ісус кажа ёй: ці не казаў Я табе, што, калі будзеш верыць, угледзіш славу Божую?

41 I вось узялі камень, дзе ляжаў нябожчык. Ісус жа ўзьвёў вочы ўверх і сказаў: Ойча, дзякую Табе, што пачуў Мяне.

42 Я ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне, але сказаў дзеля народу, што тут стаіць, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне.

43 I, сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: Лазар! выйдзі!

44 I выйшаў умершы з абкручанымі палатном нагамі й рукамі, і аблічча яго было абвязана хусткаю. Ісус кажа ім: разьвяжыце яго і дайце хадзіць.

45 Тады многія з Жыдоў, што прыйшлі да Марыі, бачучы, што ўчыніў Ісус, уверавалі ў Яго.

46 А іншыя з іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.

47 Тады архірэі й фарысэі склікалі раду і кажуць: што нам рабіць? Гэты чалавек робіць многа цудаў.

48 Калі пакінем Яго гэтак, дык усе ўверуюць у Яго, і прыйдуць Рымляне й забяруць месца нашае і народ.

49 Адзін жа з іх, нехта Кайяфа, які быў той год архірэем, сказаў ім: вы нічога ня ведаеце

50 і не падумаеце, што лепей нам, каб адзін чалавек памер за людзей, чымся каб увесь народ загінуў.

51 Гэтае-ж ён сказаў не ад сябе, але, быўшы той год архірэем, прарочыў, што Ісус памрэ за людзей,

52 дый ня толькі за людзей, але каб і расьцярушаных дзяцей Божых сабраць у вадно.

53 Ад гэтага дня пастанавілі забіць Яго.

54 Дык Ісус ужо не хадзіў яўна між імі, а пайшоў адтуль у краіну ля пустыні ў места, званае Эфраім, і там аставаўся з вучнямі сваімі.

55 Блізка-ж была Пасха жыдоўская, і з усяго краю многа папрыходзіла ў Ерузалім перад Пасхай, каб ачысьціцца.

56 Дык шукалі Ісуса і, стоючы ў царкве, гаварылі між сабою: як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?

57 Архірэі-ж і фарысэі далі загад, каб кожны, хто даведаецца, дзе Ён, данасіў бы, каб Яго ўзяць.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 12

1 За шэсьць дзён да Пасхі прыйшоў Ісус у Віфанію, дзе быў Лазар умёршы, якога Ён ускрасіў.

2 Там прыгатавалі Яму вячэру, і Марта паслугоўвала, Лазар жа быў сярод супачываўшых з Ім за сталом.

3 Марыя-ж, узяўшы хунт дарагога чыстага нардовага алею памазала ногі Ісусавы і выцерла валасамі сваімі ногі Яго, і дом напоўніўся пахам ад міра

4 Тады адзін з вучняў Яго, Юда Сымонаў Іскарыёт, які маніўся прадаць Яго, сказаў:

5 чаму не прадалі гэтага алею за трыста дынараў і не раздалі ўбогім?

6 А сказаў жа гэта не дзеля таго, што клапаціўся аб убогіх, але дзеля таго, што быў злодзей і меў пры сабе скарбонку і насіў, што туды кідалі.

7 Ісус жа сказаў: пакінь яе; яна захавала гэта на дзень пахаваньня Майго,

8 бо ўбогіх заўсёды маеце з сабою, а Мяне не заўсёды.

9 I шмат хто з Жыдоў даведаўся, што Ён там, і прыйшлі ня толькі дзеля Ісуса, але каб і Лазара пабачыць, што Ён ускрасіў.

10 Архірэі-ж пастанавілі забіць і Лазара,

11 бо дзеля яго многа Жыдоў прыходзілі і ўверавалі ў Ісуса.

12 Назаўтрае множства народу, які прыйшоў на сьвята, пачуўшы, што Ісус ідзе ў Ерузалім,

13 узялі пальмовае вецьце і выйшлі на спатканьне Яму і крычэлі: Осанна, багаслаўлен, што йдзе ў імя Госпада, Цар Ізраіляў!

14 Ісус жа, знайшоўшы асьлятка, сеў на яго, як напісана:

15 ня бойся, дачка Сыонская! вось Цар твой ідзе, седзячы на маладым асьле.

16 Вучні Яго сьпярша не разумелі гэтага, толькі, як уславіўся Ісус, тады ўспомнілі, што гэтак было напісана аб Ім, і гэтае зрабілі Яму.

17 Народ жа, які быў з Ім раней, сьведчыў, што Ён выклікаў з магілы Лазара і ўскрасіў Яго.

18 Вось чаму спаткаў Яго народ, бо чуў, што Ён зрабіў гэты цуд.

19 Фарысэі-ж гаварылі між сабою: глядзіце, нічога не даб'емся! Увесь сьвет ідзе за Ім.

20 Былі-ж і Грэкі сярод прыйшоўшых дзеля адпусту ў сьвята.

21 Яны падыйшлі да Піліпа, што быў з Віфсаіды Галілейскае, і прасілі яго, кажучы: пане, нам хочацца бачыць Ісуса.

22 Піліп ідзе і кажа аб гэтым Андрэю; і Андрэй з Піліпам наказалі Ісусу.

23 А Ісус сказаў ім у адказ: нрыйшла гадзіна ўславіцца Сыну Чалавечаму.

24 Запраўды, запраўды кажу вам: калі пшанічнае зерне, упаўшы ў зямлю, не замрэ, то астанецца адно, а калі замрэ, то дасьць багаты плён.

25 Хто любіць душу сваю, загубіць яе; і той, што ненавідзіць душу сваю на гэтым сьвеце, захавае яе ў жыцьцё вечнае.

26 Хто Мне служыць, няхай ідзе Маім шляхам; і дзе Я, там і слуга Мой будзе; і хто Мне служыць, будзе ў пашане ў Айца Майго.

27 Цяпер душа Мая ўзварушана; і што Мне сказаць? Ойча, збаў Мяне ад гэтае гадзіны; але-ж дзеля гэтае гадзіны Я і прыйшоў.

28 Ойча, услаў імя Тваё! I зыйшоў з неба голас: і ўславіў, і яшчэ ўслаўлю.

29 Народ, які стаяў і чуў гэтае, казаў: гэта быў гром. Другія казалі: Ангел прамовіў да Яго.

30 I адказаў Ісус і сказаў: не дзеля Мяне быў гэты голас, але дзеля вас.

31 Цяпер суд сьвету гэтаму; цяпер князь гэтага сьвету выгнаны будзе вон.

32 I Я, як буду падняты з зямлі, усіх прываблю да Сябе.

33 Гаварыў жа Ён гэтае, паказуючы, якою сьмерцяй меўся памерці.

