Евангеля подле сьвятога Марка

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

Пераклад д-ра Яна Станкевіча
Паводле выданьня: Сьвятая Бібля, 1973.
Новы Закон Спадара а Спаса нашага Ісуса Хрыста, 1970.
Алічбоўваньне: кс. Сяргей Сурыновіч, Юлія Мацук
(група па алічбоўванні тэкстаў Святога Пісання,
каардынатар кс. Сяргей Сурыновіч)

1 Пачатак Евангелі Ісуса Хрыста, Сына Божага.

2 Як напісана ў Ісаі прарокі: „Вось, Я пасылаю ангіла Свайго перад відзеньням Тваім, каторы прыгатуе дарогу Тваю перад Табою. 3 Голас гукаючага на пустыні: гатуйце дарогу Спадарову, раўнуйце сьцежкі Яму!".

4 Сталася, што Яан хрысьціў на пустыні, абяшчаючы хрэст каяты на дараваньне храхоў. 5 I выходзілі да яго ўся краіна Юдэйская а Ерузалімляне ўсі, і хрысьціліся ў яго ўсі ў раццэ Ёрдане, вызнаючы грахі свае.

6 Яан жа насіў адзецьце зь вярблюджае поўсьці і дзягу на сьцёгнах сваіх, і еў шаранчу а дзікі мёд. 7 I абяшчаў, кажучы: „Ідзець за імною дужшы за мяне, Катораму я ня гожы, нахінуўшыся, разьвязаць рэменьчык вобую Ягонага. 8 Я запраўды хрысьціў вас вадою, але Ён будзе хрысьціць вас Духам Сьвятым".

9 I сталася тых дзён, што Ісус прышоў з Назарэту Ґалілейскага і хрысьціўся ў Яана ў Ёрдане. 10 I зараз, выходзячы з вады, абачыў нябёсы расьхіненыя і Духа, як галубу, зыходзячага на Яго. 11 I быў голас ізь нябёсаў: „Ты Сын Мой любовы, у Табе Мае вялікае ўпадабаньне".

12 I зараз Дух павёў Яго на пустыню. 13 I быў Ён там на пустыні сорак дзён, спакушаны шайтаном, і быў ізь зьверанятамі; і ангілы паслугавалі Яму.

14 I просьле таго, як Яан быў выданы, прышоў Ісус да Ґалілеі, абяшчаючы Евангелю гаспадарства Божага, 15 I кажучы: „Выпаўніўся час і дабліжылася гаспадарства Божае; пакайцеся а верце ў Евангелю".

16 I праходзячы ж ля мора Ґалілейскага, абачыў Сымона а Андрэя, брата ягонага, што закідалі сеці ў мора, бо яны былі рыбнікі. 17 I сказаў ім Ісус: „Ідзіце за Імною, і Я зраблю, што вы станеце лаўбітамі людзёў". 18 I яны зараз, пакінуўшы сеці свае, пайшлі за Ім.

19 I прайшоўшы стуль крыху, Ён абачыў Якава Зэведэявага а Яана, брата ягонага, што таксама былі ў струзе, правячы сеці свае; 20 I зараз пагукаў Ён іх, і, пакінуўшы айца свайго Зэведэя ў струзе з наймітамі, пайшлі за Ім.

21 I прыйшлі да Капернауму; і зараз у сыботу ўвыйшоў ён у бажніцу, і навучаў. 22 I зумяваліся з навукі Ягонае, бо Ён навучаў іх, як уладу маючы, а не як кніжнікі.

23 I зараз у бажніцы іхнай апынуўся чалавек, маючы духа нячыстага, і закрычэў, 24 Кажучы: „Пакінь, чаго Табе да нас, Ісусе Назарэцкі? ці Ты прышоў загубіць нас? Знаю Цябе, хто Ты, Сьвяты Божы".

25 Але Ісус зганіў, кажучы: „Змоўкні і выйдзі зь яго". 26 Тады дух нячысты, скалатнуўшы яго й закрычэўшы вялікім голасам, вышаў зь яго. 27 I ўсі зжахнуліся, ажно адзін у ваднаго пыталіся: „Што гэта? што гэта за новая навука, што Ён і духом нячыстым расказуе з уладаю, і яны слухаюць яго?" 28 I ўборзьдзе разышлася празь Яго ведамка па ўсёй аколіцы ў Ґалілеі.

29 Вышаўшы неўзабаве з бажніцы, прышлі да дому Сымонавага а Андрэевага зь Якавам а Яанам. 30 Цешча ж Сымонава ляжала ў гаручцы; і без адвалокі кажуць яму празь яе. 31 I, дабліжыўшыся, ён падняў яе, узяўшы яе за руку; і гаручка якга пакінула яе, і яна паслугавала ім.

32 I ўвечары заходам сонца прыносілі да Яго ўсіх хворых і апанаваных нячысьцікам. 33 I ўсе места зьберлася да дзьвярэй. 34 I Ён уздаравіў шмат якіх, хворых на розныя хваробы, і выгнаў шмат нячысьцікаў, і не дазваляў нячысьцікам гукаць, бо яны зналі Яго.

35 I нараніцы, устаўшы рана на додніцы, вышаў, і адышоў на пустыннае месца, і там маліўся. 36 Сымон а бытыя зь Ім пайшлі глядзець Яго. 37 I, знайшоўшы Яго, кажуць Яму: „Усі шукаюць Цябе". 38 Ён кажа ім: „Пайдзіма да іншае мясцовасьці, да суседніх местачкаў, каб Імне й там абяшчаць, бо на тое Я прышоў".

39 I Ён абяшчаў у бажніцах іхных па ўсёй Ґалілеі, і выганяў нячысьцікаў.

40 Прыходзе да Яго хворы на праказу і, молячы Яго а клякаючы перад Ім, кажа Яму: „Калі хочаш, можаш мяне ачысьціць". 41 Ісус, пажалеўшы яго, выцягнуў руку, даткнуўся да яго й сказаў яму: „Хачу, ачысьціся". 42 I якга зышла зь яго праказа, і ён быў чысты. 43 I із стродкім заказам зараз выслаў яго. 44 I сказаў яму: „Глядзі нікому нічога не кажы, але йдзі, пакажыся сьвятару і абрачы за ачышчэньне свае  тое, што расказаў Масей, на сьветчаньне ім".

45 Але ён, вышаўшы, пачаў шмат агалашаць праз сталае, ажно Ісус ня мог ужо яўна ўвыйсьці ў места, але быў вонках на месцах пустых. I прыходзілі да Яго адусюль.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

2 I ўзноў прышоў Ён да Капернауму за колькі дзён; і пачулі, што Ён у доме. 2 Зараз зьберлася шмат, ажно ўжо й ля дзьвярэй ня было месца; і Ён казаў ім слова.                                                                                                                                                                         

3 I прышлі да Яго, нясучы хворага на паляруш, каторага чатырох несьлі. 4 I, як не маглі прынесьці да Яго з прычыны груду, раскрылі страху, ідзе Ён быў, і, адкрыўшы, спусьцілі ложак, на каторым ляжаў паляржаваны. 5 Як Ісус абачыў веру іхную, Ён сказаў паляржаванаму: „Дзяцё, дараваны табе грахі твае". 6 Тут сядзелі некатрыя з кніжнікаў і разважалі ў сэрцах сваіх: 7 „Чаму Ён так гу́кае - блявузґае? хто можа дараваць грахі, толькі адзін Бог?" 8 Ісус, якга пазнаўшы ў Духу Сваім, што яны так разважаюць у сабе, сказаў ім: „Чаму гэтак разважаеце ў сэрцах сваіх? 9 Што лацьвей? ці сказаць паляржаванаму: ,Даруюцца табе грахі'? ці сказаць: ,Устань, вазьмі ложак свой і хадзі'? 10 Але каб вы ведалі, што ўладу мае Сын Людзкі дараваць грахі на зямлі, (кажа паляржаванаму:) 11 Табе кажу: устань, вазьмі ложак свой і йдзі да дому свайго". 12 I ўстаў, і, якга ўзяўшы ложак, вышаў перад усімі, так што ўсі зумяваліся й славілі Бога, кажучы: „Ніколі нічога такога мы ня бачылі".

