Вячэрня

На "Госпадзе, Цябе клічу ..." наступныя песьні, паўтараючы кожную:

(Тон 4). Да таго, як Ты, Госпадзе, быў укрыжаваны, гара сталася падобнай да неба, і хмара, быццам шацёр, ацяніла яе. Калі Ты перамяніўся на ёй, і голас Айца засьведчыў аб Табе, там былі прысутныя Пятро і Якуб з Янам – што меліся быць з Табою, калі Цябе здрадліва выдалі, – каб, стаўшыся сьведкамі славы Тваёй, яны не сумеліся, убачыўшы Твае мукі, якім дай і нам у супакоі пакланіцца ў вялікай міласэрнасьці Тваёй.

Да таго, як пацярпець крыжовую сьмерць, Ты, Госпадзе, узяў вучняў Тваіх на высокую гару і перамяніўся перад імі, асьвятляючы іх промнямі сілы Тваёй. Веліччу ўлады Тваёй Ты, дзеля чалавекалюбства, захацеў паказаць ім сьветласьць уваскрасеньня. Дай і нам бачыць гэтую сьветласьць у супакоі, Божа, бо Ты міласэрны і Чалавекалюбец.

Гара, раней змрочная і хмарная, сёньня сталася пачэснай і сьвятой, бо ногі Твае, Госпадзе, сталі на ёй. Адвечная і запаветная тайна ў дзівосным перамяненьні Тваім сталася ўрэшце вядомай Пятру, Якубу і Яну. Ня ў сілах трываць зьзяньня твару Твайго і сьветласьці вопраткі Тваёй, яны, пакрыўшыся, палі ніцма на зямлю і, агорнутыя страхам, дзівіліся, гледзячы як Майсей і Ільля вялі гутарку з Табою пра тое, што мае быць; і чуючы голас Айца, які засьведчыў аб Табе, кажучы: "Гэта Сын мой любы, якому спагадаю; слухайце Яго, бо Ён даў багацьце зьмілаваньня сьвету ўсяму".

Узяўшы з сабою выбраных вучняў, Збавіцель перамяніўся на гары ў сіле, паказаўшы, што тыя, якія прасьвятліліся дабрачыннасьцямі, будуць годнымі боскай славы. Хрыстовыя суразмоўцы, Майсей і Ільля, засьведчылі, што Ён – Уладар жывых і мёртвых, і Бог, які некалі гаварыў праз закон і прарокаў; і голас Айца са сьветлай хмары загадаў слухацца Яго, кажучы: "Слухайце Таго, які пекла крыжом перамог і дараваў мёртвым вечнае жыцьцё".

Слава ... цяпер ...:

(Тон 6). Каб паказаць вобраз уваскрасеньня Твайго, Ты, Хрысьце Божа, узышоў на гару Табор, узяўшы з сабою вучняў Тваіх Пятра, Якуба і Яна. Калі Ты там перамяніўся, уся гара напоўнілася сьвятлом. Вучні Твае, ня могучы глядзець на невыказную сьветласьць Тваю, кінуліся ніцма на зямлю; анёлы са страхам і трапятаньнем служылі Табе, і зямля затрэслася, убачыўшы Госпада Славы.

Чытаньне кнігі Выхаду

Госпад сказаў Майсею: "Узыдзі да Мяне на гару і застанься там, і Я дам табе каменныя табліцы – законы і прыказаньні для іхняга навучаньня". І ўстаў Майсей і ягоны памочнік Ісус, і пайшоў Майсей да Божай гары. А старэйшым (народу) сказаў: "Заставайцеся тут, пакуль ня вернемся. Маеце з сабою Аарона і Хура: калі нехта з вас мае нейкую справу, хай зьвяртаецца да іх". Калі Майсей прыйшоў да гары, хмара пакрыла яе. Хвала Гасподняя спачыла на гары, і праз шэсьць дзён пакрывала яе хмара. На сёмы дзень (Госпад) з хмары паклікаў Майсея. А ў вачох сыноў Ізраіля хвала Гасподняя мела выгляд агню, што на вяршыне гары праглынае ўсё. Майсей пайшоў і ўзышоў на гару. І заставаўся Майсей на гары сорак дзён і сорак начэй. (24:12-18)