34 Народ адказаў Яму: мы чулі з закону, што Хрыстос істнуе вечна; дык як жа Ты кажаш, што мусіць быць падняты Сын Чалавечы? Хто гэты Сын Чалавечы?

35 I сказаў ім Ісус: яшчэ на кароткі час з вамі сьвятло; хадзіце, пакуль маеце сьвятло, каб не агарнула вас цемра; бо хто ходзіць у цемры, той ня ведае, куды йдзе.

36 Пакуль сьвятло з вамі, верце ў сьвятло, каб сынамі сьвятла сталіся. Сказаўшы гэтае, Ісус адыйшоў і ўкрыўся ад іх.

37 І, хоць гэтулькі цудаў зрабіў Ён перад імі, яны ня ўверавалі ў Яго:

38 каб збылося слова Ісаі прарока, які казаў: Госпадзе! хто паверыць пачутаму ад нас, і каму адкрылася рука Гасподня? (Ісаі 53, 1).

39 Дзеля таго не маглі ўвераваць, што, як ізноў сказаў Ісая:

40 Асьляпіў вочы іх і сэрца іх абярнуў у камень, каб ня бачылі вачыма і не зразумелі сэрцам і не навярнуліся, каб Я аздаравіў іх.

41 Гэта сказаў Ісая, калі бачыў славу Яго і гаварыў аб Ім.

42 Аднак і з начальнікаў многія ўверавалі у Яго, але дзеля фарысэяў не вызнавалі Яго, каб ня вылучылі іх з школы,

43 бо ўлюбілі балей славу людзкую, чым славу Божую.

44 Ісус жа крыкнуў і сказаў: хто веруе ў Мяне, не ў Мяне веруе, але ў Паслаўшага Мяне

45 I хто бачыць Мяне, бачыць Паслаўшага Мяне.

46 Я сьвятлом прыйшоў у сьвет, каб кожны, хто веруе ў Мяне, не астаўся ў цемры.

47 I калі хто пачуе Мае словы і не паверыць, Я ня суджу яго: бо Я прыйшоў ня судзіць сьвет, але спасаць сьвет.

48 Хто адкідае Мяне і ня прыймае слоў Маіх, мае судзьдзю для сябе: слова, што Я сказаў, яно будзе судзіць яго ў апошні дзень;

49 бо не ад Сябе казаў Я, але Ацец, што паслаў Мяне, Ён даў Мне загад, што казаць і гаварыць.

50 I ведаю, што прыказаньне Яго ёсьць жыцьцё вечнае. Дык тое, што Я гавару, гавару, як сказаў Мне Ацец, каб гаварыў.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 13

1 Перад сьвятам жа Пасхі Ісус, ведаючы, што прыйшла Яго гадзіна перайсьці з гэтага сьвету да Айца, палюбіўшы сваіх, што на сьвеце, даканца ўзьлюбіў іх.

2 I ў час вячэры, калі д'ябал улажыў ужо ў сэрца Юды Сымонавага Іскарыёта прадаць Яго,

3 Ісус, ведаючы, што Ацец усе аддаў у рукі Яго, і што Ён ад Бога выйшаў і да Бога йдзе,

4 устаў ад стала, скінуў з Сябе верхнюю вопратку і, узяўшы рушнік, падперазаўся.

5 Пасьля наліў вады ў умывальніцу і пачаў абмываць ногі вучням сваім і выціраць рушніком, якім быў аперазаны.

6 I падыходзіць да Сымона Пятра, і той кажа Яму: Госпадзе! ці-ж Табе абмываць мае ногі?

7 I адказаў Ісус і сказаў яму: што Я роблю, ты цяпер ня ведаеш, але даведаешся пасьля.

8 Петр кажа Яму: ня ўмыеш ног маіх давеку. Ісус адказаў яму: калі ня ўмыю цябе, ня маеш часьці са Мною.

9 Сымон Пётр кажа Яму: Госпадзе, ня толькі ногі мае, але й рукі і галаву.

10 Ісус кажа яму: абмытаму трэба толькі ногі абмыць, бо ўвесь чысты, і вы чыстыя, але ня ўсе.

11 Бо ведаў, хто прадасьць Яго, дый затым і сказаў: ня ўсе вы чыстыя.

12 Калі-ж абмыў ім ногі і апрануў Сваю вопратку, дык, супачыўшы ізноў, спытаўся: ці ведаеце, што гэта Я зрабіў вам?

13 Вы называеце Мяне Вучыцелем і Госпадам і справядліва кажаце, бо Я і ёсьць такі.

14 Дык вось, калі Я, Госпад і Вучыцель, абмыў вам ногі, дык і вы павінны абмываць ногі адзін аднаму,

15 бо Я даў вам прыклад, каб, як Я зрабіў вам, рабілі і вы.

16 Запраўды, запраўды кажу вам: слуга ня большы за гаспадара свайго, і пасланец ня большы за таго, хто яго пасылае.

17 Калі гэтае ведаеце, шчасьлівыя вы, калі гэтае рабіць будзеце.

18 Не аб усіх вас гавару. Я ведаю, каго выбраў. Але няхай станецца, што напісана: Той, хто есьць са Мною хлеб, падняў на Мяне пяту сваю (Пс. 40, 10).

19 Цяпер кажу вам, раней, чым гэта сталася, каб, як станецца, вы паверылі, што гэта Я.

20 Запраўды, запраўды кажу вам: хто прыймае таго, каго Я пашлю, Мяне прыймае, а хто Мяне прыймае, прыймае Паслаўшага Мяне.

21 Сказаўшы гэтае, Ісус узварушыўся духам і засьведчыў і сказаў: запраўды, запраўды кажу вам, што адзін з вас прадасьць Мяне!

22 Тады вучні аглядаліся адзін на аднаго, ня ведаючы, аб кім гаворыць.

23 Быў жа за сталом адзін з вучняў Яго на ўлоньні Ісуса, якога Ісус любіў.

24 Яму Сымон Петр кіўнуў, каб папытаўся, хто гэта, аб кім гаворыць.

25 I той, прыпаўшы да грудзей Ісуса, кажа: Госпадзе! хто гэта?

26 I адказвае Ісус: той, каму Я падам абмачыўшы кусок хлеба. I, абмачыўшы кусок, падаў Юдзе Сымонаваму Іскарыёту.

27 I за куском увайшоў у яго шатан. I кажа яму Ісус: што робіш, рабі хутчэй.

28 Але ніхто з прысутных таго не зразумеў, дзеля чаго гэтае сказаў яму.

29 А як у Юды была скарбонка з грашыма, дык іншыя думалі, быццам Ісус кажа яму: купі, што трэба нам на сьвята, ці каб даў нешта ўбогім.