13 I вышаў ізноў над мора; і ўвесь груд пайшоў да Яго, і Ён вучыў іх.

14 Праходзячы, абачыў Ён Лева Алфеявага, што сядзеў ля збору мыта, і кажа яму: „Ідзі

за Імною". I, устаўшы, пайшоў за Ім.

15 I сталася, як Ісус узьляжаў за сталом у доме ягоным, што й шмат якія мытнікі а грэшнікі ўзьляжалі разам ізь Ісусам а з вучанікамі Ягонымі, бо шмат было, і яны йшлі за ім. 16 Кніжнікі а фарьісэі, абачыўшы, што Ён есьць із мытнікамі а грэшнікамі, гукалі вучанікам Ягоным: „Чаму Ён есьць а п'ець із мытнікамі а грэшнікамі?" 17 Пачуўшы, Ісус кажа ім: „Не здаровыя патрабуюць лекара, але хворыя. Я ня прышоў прыгукаць справядлівых, але грэшнікаў да каяты".

18 Вучанікі Яанавы а фарысэйскія поставалі. Прыходзяць і кажуць Яму: „Чаму вучанікі Яанавы а фарысэйскія постуюць, а твае вучанікі ня постуюць?" 19 I сказаў ім Ісус: „Ці могуць поставаць сынове вясельнага палацу, як малады зь імі? Пакуль ізь імі малады, яны ня могуць поставаць. 20 Але настануць дні, калі адыймуць у іх маладога, і тады будуць поставаць таго дня.

21 „Ніхто ня прышывае лапіка зь няваленага сукна да старога адзецьця, бо новапрышытае аддзярэцца ад старога, і дзірка будзе яшчэ большая. 22 Ніхто ня ільлець віна маладога ў скураныя мяхі старыя, бо маладое віно прарвець мяхі, і віно выцяча, і мяхі зглумяцца; але віно маладое надабе ліць у мяхі новыя".

23 I прылучылася Яму праходзіць у сыботу пераз засеяньні, і вучанікі Ягоныя дарогаю пачалі каласаваць. 24 I фарысэі сказалі Яму: „Глянь, чаму яны робяць у сыботу, што бяспраўна?" 25 Ён сказаў ім: „Няго ж вы ніколі ня чыталі, што зрабіў Давід, як меў патрэбу і быў выгаладніўшыся сам а бытыя зь ім? 26 Як увыйшоў ён у дом Божы за найвышшага сьвятара Авафара, і еў букаткі пакладаныя, каторых ня меў права есьці ніхто, апрача сьвятароў, і даў таксама бытым ізь ім?" 27 I сказаў ім: „Сыбота дзеля чалавека, а не чалавек дзеля сыботы. 28 Затым Сын Людзкі ё Спадаром і сыботы".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

3 I ўвыйшоў ізноў у бажніцу. Там  быў чалавек із сухой рукою. 2 I назіралі за Ім, ці не ўздарове яго ў сыботу, каб абвінаваць Яго. 3 Ён жа кажа сухарукаму: „Стань пасярэдзіне". 4 А ім кажа: „Ці праўна ў сыботу добра ці блага рабіць? Душу спасьці, ці загубіць?" Але яны маўчэлі. 5 I, глянуўшы на іх із гневам, зьнёмарасьціўшыся з калянасьці сэрцаў іхных, кажа таму чалавеку: „Выцягні руку сваю". Ён выцягнуў, і стала рука ягоная здаровая, як другая. 6 Фарысэі, вышаўшы, без адвалокі зрабілі зь гіродыянамі нараду супроці Яго, каб загубіць Яго.

7 А Ісус із вучанікамі сваімі адышоў над мора; і вялікая множасьць ішла за Ім ізҐалілеі а зь Юдэі 8 А зь Ерузаліму а з Ідумеі а з-за Ёрдану. I з каля Тыру а Сыдону, пачуўшы, што Ён робе, вялікая множасьць прышла да Яго.

9 I сказаў вучанікам Сваім, каб гатова была Яму лодка, з прычыны груду, каб ня сьціскалі Яго. 10 Бо шмат каго Ён уздаравіў, так што ціснуліся да Яго, хто меў хваробу, каб даткнуцца да Яго. 11 I нячыстыя духі, як бачылі Яго, падалі перад Ім і крычэлі, кажучы: „Ты - Сын Божы!" 12 Але Ён шмат перасьцерагаў іх, каб не выяўлялі Яго.

13 Потым узышоў на гару і пагукаў да Сябе, каго Сам хацеў; і прышлі да Яго. 14 I прызначыў двананцацёх, каб маглі быць ізь Ім, і каб пасылаць іх на казань, 15 I каб яны мелі ўладу ўздараўляць ад хваробаў і выганяць нячысьцікаў:

16 Сымона, дадаўшы яму імя Пётра, 17 А Якава Зэведэявага а Яана, брата Якававага, дадаўшы ім мянушку Воанерґес, значыцца „Сыны громавы", 18 Андрэя а Піліпа а Варфаломея а Мацьвея а Хаму а Якава Алфеевага а Хвадзея а Сымона Канояніна 19 А Юду Іскарыёта, каторы й ізрадзіў Яго. I прыходзяць да дому.

20 I ўзноў зыходзіцца люд, ажно нельга было ім хлеба ізьесьці. 21 I, пачуўшы, свае Ягоныя пайшлі нйць Яго, бо дзейкалі, што Ён вонках сябе. 22 А кніжнікі, што прышлі зь Ерузаліму, дзейкалі, што Ён мае веельзэвула, і што выганяе нячысьцікаў сілаю старшага нячысьцікаў.

23 I прыгукаўшы іх, гутарыў ім прыпавесьцьмі: „Як можа шайтан выганяць шайтана ? 24 Калі гаспадарства падзеліцца само ў сабе, ня можа ўстоіць гаспадарства тое. 25 I, калі дом падзеліцца сам у сабе, ня можа ўстоіць дом тый. 26 I калі шайтан паўстаў на самога сябе й падзяліўся, ня можа ўстоіць, але канец яму.

27 „Бо ніхто, увыйшоўшы ў дом дужасіла, ня можа расхапаць маемасьці ягонае; хіба ўперад зьвяжа дужасіла, і тады аграбе дом ягоны.

28 „Запраўды кажу вам: будуць дараваны сыном людзкім усі грахі а блявузґаньні, якімі б блявузґалі; 29 Але хто будзе блявузґаць на Духа Сьвятога, ніколі ня будзе мець дараваньня, але ён у небясьпечнасьці вечнага засуджэньня". 30 Бо гукалі: „У Ім нячысты дух".

31 І прыйшлі Маці Ягоная а браты Ягоныя і, стоячы вонках, паслалі да Яго пагукаць Яго. 32 А навокал Яго сядзеў груд. І сказалі Яму: "Гля, а Маці Твая а браты Твае а сёстры Твае вонках, шукаюць Цябе". 33 І, адказаўшы ім, сказаў: "Хто маці Мая або браты Мае?" 34 І глянуўшы на тых,  што сядзелі навокал Яго, кажа: "Во маці Мая а браты Мае! 35 Бо хто будзе паўніць волю Божую, той Імне а брат а сястра а маці".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

4 I ўзноў пачаў вучыць ля мора; і зьберся да Яго вельмі вялікі груд, так што Ён увыйшоў у струг і сядзеў на мору; а ўвесь груд быў ля мора на зямлі. 2 I вучыў іх шмат чаго прыпавесьцьмі, і гукаў ім у навуццы сваёй:

3 „Слухайце: вось, вышаў сяўбіт сеяць. 4 I сталася, як сеяў, што адно пала край дарогі, і птушкі нябёсныя прыляцелі й паклявалі яго; 5 А другое пала на скалісты ґрунт, ідзе ня было шмат зямлі, і ўборзьдзе абышло, бо зямля была ня глыбокая; 6 Як жа ўзышло сонца, выгарала і, як ня мела карэньня, ссохла; 7 Іншае ж пала памеж церня, і вырасла церне, і заглушыла яго, і яно не дало плоду; 8 Іншае ж пала на зямлю добрую і дало плод, што абышоў а вырас; і выдала іншае трыццаць, а іншае шасьцьдзяеят, а іншае сто". 9 I сказаў ім: „Хто мае вушы чуць, няхай чуе!".

