Раздзел 22

ПРЫПАВЕСЦЬ АБ ВЯСЕЛЬНЫХ ЗАСТОЛЬНІКАХ

1      I ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім прыпавесцямі, кажучы:

2      Нябеснае Царства падобнае да аднаго цара, што рабіў вяселле свайму сыну; Прып. 9,1; Лук. 14,16; Адк. 19,7.

3      I паслаў сваіх рабоў паклікаць тых, што былі запрошаныя; ды яны не хацелі прыйсці.

4      Зноў паслаў другіх рабоў, наказваючы: скажыце запрошаным: "вось падрыхтаваў я абед мой, бьпсі мае і адкормленая жывёліна заколата, і ўсё гатовае. Хадзіце на вяселле!"

5      Яны ж, занядбаўшы, паразыходзіліся, хто - на сваё поле, хто - да гандлю свайго.

6      А астатнія, схапіўшы яго рабоў, зневажалі і забілі іх.

7      I, пачуўшы, разгневаўся цар і, паслаўшы сваё войска, вынішчыў тых забойцаў, а горад іх спаліў. Лук. 19,27,43.

8      Тады ён кажа сваім слугам: вяселле гатовае, ды запрошаныя не вартымі былі.

9      Пайдзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго ні знойдзеце, клічце на вяселле.

10    I тыя рабы, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўніўся шлюбны пакой застольнікамі.

11    Цар жа, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне;

12    I кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? Той жа маўчаў.

13    Тады сказаў цар слугам: звязаўшы яму ногі і рукі, кіньце ў знадворную цемру, там будзе плач і скрыгат зубоў.

14    Бо шмат запрошаных, ды мала выбраных. Мац. 20,16.

КЕСАРАВА - КЕСАРУ, А БОЖАЕ - БОГУ

15    Тады фарысеі, пайшоўшы, дамаўляліся, як злавіць Яго на слове. Мар. 12,13; Лук. 20,20.

16    I пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі ', Тыя і кажуць: Настаўнік! мы ведаем, што ты справядлівы і наетаўляеш праўдзіва на Божую дарогу і не запабягаеш ні перад кім; бо не глядзіш аблічча людзей.

17    Скажы ж нам: як здаецца Табе? ці можна даваць падатак кесару, ці не?

18    Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: чаго вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

19    Пакажыце Мне падатковую манету. I яны прынеслі Яму дынарый.

20    I кажа ім: чыя гэта выява і надпіс?

21    Кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: значыцца, аддавайце кесарава кесару, а Божае - Богу. Мар. 12,17; Рым. 13,7.

22    I, пачуўшы, яны здзівіліся; і, пакінуўшы Яго, адышлі.

БОГ - НЕ БОГ МЕРТВЫХ, А ЖЫВЫХ

23    У той жа дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго, Мар. 12,18; Лук. 20,27; Дзеян. 23,8.

24    Кажучы: Настаўнік, Майсей сказаў: "калі хто памрэ, не меўшы дзяцей, то няхай яго брат возьме жонку яго і адновіць насенне брату свайму". Друг. 25,5; Мар. 12,19; Лук. 20,28.

25    Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, не меўшы насення, пакінуў сваю жонку брату свайму.

26    Падобна і другі, і трэці, аж да сёмага;

27    А пасля ўсіх памерла і жонка.

28    Дык пры ўваскрэсенні - каторага з сямі будзе яна жонка? Бо ўсе мелі яе.

29    Ісус жа сказаў ім у адказ: вы памыляецеся, не ведаючы ані Пісьма, ні Божай сілы.

30    Бо пры ўваскрэсенні ані жэняцца, ані замуж выходзяць, а як Божыя Анёлы будуць у небе. 1 Кар. 15, 44.

31    А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, які кажа:

32    "Я Бог Абраамаў, і Бог Ісаакаў, і Бог Якава"? Бог - не Бог мёртвых, а жывых. Зых. 3, 6; Мар. 12, 26; Лук. 20, 37.

33    I, пачуўшы, народ дзівіўся Яго навуцы.

НАЙВЯЛІКШЫЯ ЗАПАВЕДЗІ

34    А фарысеі, пачуўшы, што Ен змусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся вакол Яго.

35    I спытаўся адзін з іх, настаўнік Закона, выпрабоўваючы Яго і кажучы: Мар. 12, 28; Лук. 10, 25.

36    Настаўнік, якая запаведзь найвялікшая ў Законе?

37    Ісус жа кажа яму: "палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душой тваёю, і ўсім разуменнем тваім". Друг. 6, 5; Міх. 6, 8; Мар. 12, 29; Лук. 10, 27.

38    Гэта найвялікшая і найпершая запаведзь.

39    Другая ж падобная да яе: "палюбі бліжняга твайго, як самога сябе". Лев. 19, 18; Мац. 5, 43; Мар. 12, 31.

40    На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца Закон і прарокі.

ХРЫСТОС - СЫН БОЖЫ

41    Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

42    Кажучы: што вы думаеце пра Хрыста? чый Ен сын? Кажуць Яму: Давідаў. Мар. 12, 35; Лук. 20, 41.

43    Ен кажа ім: як жа Давід у натхненні называе Яго Госпадам, кажучы:

44    "Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч ад Мяне, дакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў падножжам ног Тваіх?" Пс. 109, 1; Лук. 20, 42.

45    Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ен сын яму?

46    I ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважваўся болыш пытацца ў Яго.

--------------------------------

22, 15-22. Кесар - тытул рымскіх імператараў. У кожнага хрысціяніна двайное грамадзянства. Ен грамадзянін тае краіны, дзе жыве, і павінен сумленна несці свае абавязкі перад грамадствам. Ён і грамадзянін Нябеснага Царства і ў пытаннях рэлігіі нясе адказнасць перад Богам. Паводле Ісуса, сапраўдны хрысціянін не павінен парушаць сваіх абавязкаў ні перад Богам, ні перад людзьмі.