30 Той жа, узяўшы кусок, зараз жа выйшаў; а была ноч.

31 А як выйшаў, кажа Ісус: цяпер уславіўся Сын Чалавечы, і Бог уславіўся ў Ім.

32 Калі Бог уславіўся ў Ім, то Бог уславіць і Яго ў Сабе, і ў хуткім часе ўславіць Яго.

33 Дзеці! яшчэ нядоўга Мне быць з вамі: будзеце шукаць Мяне і, як Я сказаў Жыдом: куды Я іду, вы ня можаце йсьці, — так гавару цяпер і вам.

34 Даю вам новае прыказаньне: каб любілі адзін аднаго; як Я палюбіў вас, так і вы любеце адзін аднаго.

35 Па гэтым пазнаюць усе, што вы Маі вучні, калі будзеце мець любоў адзін да аднаго.

36 Кажа Яму Сымон Пётр: Госпадзе, куды Ты йдзеш? Ісус адказаў яму: куды Я йду, ты ня можаш цяпер за Мною йсьці; пазьней жа пойдзеш за Мною.

37 Петр сказаў Яму: Госпадзе! чаму я не магу ісьці за Табою цяпер? Я душу маю палажу за Цябе.

38 Ісус адказаў яму: душу тваю за Мяне паложыш? запраўды, запраўды кажу табе: не прапяе певень, як тройчы адрачэшся ад Мяне.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 14

1 Няхай не сумляваецца сэрца вашае; веруйце ў Бога і веруйце ў Мяне.

2 У доме Айца Майго многа сьвятліц; каб жа ня гэтак было, сказаў бы Я вам: іду прырыхтаваць вам месца.

3 I, калі пайду і прыгатую вам месца, прыйду ізноў і вазьму вас да Сябе, каб і вы былі, дзе Я.

4 I куды йду, ведаеце, і дарогу ведаеце.

5 Кажа Яму Хама: Госпадзе! ня ведаем, куды йдзеш; дык як можам ведаць дарогу?

6 Ісус сказаў яму: Я і дарога, і праўда, і жыцьцё. Ніхто ня прыходзе да Айца, калі не цераз Мяне;

7 калі-б вы пазналі Мяне, пазналі-б і Айца Майго; і ад сяньня ведаеце Яго і бачылі Яго.

8 Кажа яму Піліп: Госпадзе! пакажы нам Айца, і годзе з нас.

9 Кажа яму Ісус: гэтулькі часу я з вамі, і ты не пазнаў Мяне, Піліп? Хто бачыў Мяне, бачыў Айца; як жа ты кажаш: пакажы нам Айца?

10 Ці ж ты ня верыш, што Я ў Айцу і Ацец у-ва Мне? Словы, што кажу вам Я, ад Сябе не кажу. Ацец, што ў-ва Мне, Ён робіць дзелы.

11 Верце Мне, што Я ў Айцу, і Ён у-ва Мне; каліж не, верце Мне па самых учынках.

12 Запраўды, запраўды кажу вам: хто веруе ў Мяне, будзе рабіць учынкі, якія Я роблю, дый большыя за іх зробіць: бо Я да Айца Майго іду.

13 I чаго папросіце ў імя Маё, тое зроблю, каб уславіўся Ацец у Сыне.

14 Чаго папросіце ў імя Маё, Я зроблю.

15 Калі любіце Мяне, споўніце Мае запаведзі.

16 I Я ўпрашу Айца, і Ён дасьць вам другога Пацяшыцеля, каб быў з вамі давеку,

17 Духа праўцы, Якога сьвет ня можа прыняць, бо ня бачыць Яго, а вы ведаеце Яго, бо Ён з вамі ёсьць і ў вас будзе.

18 Не пакіну вас сіротамі: прыйду да вас.

19 Яшчэ трохі, і сьвет ужо ня ўбачыць Мяне, а вы ўбачыце Мяне, бо Я жыву, і вы жыць будзеце.

20 У той дзень даведаецеся, што Я ў Айцу, і вы ў-ва Мне, і Я ў вас.

21 Хто мае запаведзі Мае і выпаўняе іх, той любіць Мяне, а таго, хто любіць Мяне, любіцімець Ацец Мой, і Я палюблю Яго і зьяўлюся яму Сам.

22 Кажа Яму Юда (не Іскарыёт): Госпадзе, чаму гэта Ты хочаш зьявіць Сябе нам, а ня сьвету?

23 I адказаў яму Ісус і сказаў: хто любіць Мяне, той спаўняе слова Маё; і Ацец Мой палюбіць яго; і Мы прыйдзем да Яго і зробім сялібу ў Яго.

24 Хто ня любіць Мяне, не выпаўняе слоў Маіх; слова-ж, якое вы чуеце, ня ёсьць Маё, але Айца, што паслаў Мяне.

25 Гэтае сказаў Я вам, пакуль Я з вамі.

26 Пацяшыцель жа, Дух Сьвяты, Якога пашле Ацец у імя Маё, навучыць вас усяго і напомніць вам усё, што Я казаў вам.

27 Мір пакідаю вам, мір Мой даю вам; даю-ж вам ня так, як сьвет дае: няхай не сумляваецца сэрца вашае І не баіцца.

28 Вы чулі, што Я сказаў вам: іду ад вас і прыйду да вас. Калі-б вы любілі Мяне, то ўцешыліся бы, што Я сказаў: іду да Айца, бо Ацец Мой большы за Мяне.

29 I сказаў Я вам цяпер — перш, чым сталася, каб вы паверылі, як станецца.

30 Ужо нямнога Мне гаварыць з вамі; бо йдзе князь гэтага сьвету і ў-ва Мне ня мае нічога.

31 Але, каб сьвет ведаў, што Я люблю Айца і, як загадаў Мне Ацец, так роблю, — устаньце, пойдзем адгэтуль.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 15

1 Я ёсьць запраўдная вінаградная лаза, а Ацец Мой вінаградар.

2 Усякую галіну ў Мяне, якая не дае плоду, Ён адсякае; і ўсякую, што дае плод, абчышчае, каб больш пладоў давала.

3 Вы ўжо ачышчаны праз слова, што Я гаварыў вам.

4 Будзьце-ж у-ва Мне, і Я ў вас. Як галіна ня можа даваць плоду сама сабою, калі ня будзе на лазе, так і вы, калі ня будзеце ў-ва Мне.

5 Я лаза, а вы галіны; хто прабывае ў-ва Мне і Я ў ім, той прыносіць багата пладоў; бо без Мяне ня можаце рабіць нічога.

6 Хто ня будзе ў-ва Мне, будзе выкінены вон, як галіна, і засохне; а гэткія галіны зьбіраюць і кідаюдь у вагонь, і яны згараць.