10 I, як Ён быў адзін, пыталіся ў Яго тыя, што навокал Яго былі, з двананцацьма, праз прыпавесьць.

11 I сказаў ім: „Вам дана ведаць тайны гаспадарства Божага, але тым, што вонках, усе ў прыпавесьцях, 12 Каб гледзячы глядзелі, і ня бачылі; слухаючы чулі, і не разумелі, каб часамі не навярнуліся, і ня былі ім грахі дараваны".

13 I кажа ім: „Ня знаеце гэтае прыпавесьці? А як жа вам знаць усі прыпавесьці? 14 Сяўбіт гэты сее словы. 15 А што край дарогі, ідзе слова пасеянае, гэта тыя, да каторых, як пачуюць, зараз прыходзе шайтан і адбірае слова, пасеянае ў сэрцах іхных. 16 Таксама й тыя, што на скалістых месцах пасеяныя - гэта тыя, каторыя, як пачуюць слова, зараз із радасьцяй прыймаюць яго; 17 Але ня маюць у сабе караня і малачасныя; потым, як прылучаецца атуга альбо перасьледаваньне за словы, зараз спатыкаюцца. 18 Пасеяныя ж памеж церня ё тыя, што слухаюць слова; 19 Але клопаты гэтага сьвету, і спадман багацьцям, і жадоба іншых рэчаў, уходзячы, глушаць слова, і робіцца бясплоднае. 20 А пасеяныя на добрай зямлі - тыя, што чуюць слова, і прыймаюць, і даюць плод, і трыццаць, і шасьцьдзясят, і сто".

21 I сказаў ім: „Ці на тое прыносяць лянпу, каб пастанавіць яе пад карэц альбо пад ложак? ці не на тое, каб пастанавіць яе на падстаноўку? 22 Бо няма нічога схаванага, што не адкрылася б; і нічога няма патайнога, што ня было б выяўлена. 23 Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае!"

24 I сказаў ім: „Уважайце, што чуеце: якой мераю мераеце, будзе адмерана вам і дадана будзе вам слухаючым. 25 Бо, хто мае, таму дана будзе; а хто ня мае, у таго аднята будзе й тое, што мае".

26 I сказаў: „Так і гаспадарства Божае, як калі чалавек кідае зярнё ў зямлю; 27 I спаў бы, і ўставаў бы ночы і ўдзень, насеньне ж абышло б а вырасла б, а ён ня ведае як; 28. Бо зямля сама ізь сябе выдаець найперш рунь, потым колас, потым поўнае зярнё ў коласе. 29 Як жа насьпее плод, без адвалокі пасылае серп, бо настала жніво".

30 I сказаў: „Да чаго прыраўнуем гаспадарства Божае? альбо якой прыпавесьцяй выкажам яго ? 31 Яно - як зярнё гарчыцы, што, як сеецца ў зямлю, найдрабнейшае з усяе сяўбы на зямлі; 32 А як пасеяна, абыходзе а вырастае большае за ўсю гародніну а пушчае вялікія галузы, так што птушкі нябёсныя могуць жыць пад сьценям яго".

33 I шмат якімі гэткімі прыпавесьцьмі абяшчаў ім слова, колькі яны маглі чуць; 34 Без прыпавесьці ж ня гукаў ім, а вучанікам Сваім зьясьняў усе.

35 Увечары таго дня сказаў ім: „Пераплывіма на тый бок". 36 I яны, пакінуўшы груд, узялі Яго із сабою, як Ён быў у струзе, зь Ім былі й іншыя стругі.

37 I ўзьнялася вялікая бура; хвалі білі ў струг, аж струг напоўніўся. 38 А Ён быў на задзе, спаў на падушцы. Яго будзяць а кажуць Яму: „Вучыцелю! нягож Табе ня рупіць, што мы гінем?" 39 I, устаўшы, Ён забараніў ветру й сказаў мору: „Змоўкні, сьціхні". I вецер сьціх, і сталася вялікая цішыня. 40 I сказаў ім: „Чаму вы такія палахлівыя? як у вас няма веры?" 41 I ўлякаліся лякам вялікім, і гукалі адзін аднаму: „Хто ж гэта, што вецер а мора слухаюць Яго?"

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

5 I прыбылі на другі бок мора да краіны Ґадарынскае. 21 І, як вышаў Ён із струга, якга пераняў Яго вышлы з грабоў чалавек ізь нячыстым духам. 3 Ён жыў меж грабоў, і ніхто ланцугом ня мог зьвязаць яго; 4 Бо шмат разоў ён быў скаваны зялезамі а ланцугамі, але разрываў ланцугі і ламіў зялезы; і ніхто ня меў сілы ўслышыць яго. 5 Заўсёды, ночы і ўдзень, памеж грабоў і ў гарах ён крычэў а рэзаўся каменьням. 6 Абачыўшы ж Ісуса здалеку, прыбег і пакланіўся Яму. 7 I, закрычэўшы вялікім голасам, сказаў: „Што Табе й імне, Ісусе, Сыну Бога Навышняга? Заклінаю Цябе Богам, ня муч мяне!" 8 (Бо Ён сказаў яму: „Выйдзі, душа нячыстая, з гэтага чалавека"). 9 I пытаўся ў яго: „Што за імя твае?" I сказаў Яму: „Легіён імя мае, бо нас шмат". 10 I вельмі прасілі Яго, каб не высылаў іх вон із краіны гэтае.

11 Пасьцілася ж там ля гары вялікая чарада сьвіньняў. 12 I малілі Яго ўсі нячысьцікі, кажучы: „Пашлі нас у сьвіньне, каб нам увыйсьці ў іх". 13 I Ісус зараз дазволіў ім. I нячыстыя духі, вышаўшы, увыйшлі ў сьвіньне; і рынулася чарада із стромы ў мора, а іх было каля дзьвюх тысячаў; і заліліся ў мору.

14 А тыя, што пасьцілі сьвіньне, уцяклі й наказалі ў месьце а ў палёх. I вышлі паглядзець, што было, што сталася. 15 I прыходзяць да Ісуса, і бачаць таго, што быў апанаваны нячысьцікам, і ў каторым быў легіён, сядзіць і адзеўшыся, і мае добры розум; і спалохаліся. 16 Вочнікі паведамілі ім праз тое, як гэта сталася з апанаваным нячысьцікамі, і празь сьвіньне. 17 I пачалі  маліць Яго адыйсьці ад граніцаў іхных. 18 I як Ён увыйшоў у струг, прасіў Яго тый, што быў апанаваны нячысьцікам, каб быць ізь Ім. 19 Але Ісус не дазволіў яму, але сказаў яму: „Ідзі двору да сваіх і агаласі ім, якія вялікія рэчы Спадар учыніў табе і зьмілаваўся над табою". 20 I пайшоў, і пачаў абяшчаць у Дзесяцімесьцю, якія вялікія рэчы Ісус учыніў яму. I ўсі дзіваваліся.

21 I як Ісус ізноў пераплыў у струзе на другі бок, вялікі груд зьберся да Яго; а Ён быў ля мора. 22 I вось, прыходзе адзін із старшых бажніцы, імям Яір, і, абачыўшы Яго, падае да ног Ягоных, 23 I моле Яго, кажучы: „Дачушка мая канае; прыйдзі а ўзлажы на яе рукі, каб яна ачуняла й засталася жывая". 24 I Ісус пайшоў ізь Ім.

