Пачатковыя малітвы

Сьвятар: Блаславёны Бог наш спрадвеку, цяпер і заўсёды, і на вякі вякоў.

Чытальнік: Амін. Слава Табе, Божа наш, слава Табе.

Уладару нябесны… Сьвяты Божа… Усесьвятая Тройца… Ойча наш…

Сьвятар: Бо Тваё валадарства і сіла, і слава, Айца, і Сына, і Сьвятога Духа, цяпер і заўсёды і на вякі вякоў.

Чытальнік: Амін. Госпадзе, зьмілуйся. (12 разоў)

Прыйдзіце, паклонімся Ўладару нашаму Богу.

Прыйдзіце, паклонімся і прыпадзем да Хрыста, Уладара нашага і Бога.

Прыйдзіце, паклонімся і прыпадзем да самога Хрыста, Уладара і Бога нашага.

Псалом 103

Блаславі, душа мая, Госпада:

Госпадзе Божа мой, Ты вялікі наўзьдзіў.

Ты апрануўся ў веліч і красу, ты ахутаўся сьвятлом, быццам плашчом.

Ты расьцягнуў неба, быццам шацёр, хорамы Твае над водамі паставіў.

Ты робіш з хмараў калясьніцу сабе, ходзіш на крылах ветру.

Ты чыніш вятры пасланцамі Тваімі і слугамі Тваімі – полымя агню.

Ты ўмацаваў зямлю на асновах яе: не пахісьнецца павек вякоў.

Безданьню, быццам вопраткаю, пакрыў Ты яе: воды над гарамі сталі.

Ад пагрозы Тваёй яны ўзад падаліся, ад грому голасу Твайго задрыжэлі.

Горы ўзьняліся, даліны зышлі ў месцы, якія Ты ім назначыў.

Ты ўстанавіў межы, якіх ім не перайсьці, каб не пакрыць зноў зямлю.

Ты пасылаеш крыніцы ў рэкі, што плывуць у далінах між гораў.

З іх п’юць усе зьвяры польныя, аслы дзікія ў іх смагу сваю гасяць.

Каля іх птушкі нябесныя жывуць: між скалаў чутны сьпеў іх.

З хорамаў Тваіх навадняеш горы: зямля поўніцца плодам твораў Тваіх.

Ты вырошчваеш траву для жывёлы, зельле на пажытак чалавеку, каб ён мог здабыць сабе ежу з зямлі:

Віно, што весяліць сэрца чалавека; аліву, што робіць твар сьветлым; хлеб, што сэрца чалавека ўмацоўвае.

Дрэвы нізінныя маюць удосталь соку – кедры лібанскія, што іх насадзіў.

Там птушкі маюць гнёзды свае, бусьлінае жыльлё ўзвышаецца над імі.

Горы высокія для дзікіх козаў, шчыліны скалаў – сховішча для грызуноў.

Ты стварыў месяц, каб паказваў поры; сонца знае час захаду свайго.

Пасылаеш цемру і надыходзіць ноч, падчас якое выходзяць усе зьвяры лясныя.

Львяняты рыкаюць, шукаючы здабычы, просячы ў Бога спажывы сабе.

Як толькі сонца ўзыдзе, яны хаваюцца і кладуцца ў логавах сваіх.

Выходзіць чалавек да справаў сваіх і да работы сваёй да вечара.

Якое багацьце твораў Тваіх, Госпадзе! Ты ўсё мудра стварыў: зямля поўная стварэньняў Тваіх.

Вось мора вялікае і прасторнае: у ім рухаецца безьліч стварэньняў, зьвяроў вялікіх і малых.

Караблі плаваюць па ім, і кіт агромністы там, якога Ты стварыў на пацеху сабе.

Усе яны чакаюць ад Цябе, каб Ты даў ім спажыву ў свой час.

Ты ім даеш, і яны падбіраюць, расчыняеш руку Тваю, і яны поўняцца ўсякім дабром.

Калі ж Ты адвяртаеш твар Твой ад іх, яны трывожацца; адымаеш дух ад іх, і яны гібеюць, і ў пыл зноў вяртаюцца.

Пасылаеш Духа Твайго, і яны ажываюць, і Ты абнаўляеш твар зямлі.

Няхай слава Гасподняя трывае давеку, хай Госпад цешыцца з твораў сваіх.

Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць, дакранецца да гораў, і яны дымяцца.

Праз усё жыцьцё маё буду хваліць Госпада, буду ў песьнях славіць Бога майго, пакуль буду жыць.

Няхай прыемнай Яму будзе песьня мая: я радуюся ў Госпадзе.

Няхай счэзнуць грэшнікі з зямлі і няхай ня будзе больш нягоднікаў.

Блаславі, душа мая, Госпада.

Сонца знае час захаду свайго; Ты пасылаеш цемру і надыходзіць ноч.

Якое багацьце твораў Тваіх, Госпадзе: Ты ўсё мудра стварыў.

Слава Айцу, і Сыну, і Сьвятому Духу, цяпер і заўсёды, і на вякі вякоў. Амін.

Алілуя, алілуя, алілуя: слава Табе, Божа. (Тройчы)