7 Калі будзеце ў-ва Мне, і словы Мае ў вас будуць, то, чаго хочаце, прасеце, і станецца вам.

8 Гэтым уславіцца Ацец Мой, калі вы прынясецё багаты плод і будзеце Маімі вучнямі.

9 Як палюбіў Мяне Ацец, так Я палюбіў вас; аставайцеся-ж у любві Маёй.

10 Калі выпаўніце запаведзі Мае, будзеце ў любві Маёй, як і Я выпаўніў прыказаньні Айца Майго і астаюся ў Яго любві.

11 Гэтае сказаў Я вам, каб радасьць Мая ў вас была, і каб радасьць вашая была поўная.

12 Вось запаведзь Мая: любеце адзін аднаго, як Я палюбіў вас.

13 Ніхто ня мае любві большае за тую, калі хто аддасьць душу сваю за другаў сваіх.

14 Вы другі Маі, калі спаўняеце тое, што Я загадваю вам.

15 Я ўжо не называю вас слугамі, бо слуга ня ведае, што робіць гаспадар яго, а Я назваў вас другамі, бо ўсё, што чуў ад Айца Майго, сказаў вам.

16 Ня вы Мяне выбралі, але Я вас выбраў і наставіў вас, каб ішлі і прыносілі плод, і каб плод ваш трываў; каб, што папросіце ў Айца ў імя Маё, даў вам.

17 Гэтае загадваю вам: любеце адзін аднаго.

18 Калі сьвет вас ненавідзіць, ведайце, што Мяне раней за вас зьненавідзіў.

19 Калі-б вы былі із сьвету, то сьвет любіў бы сваё, але, як вы не із сьвету, дык за гэта ненавідзіць вас сьвет.

20 Памятайце слова, якое Я сказаў вам: слуга ня большы за гаспадара свайго. Калі Мяне перасьледавалі, будуць перасьледаваць і вас; калі Маё слова захавалі, і вашае слова захаваюць.

21 Але ўсё гэтае зробяць вам дзеля іменьня Майго, бо ня ведаюць Таго, хто паслаў Мяне.

22 Калі б Я ня прыйшоў і не гаварыў ім, то ня мелі-б грэху; а цяпер ня маюць адгаворкі ў грэху сваім.

23 Хто Мяне ненавідзіць, ненавідзіць і Айца Майго.

24 Калі-б Я не зрабіў сярод іх таго, чаго ніхто не рабіў, то ня мелі-б грэху, а цяпер і бачылі, і зьненавідзелі і Мяне, і Айца Майго.

25 Але няхай споўніцца слова, напісанае ў законе іх: зьненавідзелі Мяне дарэмна (Псал. 68, 5).

26 Калі-ж прыйдзе Пацяшыцель, якога Я пашлю вам ад Айца, Дух Праўды, Які ад Айца зыходзіць, Ён будзе сьведчыць аба Мне.

27 Ды й вы будзеце сьведчыць, бо вы ад пачатку са Мною.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 16

1 Гэтае сказаў Я вам, каб ня былі спакушаны.

2 Выключаць вас із школаў; дый ідзе гадзіна, калі кожны, хто заб'е вас, будзе думаць, што гэтым служыць Богу.

3 I гэтак будуць рабіць вам, бо не пазналі ні Айца, ні Мяне.

4 Але сказаў Я вам гэтае дзеля таго, каб вы, калі прыйдзе той час, прыпомнілі, што Я вам гаварыў аб гэтым; не гаварыў жа вам гэтага спачатку, бо быў з вамі.

5 Цяпер жа йду да Паслаўшага Мяне, і ніхто з вас ня пытаецца ў Мяне: куды йдзеш?

6 Але ад таго, што Я сказаў вам гэтае, сум напоўніў сэрца вашае.

7 Але Я праўду кажу вам: ляпей для вас, каб Я пайшоў; бо, калі Я не пайду, Пацяшыцель ня прыйдзе да вас, калі-ж пайду, пашлю Яго да вас,

9 і Ён, прыйшоўшы, карыцімець сьвет у грэху, праўдзе і судзе;

9 у грэху, што ня вераць у Мяне;

10 у праўдзе, што Я йду да Айца Майго, і ўжо ня ўбачыце Мяне;

11 у судзе-ж, што князь сьвету гэтага засуджаны.

12 Яшчэ многа маю сказаць вам, але вы цяпер ня здолееце перанесьці.

13 Калі ж прыйдзе Ён, Дух Праўды, то навучыць вас усякае праўды, бо не ад Сябе гаварыць будзе, але гаварыцімець, што пачуе, і абвесьціць вам, што мае прыйсьці.

14 Той уславіць Мяне, бо з Майго возьме і вам абвесьціць.

15 Усё, што мае Ацец, ёсьць Маё; дык Я і сказаў, што ад Майго возьме і абвесьціць вам.

16 Хутка ня будзеце бачыць Мяне; дый ізноў хутка ўгледзіце Мяне, што йду да Айца.

17 I гаварылі некаторыя з вучняў Яго паміж сабою: што гэта Ён гаворыць нам: хутка ня будзеце бачыць Мяне і зноў хутка ўгледзіце Мяне, дый: Я йду да Айца?

18 I гаварылі: што гэта знача, што кажа Ён: хутка? Ня ведаем, што гаворыць.

19 I пазнаў Ісус, што хочуць спытацца ў Яго, і сказаў ім: аб тым пытаецеся адзін у аднаго, што Я сказаў: хутка ня будзеце бачыць Мяне і зноў хутка ўгледзіце Мяне?

20 Запраўды, запраўды кажу вам: вы заплачаце і загалосіце, а сьвет уцешыцца; вы сумныя будзеце, але сум ваш у радасьць зьменіцца.

21 Жанчына, калі родзіць, тужыць, што прыйшла яе гадзіна, але, калі ўродзіць дзіця, дык ужо ня помніць аб горы ад радасьці, бо нарадзіўся чалавек на сьвет.

22 Так і вы цяпер тужыце, але Я ўбачу вас ізноў, і ўзрадуецца сэрца вашае, і радасьці вашай ніхто не адбярэ ў вас.

23 I ў той дзень ня будзеце пытацца ў Мяне ні аб чым. Запраўды, запраўды кажу вам, што, аб чым папросіце Айца ў імя Маё, дасьць вам.

24 Да сяньня вы нічога не прасілі ў імя Маё; прасіце і дастанеце, каб радасьць ваша была поўная.

25 Гэтае Я гаварыў вам прыповесьцямі; але надходзіць гадзіна, калі ўжо ня буду гаварыць прыповесьцямі, але проста абвяшчу вам аб Айцу.