I вялікі груд пайшоў за Ім, і ціснуліся да Яго. 25 I адна жонка, што мела крываток двананцаць год, 26 I шмат нацерпілася ад шмат якіх лекараў, высілілася з усяго, што мела, і не палепшала, але пагоршала. 27 Пачуўшы празь Ісуса, падышла адзаду ў грудзе й даткнулася да адзецьця Ягонага; 28 Бо казала: „Калі хоць да адзецьця Ягонага даткнуся, то ачуняю". 29 I якга высахла ў яе жарало крыві ейнае, і яна пазнала ў целе, што ўздароўлена ад хваробы. 30 I якга Ісус, пазнаўшы ў сабе, што вышла зь Яго моц, абярнуўшыся да груду, сказаў: „Хто даткнуўся да адзецьця Майго?". 31 I сказалі Яму вучанікі Ягоныя: „Ты бачыш, што груд цісьне Цябе, і кажаш: ,Хто даткнуўся да Мяне?' 32 Але Ён глядзеў навокал, каб бачыць тую, што зрабіла гэта. 33 Жонка ў ляку а дрыгоце, ведаючы, што зь ёю сталася, падышла, і пала перад Ім, і сказала ўсю праўду. 34 Ён жа сказаў ёй: „Дачка! вера твая ўздаравіла цябе; ідзі ў супакою й будзь здаровая ад хваробы свае". 35 Як Ён яшчэ казаў гэта, прыходзяць ад начэльніка бажніцы й кажуць: „Дачка твая памерла; нашто парушаеш вучыцеля?" 36 Але, як толькі Ісус пачуў гэтае слова, кажа начэльніку бажніцы: „Ня бойся, толькі вер". 37 I не дазволіў нікому йсьці із Сабою, апрача Пётры, Якава а Яана, брата Якававага. 38 Прыходзяць да дому начэльніка бажніцы, і бача сумятню плачучых і вельмі галосячых. 39 I ўвыйшоўшы, кажа ім: „Чаго галасуеце а плачаце? дзяцё не памерла, але сьпіць". 40 I сьміяліся зь Яго. Але Ён, выправіўшы ўсіх, бярэць із Сабою айца дзіцяці а маці а бытых ізь Ім, і ўходзе туды, ідзе дзяцё ляжала. 41 I, узяўшы дзяцё за руку, кажа ёй: „Таліфа кумі", значыцца: „Дзевачка, табе кажу, устань". 42 I дзевачка якга ўстала, і хадзіла, бо было ёй двананцаць год. I зумяваліся зуменьням вялікім. 43 I Ён стродка расказаў ім, каб ніхто праз гэта ня ведаў, і казаў даць ёй есьці.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

6 I Ён вышаў стуль, і прышоў да Свае мясцовасьці; за Ім ішлі вучанікі Ягоныя. 2 Як настала сыбота, Ён пачаў вучыць у бажніцы; і шмат хто, чуўшы, із зуменьням гукалі: „Скуль у Яго гэта? што за мудрасьць дана Яму, і як таковыя магучыя ўчынкі дзеюцца рукамі Ягонымі? 3 Ці ня цесьля Ён, сын Марыі, брат Якава, Юды а Сымона? Ці ня тут Ягоныя сёстры з намі?" I абураліся на Яго. 4 I сказаў ім Ісус: „Няма прарокі бязь сьці, хіба ў мясцовасьці сваёй, у радні сваёй а ў доме сваім". 5 I ня мог тут чуда ніякага ўчыніць, адно мала хворых, кладучы на іх рукі, уздаравіў. 6 I дзіваваўся зь няверы іхнае, і абходзіў навокал па местачках, вучачы. 7 I прыгукаўшы да Сябе тых двананцацёх, пачаў іх пасылаць па двух, і даў ім уладу над духамі нячыстымі, 8 I расказаў ім, каб нічога ня бралі ў дарогу, адно посах, ані хатуля, ані хлеба, ані медзі ў капшуку; 9 Але абуваліся ў хадакі і не адзявалі двух адзецьцяў.

10 I казаў ім: „Калі йдзе ўвыйдзеце ў дом, заставайцеся там, пакуль ня выйдзеце з таго месца. 11 А калі хто ня прыйме вас і ня будзе слухаць вас, то, выходзячы стуль, атрасіце пыл із пад ног сваіх, на сьветчаньне на іх. Запраўды кажу вам: лацьвей будзе Содоме а Ґоморы ў дзень судны, чымся месту таму".

12 Яны пайшлі й абяшчалі, каб каяліся. 13 I нячысьцікаў шмат выганялі, і шмат хворых мазалі алеям, і ўздараўлялі.

14 I пачуў кароль Гірад (бо імя Ягонае стала ведамым), і гу́каў: „Гэта Яан Хрысьціцель ускрэс ізь мертвых, і затым магучыя ўчынкі дзее ён." 15 Іншыя гукалі: „Гэта Ільля"; а іншыя гукалі: „Гэта прарока як адзін із прарокаў". 16 Гірад жа, пачуўшы, сказаў: „Гэта Яан, каторага я сьцяў; ён ускрэс".

17 Бо гэты Гірад, паслаўшы, няў Яана і зьвязаў яго ў вязьніцы за Гіродзяду, жонку Піліпаву, брата свайго; бо жаніўся зь ёй. 18 Бо Яан казаў Гіраду: „Ня маеш ты мець жонкі брата свайго". 19 А Гіродзяда злавала на яго, хацела яго забіць, але не магла. 20 Бо Гірад баяўся Яана, ведаючы, што ён муж справядлівы а сьвяты, і шчаджаў яго, і шмат рабіў, слухаючы яго, і ахвотна яго слухаў.

21 I настаў дагодны дзень, калі Гірад, з прыгоды радзінаў сваіх, справіў вячэру вялікім сваім, тысячнікам сваім а галоўным Ґалілейскім. 22 Дачка Гіродзяды ўвыйшла, скакала, і заўпадабаў Гірад а тыя, што ўзьляжалі зь ім. Кароль сказаў дзеўцы: „Прасі ў мяне, чаго хочаш, і я дам тэ". 23 I ён прысяг ёй: „Чаго-колечы ты папросіш у мяне, я дам тэ, ажно да палавіцы гаспадарства майго". 24 Яна ж, вышаўшы, сказала маці сваёй: „Чаго я маю прасіць?" А гэта сказала: „Галавы Яана Хрысьціцеля". 25 I яна якга пайшла хапліва да караля й прасіла, кажучы: „Хачу, каб ты даў імне якга на місе галаву Яана Хрысьціцеля". 26 I кароль вельма зажурыўся; дзеля прысягі свае, адылі, і дзеля тых, што ўзьляжалі зь ім, не захацеў адмовіць ёй. 27 I зараз кароль, паслаўшы ката, расказаў прынесьці галаву ягоную. I ён пайшоў а сьцяў яго ў вязьніцы. 28 I прынёс галаву ягоную ў місе, і даў яе дзеўцы, а дзеўка дала  яе маці сваёй. 29 I як вучанікі пачулі, яны прышлі, і ўзялі цела ягонае, і пахавалі яго ў гробе.

30 I зьберліся апосталы да Ісуса, і паведамілі Яму ўсе, што рабілі й чаго навучалі. 31 I сказаў Ён ім: „Пайдзіце вы адны на пустыннае месца і супачыньце крыху". Бо было шмат прыходзячых і адыходзячых, ажно пасілкавацца ім ня было дагоднага часу. 32 I адплылі  адны стругам на пустыннае месца.

33 I бачылі іх адплываючых, і шмат хто пазнаў іх, і пабеглі пехатою з усіх местаў, і выперадзілі іх, і прышлі перад імі. 34 I Ісус, вышаўшы, абачыў вялікі груд і зжаліўся над імі, бо яны былі, як авечкі без пастыра; і пачаў вучыць іх шмат чаго.

35 I, як мінула шмат часу, дабліжыліся да Яго вучанікі Ягоныя, і сказалі: „Гэта пустыннае месца, і пара ўжо позная; 36 Адпусьці іх, каб яны пайшлі да акалічных палёў а да сёлаў і купілі сабе есьці, бо ня маюць чаго есьці". 37 Ён, адказуючы, сказаў ім: „Вы дайце ім есьці". I кажуць Яму: „Хіба пойдзем і купім за дзьвесьце дынароў букаткаў і дамо ім есьці?" 38 I кажа ім: „Колькі букаткаў маеце? ідзіце й абачча". I, ведаючы, яны сказалі: „Пяць і дзьве рыбы". 39 I загадаў ім расьсесьціся ўсім грудамі, грудамі на зялёнай траве. 40 I селі карагодамі па сто а па пяцьдзясят. 41 I, узяўшы пяць букаткаў і дзьве рыбы, гледзячы на неба, дабраславіў, і ламіў букаткі, і даў вучанікам Сваім, каб сулілі ім; і дзьве рыбы падзяліў усім. 42 I елі ўсі, і пад'елі. 43 I зьберлі кавалкаў двананцаць кашоў поўных, і з рыбы. 44 А тых, што елі хлеб, было каля пяцёх тысячаў мужчынаў.