Чытаньне кнігі Выхаду

У тыя дні Госпад размаўляў з Майсеем тварам у твар, як размаўляюць з прыяцелем. Пасьля Майсей вяртаўся ў стан, а слуга ягоны, Ісус Навін, не адлучаўся ад шатра. Майсей сказаў Госпаду: "Вось Ты загадаў мне вывесьці гэтых людзей, але ня даў мне знаць, каго пашлеш са мною, а толькі сказаў: Ведаю цябе па імю, і ты знайшоў ласку ў вачох Маіх. Дык калі я знайшоў ласку ў вачох Тваіх, дай мне пазнаць Твае намеры, каб я ведаў, што знайшоў ласку ў вачох Тваіх. Глянь на гэтых людзей, бо яны Твае людзі". Госпад сказаў: "Калі Я сам пайду, дык ці гэта задаволіць цябе?" Майсей тады адказаў: "Калі сам ня пойдзеш, то лепш ня дай нам ісьці адсюль. Бо па чым мы пазнаем, што знайшлі ласку ў вачох Тваіх – я і людзі мае, – калі не па тым, што Ты пойдзеш з намі? Бо тады будзем адрозьнівацца ад іншых народаў на зямлі". Госпад адказаў Майсею: "Зраблю так, як просіш, бо ты знайшоў ласку ў вачох Маіх і Я ведаю цябе па імю". І сказаў Майсей: "Дай мне бачыць хвалу Тваю". Госпад адказаў: "Я пакажу табе хвалу Маю і аб'яўлю табе імя Госпада, бо Я абдорваю ласкаю, каго хачу і паказваю міласьць, каму Мне падабаецца". І сказаў зноў: "Твару майго ня ўбачыш, бо ніякі чалавек ня можа бачыць твар Мой і застацца жывым". І яшчэ сказаў Госпад: "Вось месца побач са Мною: стань пры скале. Калі Мая хвала будзе праходзіць паўз цябе, пастаўлю цябе ў шчыліне скалы і пакрыю рукою Маёю аж пакуль не перайду. Калі ж адыму руку Маю, пабачыш Мяне ззаду, а твару Майго табе не пакажу". Майсей зрабіў з каменя дзьве дошкі, як ранейшыя, і ўстаўшы рана, узышоў на гару з дзьвюмя каменнымі дошкамі, як загадаў яму Госпад. А Госпад зышоў з хмары, і Майсей затрымаўся побач з Ім і вымавіў імя Госпада. Госпад перайшоў перад ягонымі вачыма і клікаў: "Госпад, Госпад, Бог шчодры і міласэрны, доўгацярплівы і багаты на ласку, і верны". І ў той час Майсей схіліўся да зямлі і пакланіўся Госпаду. (33:11-23; 34:4-6,8)

Чытаньне трэцяй кнігі Царстваў

У той час Ільля прыйшоў у Баршэбу, што ў зямлі Юдэйскай.Там ён пакінуў слугу свайго, а сам пайшоў на дзень дарогі ў пустыню. Прыйшоўшы, сеў пад ядлоўцам і, жадаючы сьмерці, казаў: "Ужо вялікі час, Госпадзе! Вазьмі душу маю, бо я ня лепшы за маіх продкаў". Пасьля лёг і заснуў. І вось анёл, штурхнуўшы яго, сказаў: "Устань, еш!". Ільля глянуў і ўбачыў ля галавы праснак і збан вады. Тады, устаўшы, ён пад'еў і выпіў, і лёг зноў. Анёл вярнуўся другі раз і, штурхнуўшы яго, сказаў: "Устань і еш, бо цябе чакае вялікая дарога". Дык, устаўшы, зьеў і выпіў. Тады, падмацаваны ежаю, ён ішоў сорак дзён і сорак начэй аж да сьвятой гары Гарэб. Там увайшоў у пячору адпачыць. І Госпад прамовіў да яго, кажучы: "Выйдзі і стань ля гары перад Госпадам!". І вось Госпад прайшоў міма. Быў вялізны вецер, што развальваў горы і крышыў скалы, але Госпад ня быў у ветры. Пасьля ветру – землятрус: Госпад ня быў у землятрусе. Пасьля землятрусу прыйшоў агонь: Госпад ня быў у агні. А пасьля гэтага агню – подых лагоднага ветрыку. Калі Ільля пачуў яго, ён выйшаў і стаў пры ўваходзе ў пячору, затуліўшы твар плашчом. Тады Госпад сказаў яму: "Ідзі назад у пустыню Дамаскаву і памаж Елісея, сына Шафата, на прарока на тваё месца!". (19:3-9; 11-13, 15-16)

Ліцьця

(Тон 2). Усядобры Госпадзе, Ты зьзяньнем сьветласьці Тваёй усю зямлю прасьвятліў і, перамяніўшыся на гары, паказаў вучням Тваім сілу Тваю, якой выбаўляеш сьвет ад граху. Дзеля гэтага ўсклікаем Табе: "Міласэрны Госпадзе, збаў душы нашыя!".

Хрысьце Божа, што на гары Табор перамяніўся ў сіле і паказаў вучням Тваім славу Боства Твайго, прасьвятлі нас сьвятлом Твайго разуменьня і накіруй на шлях запаветаў Тваіх, бо Ты адзіны добры і Чалавекалюбец.