26 У той дзень будзеце прасіць у імя Маё, і не кажу вам, што Я буду прасіць Айца за вас,

27 бо Сам Ацец любіць вас, бо вы палюбілі Мяне і паверылі, што Я зыйшоў ад Бога.

28 Я зыйшоў ад Айца і прыйшоў у сьвет і зноў пакідаю сьвет ды йду да Айца.

29 Вучні Яго сказалі Яму: вось Ты цяпер проста гаворыш і прыповесьці ня кажаш ніводнае.

30 Цяпер бачым, што Ты ведаеш усё і ня маеш патрэбы, каб хто пытаўся ў Цябе. Дзеля гэтага верым, што Ты ад Бога зыйшоў.

31 Ісус адказаў ім: цяпер верыце?

32 Вось надыходзіць гадзіна, дый ужо прыйшла, калі вы рассеецеся кожын у свой бок і пакінеце Мяне аднаго. Але Я не адзін, бо Ацец са Мною.

33 Гэтае сказаў Я вам, каб мір мелі ў-ва Мне. На сьвеце гора мець будзеце, але спадзявайцеся: Я перамог сьвет.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 17

1 Гэтае сказаў Ісус і падняў вочы свае да неба і мовіў: Ойча! прыйшла гадзіна: услаў Сына Твайго, каб і Сын Твой уславіў Цябе;

2 бо Ты даў Яму ўладу над усякім целам, каб Ён усяму, што Ты даў Яму, даў бы жыцьцё вечнае.

3 Гэнае-ж жыцьцё вечнае ў тым, каб пазналі Цябе, адзінага праўдзівага Бога, і Ісуса Хрыста, якога Ты паслаў.

4 Я ўславіў Цябе на зямлі: завяршыў дзела, што Ты даў Мне зрабіць.

5 Дык цяпер услаў Мяне Ты, Ойча, у Цябе Самога тэй славаю, якую Я меў у Цябе раней істнаваньня сьвету.

6 Я абвясьціў імя Тваё людзям, якіх Ты Мне даў ад сьвету; яны былі Тваі, і Ты іх даў Мне, і яны захавалі слова Тваё.

7 Цяпер зразумелі яны, што ўсё, што даў Ты Мне, гэта ад Цябе.

8 Бо словы, якія Ты даў Мне, Я аддаў ім, і яны прынялі і запраўды зразумелі, што Я ад Цябе зыйшоў, і паверылі, што Ты Мяне паслаў.

9 За іх прашу, не за ўвесь сьвет прашу, але за тых, якіх Ты даў Мне, бо яны Тваі.

10 I ўсё Маё Тваё, і Тваё Маё; і ў іх Я ўславіўся.

11 Я ўжо не на сьвеце, але яны на сьвеце, Я-ж да Цябе іду. Ойча сьвяты! захавай іх у імя Тваё, тых, якіх Ты Мне даў, каб яны былі адно, як і Мы.

12 Калі Я быў на сьвеце з імі, Я захаваў іх у імя Тваё; тых, якіх Ты Мне даў, Я захаваў, і ніхто з іх ня згінуў, апрача сына пагібелі, каб выпаўнілася пісаньне (Пс. 108, 17).

13 Цяпер жа да Цябе іду і гэтае кажу на сьвеце, каб яны мелі радасьць Маю ў сабе поўную.

14 Я аддаў ім слова Тваё, і сьвет зьненавідзіў іх, бо яны не із сьвету, як і Я не із сьвету.

15 Не прашу, каб Ты ўзяў іх із сьвету, але каб захаваў іх ад зла.

16 Яны не із сьвету, як і Я не із сьвету.

17 Асьвяці іх праўдаю Тваею: слова Тваё праўда.

18 Як Ты паслаў Мяне ў сьвет, так і Я пасылаю іх у сьвет.

19 I за іх Я пасьвячаю Сябе, каб і яны былі асьвечаны праўдаю.

20 Не за іх жа толькі малю, але й за тых, што ўверавалі ў Мяне па слову іх.

21 Няхай будуць усе адно: як Ты, Ацец, у-ва Мне, і Я ў Табе, так і яны няхай будуць адно, каб паверыў сьвет, што Ты паслаў Мяне.

22 I славу, якую Ты даў Мне, Я даў ім, каб былі адно, як Мы адно.

23 Я ў іх, і Ты ў-ва Мне; каб былі злучаны ў вадно, і няхай пазнае сьвет, што Ты паслаў Мяне і палюбіў іх, як палюбіў Мяне.

24 Ойча, каго Ты Мне даў, хачу, хай і яны будуць са Мною там, дзе Я, каб бачыць славу Маю, якую Ты Мне даў, бо палюбіў Мяне раней заснаваньня сьвету.

25 Ойча справядлівы! сьвет Цябе не пазнаў, але Я пазнаў Цябе, і яны пазналі, што Ты паслаў Мяне.

26 I Я абвясьціў ім імя Тваё і абвяшчаю, каб любоў, якою Ты палюбіў Мяне, у іх была, і Я ў іх.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 18

1 Сказаўшы гэтае, Ісус выйшаў з вучнямі Сваімі за ручэй Кедрон, дзе быў сад, у які ўвайшоў Сам і вучні Яго.

2 Ведаў жа гэтае месца і Юда, што прадаў Яго, бо Ісус і вучні Яго там часта зьбіраліся.

3 Вось Юда, узяўшы роту ды слуг ад архірэяў і фарысэяў, прыходзіць туды з ліхтарамі, сьветачамі і аружжам.

4 Ісус жа, ведаючы ўсё, што з Ім будзе, выйшаў і сказаў ім: каго шукаеце?

5 Яму адказалі: Ісуса Назарэя! Ісус кажа ім: гэта Я. Стаяў жа з імі і Юда, што прадаў Яго.

6 I, калі сказаў ім: гэта Я, яны адступіліся назад і ўпалі на зямлю.

7 I ізноў спытаўся ў іх: каго шукаеце? Яны сказалі: Ісуса Назарэя.

8 Ісус адказаў: Я сказаў вам, што гэта Я; дык вось, калі Мяне шукаеце, дайце ім адыйсьці,

9 каб споўнілася слова, сказанае Ім: з тых, якіх Ты даў Мне, Я не загубіў нікога.

10 Сымон жа Пётр, маючы меч, выняў яго і ўдэрыў слугу архірэявага і адсек яму правае вуха; слуга-ж той зваўся Малх.

11 Але Ісус сказаў Пятру: палажы меч у ножны. Няўжо-ж я ня вып'ю чары, што даў Мне Ацец?

12 Тады жаўнеры і тысячнік і слугі жыдоўскія ўзялі Ісуса, зьвязалі Яго

13 і павялі Яго сьпярша да Анны, бо ён быў цесьцем Кайяфы, які быў на той год архірэем.