45 I зараз прысіліў вучанікаў Сваіх зыйсьці да струга й плысьці перад ім на другі бок да Віфсаіды, пакуль Ён распусьце груд. 46 I, разьвітаўшыся зь імі, пайшоў на гару маліцца.

47 I, як зьвечарэла, струг быў па сярэдзіне мора, а Ён адзін на зямлі. 48 I бачыў Ён іх, што былі стамаваўшыся вяслуючы, бо вецер быў праціўны. Каля чацьвертае варты ночы падышоў да іх, ідучы па мору, і хацеў мінуць іх; 49 Але яны, абачыўшы Яго йдучага па мору, падумалі, што гэта здань, і закрычэлі, 50 Бо ўсі бачылі Яго й спалохаліся. I якга Ён прамовіў да іх, і сказаў ім: „Асьмельцеся; гэта Я, не лякайцеся". 51 I ўвыйшоў да іх у струг; і вецер сьціх. I яны надзвычайна зумеліся ў сабе й дзіваваліся, 52 Бо не разважалі праз букаткі, бо сэрца іхнае было закалянелае.

53 I, пераплыўшы, прыбылі да зямлі Ґенісарэцкае, і прымкнулі да берагу. 54 I, як яны вышлі із струга, якга іх пазналі, 55 I, бегаючы па ўсей тэй краіне, пачалі прыносіць у ложках хворых, ідзе пачулі, што Ён быў. 56 I йдзе-колечы Ён увыйшоў у сёлы альбо месты, альбо на таргі, клалі хворых на таргох і прасілі Яго, каб прынамся даткнуліся да кутасоў адзецьця Ягонага; і каторыя датыкаліся да Яго, былі  ўздароўлены.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

7 Тады зьберліся да Яго фарысэі й некатрыя з кніжнікаў, што прышлі зь Ерузаліму, 2 I, бачачы некатрых вучанікаў Ягоных, што нячыстымі рукамі, значыцца непамытымі, елі хлеб, упікалі. 3 Бо фарысэі а ўсі Юдэі, дзержачы паданьне старцоў, не ядуць, не памыўшы ўважліва рук. 4 I, прышоўшы з торгу, не ядуць не памыўшыся. Ё й шмат чаго іншага, што яны прынялі  дзяржаць: абмываньне чараў, судзьдзя, мядзяных рэчаў а сталоў.

5 Потым пытаюць у Яго фарысэі а кніжнікі: „Чаму вучанікі Твае ня робяць подле паданьня старцоў, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?" 6 Ён, адказуючы, сказаў ім: „Добра праракаў праз вас двудушнікаў Ісая, як напісана: ,Людзі гэтыя сьцяць Мяне вуснамі, сэрца ж іхнае далёка ад Мяне; 7 Але дарма  сьцяць Мяне, вучачы навукаў, расказаньняў людзкіх'; 8 Бо вы, пакінуўшы расказаньне Божае, дзяржыце паданьне людзкое, абмываньне казаноў а чараў і шмат чаго іншага, падобнага да гэтага, робіце".

9 I сказаў Ён ім: „Ці добра, што адкладаеце расказаньне Божае, каб дзяржаць свае паданьне? 10 Бо Масей сказаў: ,Сьці айца свайго й маці сва'; і: ,Хто блага кажа праз айца альбо маці, няхай сьмерцю памрэць'. 11 Але вы кажаце: ,Калі хто скажа айцу свайму альбо маці: „корбан" (значыцца дар), чым бы ты мог карыстацца ад мяне'; 12 То балей вы не дазваляеце яму што-колечы рабіць дзеля айца альбо маці, 13 Аддаляючы слова Божае паданьням сваім, каторае вы адзяржалі; і робіце шмат чаго, падобнага да гэтага".

14 I прыгукаўшы йзноў груд, кажа ім: „Слухайце Мяне ўсі й разумейце. 15 Няма нічога звонку людзіны, што, уходзячы ў яе, можа яе брудзяніць; але што зь людзіны выходзе, тое брудзяне людзіну. 16 Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае!" 17 I як Ён ад гурбы ўвыйшоў у дом, вучанікі Ягоныя папыталіся ў Яго праз прыпавесьць. 18 I Ён сказаў ім: „Дык і вы няцямлівыя? нягож ня цяміце, што нішто, што звонку ўходзе ў людзіну, ня можа збрудзяніць яе? 19 Бо ня ў сэрца ягонае ўходзе, але ў жывот, і выходзе вон, ачышчаючы ўсю ежу". 20 I сказаў Ён: „Што выходзе зь людзіны, тое брудзяне людзіну; 21 Бо з нутра, із сэрца людзкога, выходзяць благія падумкі, чужалоствы, бязулства, убіўствы, 22 Зладзейства, прагавітасьць, нягоднасьць, ашука, бессарамяжнасьць, благое вока, блявузґаньне, пыха, дурнота. 23 Усе гэтае ліха з нутра выходзе й брудзяне людзіну".

24 I, устаўшы адгэнуль, адышоў да ўкраінаў Тырскіх а Сыдонскіх, і увыйшоўшы ў дом, не хацеў, каб хто ведаў, але ня мог стаіцца. 25 Бо зараз пачула празь Яго адна жонка, каторае маладая дачка мела нячыстага духа, і, прышоўшы, пала да ног Ягоных. 26 Жонка тая была Грачыца, Сыра-Фінічанка подле нацанальнасьці; і прасіла яго, каб выгнаў нячысьціка з дачкі ейнае. 27 Але Ісус сказаў ёй: „Дазволь уперад насыціцца дзяцём, бо ня гожа ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам". 28 Але яна, адказуючы, сказала Яму: „Але, Спадару; адылі й шчаняты пад столам ядуць крошкі дзяціныя". 29 I сказаў ёй: „За гэтае слова йдзі; вышаў нячысьцік із дачкі твае". 30 I, прышоўшы да дому свайго, яна засьпела дзяцё на ложку, а нячысьцік вышаў.

31 I ўзноў, вышаўшы з аколіцаў тырскіх а сыдонскіх, прышоў да мора Ґалілейскага пераз граніцы Дзесяцімесьця. 32 I прывялі да Яго глухога загіклівага, і прасілі Яго, каб узлажыў руку сваю на яго. 33 I, адвёўшы яго аднаго на бок ад гурбы, улажыў палцы Свае ў вушы яму і, плюнуўшы, даткнуўся да языка ягонага; 34 I, глянуўшы на неба, уздыхнуў і сказаў яму: „Еффафа", значыцца „адчыніся". 35 I адчыніліся вушы ягоныя, і якга разьвязаўся зьвязак языка ягонага, і ён гукаў добра.

36 I заказаў ім казаць каму-лень; але чым балей Ён бараніў, тым балей яны надзвычайна разгалашалі. 37 I надзвычайна зумяваліся, кажучы: „Усе добра робе: і глухіх робе чуючымі, і немых - гукаючымі".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

8 Тых дзён ізноў зьберся вялікі груд, і ня было ім чаго есьці. Ісус, прыгукаўшы вучанікаў Сваіх, сказаў ім: 2 „Жаль Імне груду, бо ўжо тры дні пры Імне, і няма ім чаго есьці. 3 Калі постуючых адпушчу іх да дамоў іхных, замлеюць у дарозе, бо некаторыя зь іх прышлі здалеку. 4 I вучанікі адказалі Яму: „Скуль мог бы хто досыць учыніць гэтым людзём хлебам на пустыні ?" 5 I папытаўся ў іх: „Колькі ў вас букаткаў?" Яны сказалі: „Сем". 6 I расказаў людзём расьсесьціся на зямлі; і ўзяўшы сем букаткаў, і даўшы падзякі, паламіў, і даў вучанікам Сваім, паслужыць. I яны паслужылі груду . 7 I мелі крыху рыбкаў: дабраславіўшы, Ён расказаў паслужыць ім. 8 I елі і пад'елі; і набралі засталых кавалкаў сем кашоў. 9 Тых жа, што елі, было каля чатырох тысячаў. I адпусьціў іх.

