Раздзел 25

ПРЫПАВЕСЦЬ ПРА РАЗУМНЫХ I НЕРАЗУМНЫХ ДЗЯЎЧАТ

1      Тады Нябеснае Царства будзе падобнае да дзесяці дзяўчат, што, узяўшы лямпы, выйшлі насустрач маладому.

2      Пяць з іх было неразумных і пяць разумных.

3      Неразумныя, узяўшы свае лямпы, не ўзялі з сабою алею;

4      Разумныя ўзялі алею ў пасудзінах заадно са сваімі лямпамі;

5      А калі малады затрымаўся, яны ўсе задрамалі і паснулі.

6      Апоўначы ж крык пачуўся: "вось, малады ідзе, выходзьце насустрач яму".

7      Тады ўсхапіліся ўсе тыя дзяўчаты і паправілі свае лямпы.

8      Неразумныя ж сказалі разумным: "дайце нам вашага алею, бо нашы лямпы гаснуць".

9      А разумныя казалі ў адказ: "каб не забракла нам і вам, пайдзіце лепей да прадаўцоў і купіце сабе".

10    Пакуль жа яны хадзілі купляць, прыйшоў малады; і гатовыя ўвайшлі з ім на вяселле, і дзверы зачыніліся. Лук. 13, 25.

11    Пасля ж прыходзіць і рэшта дзяўчат і кажа: "пане! пане! адчыні нам!" Мац. 7, 21.

12    Ён жа сказаў ім у адказ: "папраўдзе кажу вам: я не ведаю вас". Пс. 5, 5; Ав. 1, 13.

13    Дык будзьце пільныя: бо вы не ведаеце ані дня, ні гадзіны, калі прыйдзе Сын Чалавечы. Мар. 13, 33; 1 Кар. 16, 13.

ПРА ТАЛЕНТЫ

14    Гэтак і адзін чалавек, ад'язджаючы, склікаў сваіх рабоў і перадаў ім сваё дабро. Лук. 19, 12.

15    I даў ён аднаму пяць талентаў, другому ж - два, а іншаму - адзін, кожнаму паводле яго сілы; і тут жа ад'ехаў. Рым. 12, 6; 1 Кар. 12, 7, 11.

16    Той жа, хто ўзяў пяць талентаў, пайшоўшы, пусціў іх у абаротак і прыдбаў другія пяць.

17    Гэтак жа і той з двума зарабіў другія два.

18    А той, што ўзяў адзін, адышоўшыся, закапаў у зямлю - і схаваў серабро свайго гаспадара.

19    Праз доўгі ж час прыязджае гаспадар тых рабоў і зводзіць з імі рахунак.

20    I, падышоўшы, той, хто ўзяў пяць талентаў, прынёс другія пяць талентаў, кажучы: "пане! пяць талентаў ты перадаў мне: вось другія пяць талентаў я зарабіў на іх".

21    Яго ж гаспадар сказаў яму: "прыемна, раб добры і верны! У малым ты быў верны, над многім пастаўлю цябе; увайдзі ў радасць твайго гаспадара". Іс. 61, 7.

22    I, падышоўшы, той, хто ўзяў два таленты, сказаў: "пане! два таленты ты перадаў мне: вось другія два таленты я зарабіў на іх".

23    Яго ж гаспадар сказаў яму: "прыемна, раб добры і верны! У малым ты быў верны, над многім пастаўлю цябе; увайдзі ў радасць твайго гаспадара".

24    I, падышоўшы, той, хто ўзяў адзін талент, сказаў: "пане! я ведаў цябе, што ты чалавек суровы: жнеш, дзе не сеяў, і збіраеш, дзе не рассыпаў;

25    I я збаяўся - адышоўшыся, схаваў твой талент у зямлю: вось маеш тваё".

26    Яго ж гаспадар сказаў яму ў адказ: "баязлівы раб і лянівы; ты ведаў, што я жну, дзе не сеяў, і збіраю, дзе не рассыпаў;

27    Таму трэба было табе даць маё серабро ліхвярам, а я, прыехаўшы, узяў бы ўсё сваё з ліхвою.

28    Вазьміце ж ад яго талент і дайце таму, хто мае дзесяць талентаў.

29    Бо кожнаму, хто мае, будзе дадзена, і ў яго будзе паддастаткам; а ў таго, хто не мае, будзе ўзята і тое, што мае. Мац. 13, 12; Мар. 4, 25; Лук. 8, 18; 19, 26.

30    А няздатнага раба выкіньце ў цемрузнадворную - там будзе плач і скрыгат зубоў". Мац. 24, 51.

АПОШНІ СУД

31    Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе Сваёй і ўсе святыя Анёлы з ім, тады сядзе Ен на пасадзе славы Свае. Мац. 13, 49; 16, 27; Дзеян. 1, 11.

32    I будуць сабраны перад Ім усе народы; і Ен аддзеліць іх адзін ад аднаго, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў;

33    I паставіць Ен авечак праваруч ад Сябе, а казлоў - леваруч.

34    Тады скажа Цар тым, хто праваруч ад Яго: "прыйдзіце, бласлаўлёныя Бацькі Майго! атрымайце ў спадчыну Царства, прызначанае вам ад заснавання свету. Мац. 20, 23.

35    Бо быў галодны Я, а вы далі мне есці; быў сасмяглы, а вы далі Мне піць; быў падарожны, а вы прынялі Мяне; Іс. 53, 7; Іез. 18, 7; 2 Цім. 1, 18.

36    Быў голы, а вы адзелі Мяне; быў хворы, а вы адведалі Мяне; быў у цямніцы, а вы прыйшлі да Мяне".

37    Тады адзавуцца Яму праведнікі, кажучы: "Госпадзе! калі мы бачылі Цябе галодным і накармілі? і сасмяглым і напаілі?

38    Калі ж мы цябе падарожным бачылі і прынялі? ці голым і адзелі?

39    Калі ж мы бачылі Цябе хворым або ў цямніцы і прыйшлі да Цябе?"

40    I ў адказ Цар скажа ім: "папраўдзе кажу вам: зрабіўшы гэта аднаму з Маіх найменшых братоў, вы Мне зрабілі". Прып. 14, 31; 19, 17; Мац. 10, 42.

41    Тады скажа і тым, хто леваруч ад Яго: "ідзіце ад Мяне, праклятыя, у агонь вечны, прызначаны д'яблу і яго анёлам. Пс. 6, 9; Лук. 13, 27.

42    Бо быў галодны Я, а вы не далі Мне есці; быў сасмяглы, а вы не далі Мне піць;

43    Быў падарожны, а вы не прынялі Мяне; быў голы, а вы не адзелі Мяне; быў хворы і ў цямніцы, а вы не адведалі Мяне".

44    Тады адзавуцца яны, кажучы: "Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галодным, ці сасмяглым, або падарожным, або голым, калі хворым, альбо ў цямніцы, і не ўслужылі Табе?"

45    Тады Ен скажа ім у адказ: "папраўдзе кажу вам: не зрабіўшы гэтага аднаму з гэтых найменшых, вы і для Мяне не зрабілі".

46    I пойдуць гэтыя на вечную муку, а праведнікі ў жыццё вечнае. Дан. 12, 2; Іаан. 5, 29.

--------------------------------

25, 1 -13. Паводле ўсходняга звычаю сяброўкі маладой сустракалі маладога ўночы з лямпамі.