14 Гэта быў той Кайяфа, які парадзіў Жыдом, што лепш, каб адзін чалавек пагіб за народ.

15 За Ісусам ішоў Сымон Пётр і другі вучань; вучань гэны быў знаёмы з архірэем, дык ён увайшоў з Ісусам на архірэйскі падворак,

16 а Пётр стаяў за варотамі. I вось той другі вучань, знаёмы з архірэем, выйшаў і сказаў прыдзьверніцы і ўвёў Пятра.

17 Тут служанка прыдзьверніца кажа Пятру: ці і ты ня з вучняў гэтага чалавека? Ён сказаў: Не!

18 Рабы-ж і слугі, распаліўшы агонь, бо было сьцюдзёна, стаялі й грэліся. Пётр таксама стаяў з імі і грэўся.

19 Архірэй жа спытаўся ў Ісуса аб вучняў Яго і аб вучэньне Яго.

20 Ісус адказаў яму: Я ясна гаварыў сьвету; Я заўсёды навучаў у царкве і школе, дзе звычайна зьбіраюцца Жыды, і ўкрадкам не гаварыў нічога.

21 Чаму пытаешся ў Мяне? Папытайся ў тых, хто слухаў, што Я гаварыў ім. Вось яны ведаюць, што Я казаў.

22 Як жа Ён сказаў гэтае, адзін із слуг, што блізка стаяў, удэрыў Ісуса па абліччу і сказаў: так Ты адказваеш архірэю?

23 Ісус адказаў яму: калі Я сказаў блага, дакажы, што блага, а калі добра, за што б'еш Мяне?

24 Анна паслаў Яго зьвязанага да архірэя Кайяфы.

25 А Сымон Пётр стаяў і грэўся. Тут кажуць яму: ці і ты не з Яго вучняў? А той адрокся і сказаў: не!

26 Кажа адзін із слуг архірэйскіх, сваяк таго, якому Пётр адсек вуха: ці-ж ня бачыў я цябе з Ім у садзе?

27 Пётр ізноў адрокся; і зараз жа прапяяў певень.

28 Ад Кайяфы павялі Ісуса да прэторыі. Была раніца, і яны не ўвайшлі ў прэторыю, каб не занячысьціцца, ды каб можна было есьці пасху.

29 Пілат выйшаў да іх і сказаў: у чым вінаваціце чалавека гэтага?

30 Яны адказалі і сказалі яму: калі-б Ён ня быў такі злачынца, мы ня выдалі-б Яго табе!

31 Пілат сказаў ім: вазьмеце Яго вы і па вашаму закону судзіце Яго. Жыды сказалі яму: нам нікога ня гожа забіваць.

32 Каб споўнілася слова Ісуса, якое Ён сказаў, абвяшчаючы, якою сьмерцяй мае памерці

33 Дык Пілат ізноў увайшоў у прэторыю і, паклікаўшы Ісуса, сказаў Яму: Ты Цар Жыдоўскі?

34 Ісус адказаў яму: ці ад сябе ты гаворыш гэтае, ці другія сказалі табе аба Мне?

35 Пілат адказаў: ці-ж я Жыд? Цябе твой народ і архірэі выдалі мне; што-ж Ты зрабіў?

36 Ісус адказаў: Царства Маё ня з гэтага сьвету; калі-б з гэтага сьвету было царства Маё, то слугі Маі бароліся бы, каб Жыды ня выдалі Мяне. Але царства Маё ня згэтуль.

37 Пілат сказаў Яму: дык Ты Цар? Ісус адказаў: ты кажаш, што Я цар. Я на тое нарадзіўся і на тое прыйшоў на сьвет, каб сьведчыць аб праўдзе. Кожын, хто ад праўды, слухае голасу Майго.

38 Кажа Яму Пілат: Што такое праўда? I, сказаўшы гэтае, ізноў выйшаў да Жыдоў і сказаў ім: я ніякае віны ў Ім не знаходжу.

39 Ёсьць жа ў вас звычай, каб я некага звальняў вам на Пасху. Хочаце, пушчу вам Цара Жыдоўскага?

40 Тады ізноў закрычэлі ўсе, кажучы: не Яго, але Варавву! А Варавва быў душагуб.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 19

1 Тады Пілат узяў Ісуса і бічаваў Яго.

2 I жаўнеры, сплёўшы вянок з цярніны, узьдзелі Яму на галаву і апранулі Яму чырвоны плашч

3 і гаварылі: радуйся, Цар Жыдоўскі! I білі Яго па абліччу.

4 Пілат ізноў выйшаў і сказаў ім: вось я выводжу Яго да вас, каб вы ведалі, што я не знаходжу ў Ім ніякае віны.

5 Тады выйшаў Ісус у цярновым вянку й чырвоным плашчу. I сказаў ім Пілат: вось чалавек!

6 Як убачылі Яго архірэі і слугі іх, дык пачалі крычэць, кажучы: распні, распні Яго! Пілат кажа ім: вазьмеце Яго і ўкрыжуйце вы, бо я не знаходжу ў Ім ніякае віны.

7 Жыды адказалі яму: мы маем закон; і па закону нашаму мусіць памерці, бо зрабіў Сябе Сынам Божым.

8 Пілат, пачуўшы гэтае слова, яшчэ больш спужаўся.

9 I ізноў увайшоў у прэторыю і сказаў Ісусу: адкуль Ты? Але Ісус не адказаў яму нічога.

10 Пілат кажа Яму: Ты мне не адказваеш? Ці ня ведаеш, што магу ўкрыжаваць Цябе і магу звольніць Цябе?

11 Ісус адказаў: ты ня меў бы ніякае ўлады нада Мною, калі-б Табе ня было дадзена з вышыні; дзеля гэтага больш грэху на тым, хто Мяне прадаў табе.

12 З таго мамэнту Пілат стараўся звольніць Яго. Жыды-ж крычэлі, кажучы: калі звольніш Яго, ты ня друг Кесару; кожны, хто робіць сябе царом, вораг кесара.

13 Пілат, пачуўшы гэтае слова, вывеў вон Ісуса і сеў на судовым пасадзе, на месцы, што называлася літостратон а па жыдоўску Гаввафа.

14 Была-ж тады пятніца перад Пасхай, і гадзіна шостая. I сказаў Пілат Жыдом: вось Цар ваш!

15 Але яны закрычэлі: вазьмі, вазьмі, укрыжуй Яго! Пілат кажа ім: як я распну Цара вашага? Архірэі-ж адказалі: няма ў нас цара, апрача Кесара.

16 Тады ён аддаў Яго на ўкрыжаваньне. I ўзялі Ісуса й павялі.