10 I без адвалокі ўвыйшоў у струг з вучанікамі Сваімі, і прыплыў у часьці Далмануфскія.

11 I вышлі фарысэі, і пачалі  сьпярэчку зь Ім, шукаючы ў яго знаку зь неба, спакушаючы Яго. 12 I Ён, уздыхаючы ў духу Сваім, сказаў: „Нашто род гэты шукае знаку? Запраўды кажу вам, ня дасца роду гэтаму знак".

13 I, пакінуўшы іх, ізноў увыйшоў у струг, і адплыў на тый бок. 14 I забыліся ўзяць хлеба, і ня мелі ў струзе із сабою балей як адну букатку. 15 А Ён расказаў ім, кажучы: „Глядзіце, сьцеражыцеся закісі фарысэйскае а закісі Гірадавае". 16 I, разважаючы мяжсобку, гукалі: „Хлеба ня маем". 17 А Ісус, пазнаўшы, кажа ім: „Чаму разважаеце праз тое, што ня маеце хлеба? Ці вы яшчэ ня цяміце а не разумееце? ці яшчэ закалянена маеце сэрца свае? 18 Маючы вочы, ня бачыце? маючы вушы, ня чуеце? і ня памятуеце ? 19 Як Я пяць букаткаў паламіў памеж пяцёх тысячаў, колькі поўных кашоў набралі вы кавалкаў?" Кажуць Яму: „Двананцаць". 20 „А як сем памеж чатырох тысячаў, колькі поўных кашоў набралі вы кавалкаў?" I кажуць „Сем". 21 I сказаў ім: „Як гэта, што вы не разумееце?".

22 I прыходзе да Віфсаіды; і прыводзяць да Яго нявіснога, і просяць Яго дакрануцца да яго. 23 I Ён, узяўшы нявіснога за руку, вывеў яго вонкі зь местачка, і, плюнуўшы яму на вочы, узлажыў на яго рукі, і папытаўся ў яго, ці бача што. 24 Ён, глянуўшы ўгару, сказаў: „Бачу праходзячых людзёў, як дзервы". 25 Потым ізноў узлажыў рукі на вочы ягоныя і казаў яму глянуць угару. I ён быў адноўлены, і бачыў усе ясна. 26 I адаслаў яго двору, кажучы: „Не заходзь да местачка ані расказуй нікому ў местачку".

27 I вышаў Ісус а вучанікі Ягоныя да местачкаў Цэсары Піліпавае. I ў дарозе Ён пытаўся ў вучанікаў Сваіх, кажучы ім: „За каго Мяне маюць людзі?" 28 Яны сказалі Яму, кажучы: „За Яана Хрысьціцеля, а некатрыя за Ільлю, а іншыя за аднаго з прарокаў". 29 I Ён папытаўся ў іх: „А вы за каго Мяне маеце?" Адказуючы, Пётра сказаў Яму: „Ты - Хрыстос". 30 I забараніў ім, каб нікому не казалі празь Яго.

31 I пачаў вучыць іх, што Сыну Людзкому належа шмат цярпець, і быць адхіненым старцамі а найвышшымі сьвятарамі а кніжнікамі, і забітым быць, а за тры дні ўскрэснуць. 32 I гукаў гэта адкрыта.

I, узяўшы Яго на бок, Пётра пачаў ганіць Яго. 33 Але Ён, абярнуўшыся а глянуўшы на вучанікаў Сваіх, зганіў Пётру, сказаўшы: „Адыйдзі ад Мяне, шайтане, бо ты думаеш не праз тое, што Божае, але што людзкое".

34 I, пагукаўшы груд із вучанікамі Сваімі, сказаў ім: „Калі хто хоча йсьці за Імною, зрачыся сябе, і вазьмі крыж свой, і йдзі за Імною;

35 Бо хто хоча жыцьцё свае захаваць, згубе яго; а хто згубе жыцьцё свае дзеля Мяне а Евангелі, тый захавае яго. 36 А якая карысьць людзіне, калі прыдбае цэлы сьвет, а душу сваю згубе? 37 Альбо якую мену дасьць людзіна за душу сваю? 38 Бо хто будзе сароміцца Мяне а словаў Маіх у родзе гэтым чужаложным а грэшным, і Сын Людзкі пасароміцца яго, як прыйдзе ў славе Айца Свайго ізь сьвятымі ангіламі".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

9 1 сказаў ім: „Запраўды кажу вам: ё некатрыя із стаячых гэтта, што ніяк не паспытаюцца сьмерці, пакуль не абачаць гаспадарства Божага, у магутнасьці прыходзячага.

2 Дзён за шэсьць узяў Ісус Пётру, Якава а Яана, і ўзьвёў іх на гару высокую асобна адных, і адмяніўся перад імі. 3 I адзецьці Ягоныя сталі бліскучыя, вельмі белыя, як сьнег, як на зямлі ніякі бяленьнік ня можа выбяліць іх. 4 I зьявіўся да іх Ільля з Масеям, і яны мужавалі зь Ісусам. 5 I, адказуючы, Пётра сказаў Ісусу: „Раббі! добра нам тут быць; разапніма тры буданы: Табе адзін, Масею адзін і адзін Ільлі". 6 Бо ня ведаў, што адказаць, бо яны вельмі спалохаліся. 7 I зьявіўся булак, ахінаючы іх, і з булаку  вышаў голас, кажучы: „Гэта Сын Мой любовы; Яго слухайце!" 8 I якга, глянуўшы навокал, нікога балей ня бачылі, апрача Ісуса аднаго із сабою. 9 I як яны зыходзілі з гары, Ён расказаў ім, каб яны нікому не казалі праз тое, што бачылі, пакуль Сын Людзкі  ня ўскрэсьне зь мертвых. 10 I гэтае слова дзяржалі ў сябе, сьперачаючыся адзін із адным, што знача: „ускрэсьці зь мертвых".

11 І пыталіся ў Яго, кажучы: „Чаму кніжнікі кажуць, што Ільля мае пярвей прысьці?" 12 I Ён, адказуючы, сказаў ім: „Ільля запраўды прыйдзе пярвей і аднове ўсе; і як напісана праз Сына Людзкога, што мае шмат цярпець, і замеюць Яго за нішто. 13 Але кажу вам, што й Ільля прышоў, і зрабілі яму, што хацелі, як напісана празь яго".

14 I, прышоўшы да вучанікаў, абачылі вялікі груд навокал іх і кніжнікаў, што сьперачаліся зь імі. 15 I зараз, абачыўшы Яго, увесь груд зумеўся, і, падбягаючы, віталі Яго. 16 Ён папытаўся ў кніжнікаў: „Праз што сьперачаецеся зь імі?" 17 I адзін із груду, адказуючы, сказаў: „Вучыцелю, я прывёў да Цябе сына свайго, у каторага дух нямоты. 18 I йдзе-лень імае яго, дзярэць яго, і ён пушчае пену, і скрыгоча зубамі сваімі, і сохне. I казаў я вучанікам Тваім, каб яны выгналі яго, і яны не маглі". 19 Адказуючы яму, сказаў: „О родзе няверны! пакуль буду з вамі? пакуль буду цярпець вас? прывядзіце яго да Мяне". 20 I прывялі яго да Яго; і як ён абачыў Яго, якга дух турзаў яго; і ён паваліўся на зямлю, і качаўся, пушчаючы пену. 21 I папытаўся ў вайца ягонага: „Як даўно гэта сталася зь ім?" Ён сказаў: „3 маленства. 22 I шмат разоў дух кідаў яго ў вагонь і ў ваду, каб загубіць яго; але, калі што можаш, памажы нам, зжалься над намі". 23 Ісус сказаў яму: „Калі можаш верыць, усе магчыма верачаму". 24 I якга айцец дзяцюкоў гукнуў ізь сьлязьмі: „Веру, Спадару! памажы маёй няверы". 25 Ісус, бачачы, што зьбягаецца гурба, зганіў духа нячыстага, кажучы яму: „Немы й глухі душа! Я расказую табе, выйдзі зь яго і наперад ня ўходзь у яго". 26 I, крыкнуўшы а шмат разоў турзануўшы яго, вышаў; і ён быў, бы мертвы, так што шмат хто казаў: „Ён памер". 27 Але Ісус, узяўшы яго за руку, падняў яго, і ён устаў.

