Пераклад кс. Уладзіслава Чарняўскага
Арыгінальны тэкст
Паводле: машынапісы з архіву А. Бокуна
Алічбоўваньне:  Антоні Бокун

Пісьмо сьв. Паўла Апостала Ціту (Тытусу)

Ціт (Тытус) быу грэкам, паганцам, з паганскіх бацькоў. Пэўне быў навернены самым Апосталам, бо ён заве яго сваім сынам. Ціт быў таварышам сьв. Паўла ў многіх яго падарожжах, пачынаючы ад сабора Апосталаў у Ерузаліме.

У час трэцяй місійнай дарогі працаваў з Паўлам у Эфезе, адкуль пасланы быў ім у Карынт. Пасьля спаткаўся з Паўлам у Мацэдоніі і пасланы быў ім з ІІ пісьмом у Карынт.

Пасьля звальненьня з рымскай вязьніцы і пасьля вяртаньня з Гішпаніі, бярэ яго зноў сьв. Павал на Крэту і кансэкруе біскупам. А потым зноў часта пасылае яго з місіямі ці то візітаваць касьцёлы і наводзіць у іх парадак, ці па іншых справах.

Пасьля сьмерці сьв. Паўла вяртаецца на Крэту і там як мучанік умірае. Касьцёл прыпамінае яго 6 лютага.

Пісьмо сьв. Паўла Ціту было напісана пад канец 66 года, калі Апостал вяртаўся з Азіі праз Мацэдонію, берагам Адрыятыцкага мора. Вызывае яго ў Нікаполь і піша яму пісьмо.

Жыцьцё Крытынцаў было сапсутае, разбэшчанае. Нялёгка было там працаваць - пастыраваць. Сьв. Павал дае павучэньні. Асноўнае - гэта добры прыклад самога пастыра.

Распарадак пісьма:

Уступ: Адрас і прывітаньні (1,1-4)

1. Асновы, якімі належыць карыстацца, выбіраючы касьцельных загадчыкаў (вярхоўнікаў, супер'ёраў) (1,5-16).

2. Загады, наказы і павучэньні для шматлікіх саслоўеў (станаў) (11,1-15).

3. Патрэба грамадзянскай маралі (3,1-2).

Эпілог: Пакліканьне Ціта ў Нікаполіс, прывітаньне і багаславенства (3,12-15).