17 I, нясучы крыж Свой, Ён выйшаў на ўрочышча Чарапоў, што пажыдоўску называецца Галгофа,

18 дзе і ўкрыжавалі Яго і з Ім двух другіх наабапал Яго, а ў сярэдзіне Ісуса.

19 Пілат жа і надпіс напісаў і паставіў на крыжу. Напісана было: Ісус Назаранін, Цар Жыдоўскі.

20 Гэты надпіс чыталі многія з жыдоў, бо месца, дзе быў укрыжаваны Ісус, было недалёка ад места, дый напісана было пажыдоўску, пагрэцку і парымску.

21 Архірэі-ж жыдоўскія сказалі Пілату: ня пішы: "Цар Жыдоўскі", але напішы, што Ён Сам казаў: "Я цар жыдоўскі."

22 Пілат адказаў: што я напісаў, тое напісаў.

23 Жаўнеры-ж, як расьпялі Ісуса, узялі вопратку Яго і падзялілі на чатыры часткі — кожнаму жаўнеру частка, дый хітон; хітон жа быў ня шыты, але ўвесь вытканы ад верху;

24 дык сказалі адзін аднаму: ня будзем разьдзіраць яго, а кінем жэрабе: чый будзе; каб збылося сказанае ў Пісаньні: Падзялілі адзежу Маю між сабою і аб вопратку Маю жэрабе кідалі (Пс. 21, 19). Так і ўчынілі жаўнеры.

25 Стаялі-ж ля крыжа Ісусавага Маці Яго і сястра Маткі Яго, Марыя Кляопава, і Марыя Магдаліна.

26 Ісус жа, угледзіўшы Матку і стаяўшага побач вучня, якога любіў, кажа Матцы сваёй: Жанчына, вось сын твой!

27 Пасьля кажа вучню: вось Маці твая! I з таго часу вучань гэты ўзяў яе да сябе.

28 Пасьля таго Ісус, ведаючы, што ўжо ўсё збылося, каб споўнілася Пісаньне, кажа: піць хачу!

29 Тут стаяла судзіна, поўная воцату. Жаўнеры, набраўшы воцату губкай і ўзьдзеўшы яе на трысьціну, паднялі да вуснаў Яго.

30 Ісус жа, як узяў воцату, сказаў: Збылося! і, нахіліўшы галаву, аддаў дух.

31 А як была пятніца, дык жыды, каб не пакінуць целаў на крыжу ў суботу, (бо той дзень суботні быў вялікі), прасілі Пілата, каб перабіць у іх галені і зьняць.

32 I вось прыйшлі жаўнеры і ў першага перабілі галені, і ў другога ўкрыжаванага з Ім.

33 Прыйшоўшы-ж да Ісуса, як убачылі, што Ён ужо ўмёр, дык не перабівалі ў Яго галеняў;

34 толькі адзін з жаўнераў прабіў Яму бок рагатынаю, і ўраз жа пацякла кроў і вада.

35 Той, хто бачыў, пасьведчыў, і сьвядоцтва яго праўдзівае; і ён ведае, што кажа праўду, каб вы паверылі.

36 Бо ўсё гэтае сталася, каб збылося Пісаньне: Косьць Яго няхай не пераломіцца (Выхад. 12, 46).

37 Дый ізноў жа ў другім месцы гаворыць Пісаньне: Угледзяць, каго прабілі (Захар. 12, 10).

38 Пасьля гэтага Язэп з Арыматэі (ён быў вучнем Ісуса, але тайным дзеля страху перад жыдамі) папрасіў Пілата зьняць цела Ісуса; і Пілат дазволіў. Дык пайшоў і зьняў цела Ісуса.

39 Прыйшоў такжа й Нікадэм (ён прыходзіў раней да Ісуса ўначы) і прынёс мешаніну з сьмірны і алёэ літраў каля ста.

40 I ўзялі яны цела Ісуса і абярнулі Яго ў палатно з пахнідламі, як звычайна хароняць жыды.

41 На тым месцы, дзе Ён быў укрыжаваны, быў сад, і ў садзе новая магіла, у якой яшчэ ніхто ня быў паложаны.

42 Вось тутака дзеля пятніцы жыдоўскай (бо магіла была блізка) і палажылі цела Ісуса.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдэел 20

1 У першы-ж дзень тыдня Марыя Магдаліна прыходзіць раніцай да магілы і бачыць, што камень ад магілы адвалены.

2 Дык бяжыць і прыходзіць да Сымона Пятра і другога вучня, якога любіў Ісус, і кажа ім: узялі Госпада з магілы, і ня ведаем, дзе палажылі Яго.

3 I выйшаў Пётр і другі вучань і пайшлі к магіле.

4 Беглі-ж абодва разам, і другі вучань баржджэй абагнаў Пятра і прыйшоў да магілы першы

5 і, нахіліўшыся, бачыць ляжучы палатніну, але не ўвайшоў.

6 I прыходзіць за ім Сымон Пётр і ўваходзіць у магілу ды бачыць ляжучы адну палатніну

7 і хустку, што была на галаве Яго, ды ня разам з палатнінай, але асобна скручаную на другім месцы.

8 Тады ўвайшоў і другі вучань, што раней прыйшоў да магілы, і ўбачыў і паверыў.

9 Бо яны яшчэ ня ведалі напісанага, што Ён мусіць уваскрэснуць.

10 Дык вучні ізноў пайшлі да сябе.

11 А Марыя стаяла ля магілы і плакала; і плачучы нагнулася да магілы.

12 I бачыць двух ангелаў у белым адзеньні, седзячы адзін угаловах, другі ўнагах, дзе ляжала цела Ісуса.

13 I яны кажуць ёй: жанчына! чаго плачаш? Яна адказвае: забралі Госпада майго, і ня ведаю, дзе палажылі Яго.

14 Сказаўшы гэтае, аглянулася назад і ўбачыла, што стаіць Ісус, але не пазнала, што гэта Ісус.

15 I кажа ёй Ісус: жанчына! чаго ты плачаш? каго шукаеш? Яна, думаючы, што гэта садоўнік, кажа яму: Госпадзе! калі ты вынес Яго, скажы мне, дзе ты палажыў Яго, і я вазьму Яго.

16 Ісус кажа ёй: Марыя! Яна, аглянуўшыся, кажа Яму: Раввуні! г. зн. Вучыцель!

17 Ісус кажа ёй: не дакранайся да Мяне, бо Я яшчэ ня ўзыйшоў да Айца Майго, але йдзі да братоў Маіх і скажы ім: узыходжу да Айца Майго і Айца вашага, і Бога Майго і Бога вашага.

18 Марыя Магдаліна ідзе й абвяшчае вучням, што бачыла Госпада, і што Ён гэта сказаў ёй.