28 I, як увыйшоў у дом, вучанікі Ягоныя асобна пыталіся ў Яго: „Чаму мы не маглі выгнаць яго?" 29 I сказаў ім: „Гэты род ня можа высьці ад нічога, адно ад малітвы а посту".

30 I, вышаўшы стуль, праходзілі пераз Ґалілею; і Ён не хацеў, каб хто ведаў. 31 Бо навучаў вучанікаў Сваіх і казаў ім, што Сын Людзкі будзе выданы ў рукі людзкія, і заб'юць Яго, і па забіцьцю на трэйці дзень ускрэсьне. 32 Але яны не разумелі гэтага слова і баяліся пытацца ў Яго.

33 I прышлі да Капернауму; і, будучы ў доме, папытаўся ў іх: „Праз што вы сьперачаліся мяжсобку ў дарозе?" 34 Але яны маўчэлі, бо ў дарозе сьперачаліся мяжсобку, хто найвялікшы. 35 I, сеўшы, гукнуў двананцацёх, і сказаў ім: „Калі хто хоча быць першы, няхай будзе з усіх апошні і ўсіх слугою". 36 I, узяўшы дзецянё, пастанавіў яго сярод іх, і, абняўшы яго, сказаў ім: 37 „Хто прыйме адно з гэтых дзяцей у імя Мае, Мяне прыйме; а хто прыйме Мяне, не Мяне прыйме, але таго, хто паслаў Мяне".

38 I Яан адказаў Яму, кажучы: „Вучыцелю! мы бачылі аднаго, каторы выганяе нячысьцікаў імям Тваім, а ён ня ходзе за намі; і забаранілі яму, бо ня ходзе за намі". 39 Ісус жа сказаў: „Не бараніце яму, бо ніхто, што ўчыне магучы ўчынак у імя Мае, ня можа ўборзьдзе гукаць блага на Мяне. 40 Бо хто ня супроці нас, тый з намі. 41 I хто дасьць вам піць коўню вады ў імя Мае, затым што вы Хрыстовы, запраўды кажу вам, ніяк ня страце заплаты свае. 42 А хто спадманець аднаго з малых гэтых, што вераць у Мяне, валей было б таму, калі б павесілі яму жоран на шыю і кінулі яго ў мора. 43 А калі спакушае цябе рука твая, адатні яе: валей табе калекаму ўвыйсьці ў жыцьцё, чымсязь дзьвюма рукамі ўвыйсьці ў Ґегенну, у вагонь няўгасны, 44 Ідзе чарвяк іх ня здыхае, і агонь ня гасьне 45 I калі нага твая спакушае цябе, адатні яе: валей табе ўвыйсьці ў жыцьцё кульгаваму, чымся зь дзьвюма нагамі быць укіненым у пеклу, у вагонь няўгасны, 46 Ідзе чарвяк іх ня здыхае, і агонь ня гасьне. 47 I калі вока твае спакушае цябе, вырві яго: валей табе з адным вокам увыйсьці ў гаспадарства Божае, чымся з двума ачыма быць укіненым у пеклу агняную, 48 Ідзе чарвяк іх ня здыхае, і агонь ня гасьне. 49 Бо кажны агнём пасоліцца, кажны аброк сольлю пасоліцца. 50 Соль - добрая; але, калі соль не салоная стане, чым вы яе пасоліце? Майце ў сабе соль, і супакой майце мяжсобку".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

10 I, устаўшы стуль, прышоў да граніцаў Юдэйскіх пераз Заёрданьне. I ўзноў зьбіраюцца да Яго груды, і ўзноў, як было звычаём у Яго, Ён вучыў іх. 2 I дабліжыліся фарысэі да Яго і, прабуючы Яго, папыталіся ў Яго: ,,Ці мае права чалавек адпусьціць жонку?" 3 I, адказуючы, сказаў ім: „Што Масей расказаў вам?" 4 Яны сказалі: „Масей дазволіў напісаць разводны ліст і адпусьціць". 5 I Ісус, адказуючы, сказаў ім: „3 прычыны калянасьці сэрца вашага ён напісаў вам гэта расказаньне; 6 Але ад пачатку стварэньня Бог учыніў іх мужчыну й жонку. 7 Затым пакіне чалавек свайго айца а маці, і прыліпне да жонкі свае, 8 I гэтыя двое будуць адно цела; дык гэтак яны ўжо ня двое, але адно цела,. 9 Дык, што Бог злучыў, няхай чалавек не разлучае".

10 I ў доме вучанікі Ягоныя ізноў папыталіся ў Яго праз тое ж. 11 I Ён сказаў ім: „Хто адпусьце жонку сваю й ажэніцца з другою, чужаложа зь ёю. 12 I калі яна разьвядзецца з мужам сваім, і выйдзе замуж за другога, чужаложа".

13 I прыносілі дзеткі да Яго, каб Ён даткнуўся да іх; вучанікі ж ганілі тых, каторыя прыносілі. 14 Але, абачыўшьі, Ісус абурыўся й сказаў ім: „Дазвольце дзеткам прыходзіць да Мяне і не бараніце ім, бо таковых ё гаспадарства Божае. 15 Запраўды кажу вам: хто ня прыйме гаспадарства Божага, як дзецянё, тый ніяк ня ўвыйдзе ў яго". 16 І, узяўшы іх на ўлоньне, узлажыў рукі на іх, і дабраславіў іх.

17 I, як выходзіў Ён у дарогу, падбег хтось, і, уклякшы перад Ім, папытаўся ў Яго: „Вучыцелю добры, што я маю рабіць, каб жыцьцё вечнае спала імне?" 18 I Ісус сказаў яму: „Чаму ты завеш Мяне добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог. 19 Ведаеш расказаньні: не чужалож; не забівай; не крадзі; ня сьветч хвальшыва; не ашукуй; сьці айца свайго й маці." 20 Ён жа, адказуючы, сказаў Яму: „Вучыцелю, усе гэта я заховаваў з маладосьці свае". 21 Тады Ісус, гледзячы на яго, палюбіў яго й сказаў яму: „Аднаго тэ не стаець: пайдзі, прадай, што маеш, і раздай бедным, і будзеш меці скарб у небе; і йдзі за Імною, узяўшы крыж свой". 22 Ён жа, засмуціўшыся на гэтае слова, адышоў зьнемарашчаны, бо ён меў вялікую маемасьць.

23 I Ісус, глянуўшы навокал, кажа вучанікам Сваім: „Як цяжка тым, што маюць багацьце, увыйсьці ў гаспадарства Божае!" 24 I вучанікі зумеліся на гэтыя словы. Але Ісус, ізноў адказуючы, кажа ім: „Дзеці! як цяжка тым, што здаюцца на багацьце, увыйсьці ў гаспадарства Божае! 25 Лягчэй вярблюду прайсьці пераз вушка голкі, чымся багатаму ўвыйсьці ў гаспадарства Божае". 26 I яны былі надзвычайна зумеўшыся, гукаючы мяжсобку: „Дык хто ж можа быць спасёны?"

27 I Ісус, глянуўшы на іх, кажа: „Людзём нельга, але ня Богу, бо Богу ўсе льга".

28 Тады Пётра пачаў казаць Яму: „Гля, мы пакінулі ўсе й пайшлі за Табою". 29 I Ісус, адказуючы, сказаў: „Запраўды кажу вам: няма нікога, хто пакінуў дом, альбо братоў, альбо сёстры, альбо айца, альбо маці, альбо жонку, альбо дзеці, альбо землі дзеля Мяне а Евангелі, 30 I не адзяржаў бы цяпер, у гэтым часе перасьледаваньняў, сто разоў балей дамоў а братоў а сёстраў а маткаў а дзяцей а земляў, а ў прыйдучым веку жыцьця вечнага. 31 Але шмат першых будуць апошнімі, і апошнія першымі".