Сьвятло-Хрыстос, што быў раней за сонца, пажыўшы на зямлі як чалавек і, перад сваім расьпяцьцем, выканаўшы ўсе справы нязьведанага провіду свайго, сёньня на Таборскай гары паказаў тайны вобраз Тройцы. Узяўшы з сабою трох выбраных апосталаў сваіх, Пятра, Якуба і Яна; і, схаваўшы на кароткі час сваю чалавечую прыроду, перамяніўся перад імі, паказаўшы славу сваёй нястворанай красы, але, шкадуючы іх, ня поўнасьцю – каб, убачыўшы, яны ня страцілі жыцьця, – але колькі маглі ўспрыняць цялесныя вочы іх. Ён паклікаў багавідца Майсея і прарока Ільлю, які быў узяты да неба, каб яны праўдзіва засьведчылі, што Ён – сапраўды зьзяньне існасьці Айца і Госпад жывых і мёртвых. Тады хмара, быццам шацёр, ахінула іх, і голас Айца з хмары быў чутны, кажучы: "Гэта Той, каго Я нятленна перад заранкай нарадзіў, Сын Мой любы, якога Я паслаў збавіць тых, што ахрысьціліся ў імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа, і верна вызнаюць непадзельную і адзіную ўладу Боства. Яго слухайце!". Ты ж сам, чалавекалюбны Хрысьце Божа, асьвяці нас зьзяньнем недаступнае Твае славы, і ў дабрыні Тваёй зрабі нас годнымі быць спадкаемцамі валадарства Твайго.

Слава ...:

(Тон 5). Прыйдзіце, узыдзем на гару Гасподнюю, у дом Бога нашага, і ўбачым славу перамяненьня Яго, славу як Адзінароднага ад Айца; прымем сьвятло ад Сьвятла і з узьнёслым духам будзем вечна славіць Тройцу адзінасутную.

Цяпер ...:

(Тон 5). Багавідзец Майсей і прарок Ільля, што на вогненнай калясьніцы быў узяты на неба, засьведчылі, што Ты – Творца і Завяршальнік Закону і прарокаў. Дай нам, Уладару, разам з імі быць годнымі прасьвятленьня Твайго, каб нам Цябе вечна славіць.

Вершапесьні

(Тон 1). Спрадвечны, які некалі на гары Сынайскай з Майсеем вобразна размаўляў, сёньня на гары Таборскай, перамяніўшыся перад сваімі вучнямі, паказаў першасную красу чалавечай прыроды, якую Ён узяў на сябе. За сьведкаў такой ласкі Ён узяў Майсея і Ільлю, робячы іх удзельнікамі радасьці, якая прадвяшчала Ягонае пасьля сьмерці слаўнае і збавеннае ўваскрасеньне.

Верш. Тваё ёсьць неба і Твая зямля.

Прадбачыўшы духам прыйсьце Тваё да людзей, як Адзінароднага Сына ў целе, богаайцец Давід заклікае здалёку ўсё стварэньне, па-прароцку кажучы: "Табор і Гэрмон у імю Тваім узрадуюцца". Ты, Збавіцелю, узышоў разам з вучнямі на гару і там перамяніўся, зрабіўшы зноў сьветлаю пацамнелую Адамаву прыроду, надзяліўшы яе славаю і сьветласьцю Боства Твайго. Дзеля гэтага мы ўсклікаем Табе: "Творча ўсіх, Госпадзе, слава Табе!".

Верш. Табор і Гэрмон у імю Тваім узрадуюцца.

Выбраныя апосталы Твае, спрадвечны Збавіцелю, убачылі на гары невыказную сьветласьць Тваю і недасяжнае Боства, і напоўніліся боскім страхам. Сьветлая хмара пакрыла іх, і яны пачулі голас Айца, які абвяшчаў тайну ўцелаўленьня, кажучы, што Ты –Сын Адзінародны і Збавіцель сьвету, які зьявіўся на зямлі.

Слава ... цяпер ...:

(Тон 6). Выбраным вучням Тваім, Пятру, Якубу і Яну, Ты, Госпадзе, паказаў сёньня на гары Табор славу боскага выгляду Твайго. Яны бачылі, як зазьзяла вопратка Твая і твар Твой стаўся сьвятлейшы за сонца. Ня ў стане цярпець такой сьветласьці, яны ўпалі на зямлю, ня сьмеючы глянуць на Цябе, і пачулі з вышыні голас, які засьведчыў, кажучы: "Гэта Сын Мой любы, які прыйшоў на сьвет збавіць людзей".

Адпушчальны трапар

(Тон 7). Перамяніўся Ты на гары, Хрысьце Божа, паказаўшы вучням Тваім, наколькі яны маглі ўспрыняць, славу Тваю. Хай і для нас зазьзяе сьветласьць Твая вечная малітвамі Багародзіцы. Сьветладаўча, Слава Табе! (Тройчы)