19 I ўвечары таго-ж першага дня тыдня, калі дзьверы дому, дзе зьбіраліся вучні Яго, былі замкнёны ад страху перад Жыдамі, прыйшоў Ісус і стануў пасярэдзіне і сказаў ім: мір вам!

20 I, сказаўшы гэтае, паказаў ім рукі й бок свой. I ўзрадаваліся вучні, убачыўшы Госпада.

21 Ісус жа сказаў ім ізноў: мір вам! Як паслаў Мяне Ацец, так і Я пасылаю вас.

22 Сказаўшы гэтае, дыхнуў і кажа ім: прыйміце Духа Сьвятога.

23 Каму адпусьціце грахі, таму будуць адпушчаны; на кім пакінеце, на тым астануцца.

24 А Хама, адзін з дванаццацёх, званы Блізьнюк, ня быў тут з імі, калі прыходзіў Ісус.

25 Другія вучні сказалі Яму: мы бачылі Госпада. Але ён сказаў ім: калі ня ўбачу на руках Яго ранаў ад цьвякоў і не уткну пальца Майго ў раны ад цьвякоў, і не ўлажу рукі маёй у бок Яго, не паверу.

26 I цераз восем дзён ізноў былі ў доме вучні Яго і Хама з імі. Прыходзе Ісус пры замкнёных дзьвярох, стануў пасярэдзіне і сказаў: мір вам!

27 Потым кажа да Хамы: дай сюды палец твой і паглядзі рукі Мае; дай руку тваю і ўлажы ў бок мой; і ня будзь няверуючым, але веруючым.

28 Хама адказаў Яму і сказаў: Госпадзе мой і Божа мой!

29 Ісус кажа яму: ты, Хама, паверыў, бо бачыў Мяне; шчасьлівыя ня бачыўшыя і паверыўшыя.

30 I многа зрабіў Ісус перад вучнямі Сваімі другіх цудаў, аб якіх не напісана ў гэтай кнізе;

31 а гэтае-ж напісана, каб вы паверылі, што Ісус ёсьць Хрыстос, Сын Божы, і, веруючы, мелі жыцьцё ў імя Яго.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11
12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21

Разьдзел 21

1 Пасьля гэтага ізноў зьявіўся Ісус вучням Сваім ля мора Тывэрыядзкага. Зьявіўся вось як:

2 былі разам Сымон Пётр і Хама, званы Блізьнюк, і Натанаіл з Каны Галілейскай, і сыны Завядзеявы, і двое другіх з вучняў Яго.

3 Сымон Пётр кажа ім: іду лавіць рыбу. Кажуць яму: ідзем і мы з табою. Пайшлі і зараз увайшлі ў човен і не злавілі ў тую ноч нічога.

4 Калі-ж ужо настала раніца, Ісус стаяў на беразе, але вучні не пазналі, што гэта Ісус.

5 Ісус кажа ім: дзеці! Ці ёсьць у вас якая-небудзь ядоміна? Яны адказалі Яму: няма.

6 Ён жа сказаў ім: закіньце сеці па правы бок чаўна і зловіце. Яны закінулі, ды ўжо не маглі выцягнуць сеці ад масы рыбы.

7 Тады вучань, якога любіў Ісус, кажа Пятру: гэта Госпад. Сымон жа Пётр, пачуўшы, што гэта Госпад, падперазаўся (бо быў голы) і кінуўся ў мора;

8 а другія вучні прыплылі ў чоўне (бо недалёка былі ад зямлі, локцяў каля двухсот), цягнучы сець з рыбаю.

9 Калі-ж выйшлі на зямлю, бачаць раскладзены агонь і на ім рыбу ды хлеб.

10 Ісус кажа ім: прынясеце рыбы, якую вы цяпер злавілі.

11 Сымон Пётр пайшоў і выцягнуў на зямлю сець, поўную вялікіх рыбаў; іх было сто пяцьдзесят тры, і пры гэткім множстве сець не прарвалася.

12 Ісус кажа ім: ідзіце абедайце. З вучняў жа ніхто не адважыўся папытацца ў Яго: хто Ты? бо ўсе ведалі, што гэта Госпад.

13 Ісус прыходзіць, бярэ хлеб і дае ім; таксама й рыбу.

14 Гэта ўжо трэці раз зьявіўся Ісус вучням Сваім пасьля ўваскрасеньня Свайго.

15 Калі-ж яны абедалі, Ісус кажа Сымону Пятру: Сымон Іонін, ці любіш ты Мяне больш, чым яны? Пётр кажа Яму: так, Госпадзе! Ты ведаеш, што я люблю Цябе. Ісус кажа яму: пасі авечкі Мае.

16 Яшчэ кажа яму другі раз: Сымон Іонін! ці любіш ты Мяне? Пётр кажа Яму: так, Госпадзе, Ты ведаеш, што я люблю Цябе. Ісус кажа яму: пасі авечкі Мае.

17 I кажа яму трэці раз: Сымон Іонін! Ці любіш ты Мяне? Пётр засмуціўся, што трэці раз спытаўся ў Яго: ці любіш ты Мяне? і сказаў Яму: Госпадзе! Ты ўсё ведаеш; Ты ведаеш, што я люблю Цябе! Ісус кажа яму: пасі авечкі Мае!

18 Запраўды, запраўды кажу табе: калі ты быў малады, дык падпяразваўся сам і хадзіў, куды хацеў; а як састарэеш, то выцягнеш рукі твае, і другі цябе падперажэ і павядзе, куды ня схочаш.

19 Гэтае-ж сказаў, паказуючы, якою сьмерцяю Пётр уславіць Бога. I, сказаўшы гэтае, кажа яму: ідзі за Мною.

20 Пётр жа, аглянуўшыся, бачыць за ім вучня, якога любіў Ісус, ды што на вячэры, прыпаўшы да грудзей Яго, сказаў: Госпадзе! хто прадасьць Цябе?

21 Убачыўшы яго, Пётр кажа Ісусу: Госпадзе! а ён што?

22 Ісус кажа яму: калі Я хачу, каб ён ператрываў, пакуль прыду, што табе да гэтага? Ты йдзі за Мною!

23 I праняслося тое слова між братоў, што вучань той не памрэ. Але Ісус не сказаў яму, што не памрэ, а: калі Я хачу, каб ён ператрываў, пакуль прыду, што табе да гэтага?

24 Гэты вучань і сьведчыць аб гэтым і напісаў гэтае. I мы ведаем, што праўдзівае сьвядоцтва яго.

25 Ёсьць і многа другога, што ўчыніў Ісус, але, каб напісаць гэтае асобна, дык, думаю, і самому сьвету не зьмясьціць бы напісаных кнігаў. Амін.