32 I былі яны ў дарозе, узыходзячы да Ерузаліму, і Ісус ішоў сьпераду іх, а яны былі зумеўшыся і, ідучы за Ім, баяліся. I, узяўшы ізноў двананцацёх, пачаў паведамляць ім, што мае неўзабаве стацца Яму: 33 „Вось, мы ўзыходзім да Ерузаліму, і Сын Людзкі  будзе выданы найвышшым сьвятаром а кніжнікам; і засудзяць Яго на сьмерць, і выдадуць Яго народам; 34 I будуць зьдзекавацца зь Яго, і біць розкамі Яго, і пліваць на Яго, заб'юць Яго; а на трэйці дзень ускрэсьне".

35 I прыступілі да Яго Якаў а Яан, сыны Заведэявы, кажучы Яму: „Вучыцелю! мы жадаем, каб Ты ўчыніў нам, чаго мы папросім". 36 I Ён сказаў ім: „Чаго жадаеце, каб Я ўчыніў вам?" 37 Яны сказалі Яму: „Дай нам сесьці аднаму паправе, а другому палеве ў славе Тваёй". 38 I Ісус сказаў ім: „Ня ведаеце, чаго просіце. Ці можаце піць чару, што Я п'ю, і хрысьціцца хрыстом, што Я хрышчуся?" 39 I яны сказалі Яму: „Можам". Але Ісус сказаў ім: „Запраўды чару, што Я п'ю, будзеце піць, і хрыстом, што Я хрышчуся, будзеце хрысьціцца; 40 Але сядзець у  Мяне паправе й палеве, не ад Мяне даць, але каму прыгатавана".

41 I пачуўшы, дзесяцёх пачалі абурацца на Якава а Яана. 42 Але Ісус, пагукаўшы іх, сказаў ім: „Вы ведаеце, што ўважаныя за валадароў над народамі пануюць над імі, і вялікія зь іх маюць уладу над імі. 43 Але ня так памеж вас: а хто жадае быць вялікім, хай будзе вашым слугою; 44 I хто з вас жадае быць першым, хай будзе нявольнікам усіх. 45 Бо навет Сын Людзкі ня прышоў, каб Яму служылі, але служыць а даць жыцьцё Свае на выкуп за шмат".

46 I прышлі да Ерыхону. А як Ён выходзіў зь Ерыхону з вучанікамі Сваімі а з ладным грудам, нявісны Вартымей Тымяёнак сядзеў ля гасьцінцу, просячы. 47 Пачуўшы, што гэта Ісус Назарэцянін, ён пачаў гукаць а казаць: „Ісусе, Сыну Давідаў, зьмілуйся над імною!" 48 Шмат хто ганіў яго, кажучы маўчэць; але ён яшчэ балей пачаў гукаць: „Сыну Давідаў! зьмілуйся над імною". 49 Ісус адзержаўся й сказаў: „Прыгукайце яго". I гукаюць нявіснога, кажучы яму: „Пацешся, уставай, гукае цябе". 50  Ён ськінуў ізь сябе ахілім свой, устаў і прышоў да Ісуса. 51 I, адказуючы, Ісус сказаў яму: „Чаго ты хочаш, каб Я зрабіў табе?" Нявісны сказаў яму: „Вучыцелю, каб я празерыў". 52 I Ісус сказаў яму: „Ідзі, вера твая ўздаравіла цябе". I ён якга празерыў, і пайшоў за Ісусам па дарозе.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

11 Як дабліжыліся да Ерузаліму, да Віффаґі а Віфані, да гары Аліўнае, пасылае двух із вучанікаў Сваіх 2 I кажа ім: „Ідзіце ў селішча, што супроці вас, і зараз, як увыйдзеце ў яго, знойдзеце прывязанае асьлянё, на каторае ніхто яшчэ не садзіўся, адвяжыце яго й прывядзіце. 3 I калі хто скажа вам: ,Нашто вы гэта робіце?' скажыце, што Спадар патрабуе яго, і ён зараз пашлець яго сюды". 4 I яны пайшлі, і знайшлі асьлянё вонках, прывязанае ля варот на ростанях дзьвюх дарогаў, і адвязалі яго. 5 А некатрыя з тых, што стаялі там, сказалі ім: „Што вы робіце, адвязуеце асьлянё?" 6 I сказалі ім, як Ісус ім расказаў; і тыя адпусьцілі іх. 7 I прывялі асьлянё Ісусу, і накінулі свае адзецьце на яго; і Ён сеў на ім. 8 I шмат хто адзецьце свае слаў на дарозе; а іншыя сьціналі галузкі зь дзерваў і ўсьцілалі імі дарогу. 9 I йдучыя сьпераду і йдучыя адзаду гукалі, кажучы: „Госанна! Дабраславёны йдучы ў імя Спадарова! 10 Дабраславёнае гаспадарства айца нашага Давіда, што йдзець у імя Спадарова! Госанна на вышыні!"

11 I Ісус увыйшоў у Ерузалім а ў сьвятыню; і агледзеўшы ўсе навокал, як ужо быў позны час, вышаў да Віфані з двананцацьма. 12 I назаўтрае, як яны вышлі зь Віфані, запрагнуў. 13 I, бачачы здалеку фіґу зь лісьцём, падышоў, ці ня знойдзе магчыма чаго на ёй; і, як прышоў да яе, не знайшоў нічога, апрача лісьця, бо не пара была на фіґі.14 I Ісус, адказуючы, сказаў ёй: „Наперад ніхто зь цябе ня будзе есьці плоду на векі!" I вучанікі Ягоныя чулі.

15 прышлі да Ерузаліму. I Ісус, увыйшоўшы ў сьвятыню, пачаў выганяць прадаючых і купляючых у сьвятыні; і сталы пенязяменаў абярнуў, і ўслоны прадаўнікоў галубоў; 16 I не дазваляў, каб хто пранёс перазь сьвятыню якую-лень судзіну. 17 І навучаў, кажучы ім: „Ці не напісана: ,Дом Мой домам малітвы будзе названы ў вусіх народаў?' а вы зрабілі яго пячораю разбойнікаў". 18 А кніжнікі а найвышшыя сьвятары чулі й шукалі, як бы маглі загубіць Яго; бо баяліся Яго, бо ўсі людзі зумяваліся з навукі Ягонае.

19 І, як настаў вечар, Ён вышаў зь места.

20 I нараніцы, праходзячы, абачылі, ажно фіґа ссохла ад карэньня. 21 I, успомнеўшы, Пётра кажа Яму: „Раббі! глянь, фіґа, каторую Ты пракляў, ссохла". 22 I, Ісус, адказуючы, кажа ім: „Майце веру Божую. 23 Бо запраўды кажу вам: калі хто скажа гары гэтай: ,Скраніся а кінься ў мора', і ня суміцца ў сэрцу сваім, але будзе верыць, што станецца, што ён сказаў, станецца яму, што-лень кажа. 24 Дык Я кажу вам, што ўсе, чаго жадаеце, як моліцеся, верце, што адзяржыце,-- і будзе вам. 25 I як стаіце на малітве, даруйце, калі маеце штось на каго, каб і Айцец ваш нябёсны дараваў вам выступы вашыя. 26 А калі не даруеце, то й Айцец ваш нябёсны не даруе вам выступаў вашых".

27 I прышлі ізноў да Ерузаліму. I, як Ён хадзіў у сьвятыні, падышлі да Яго найвышшыя сьвятары а кніжнікі а старцы. 28 I кажуць Яму: ,,Якой уладаю Ты гэта робіш? і хто Табе даў уладу рабіць гэта?" 29 I, адказуючы, Ісус сказаў ім: „Папытаюся й Я ў вас адно; адкажаце Імне, скажу й Я вам, якой уладаю гэта раблю. 30 Хрэст Яанаў зь неба быў ці ад людзёў? Адкажыце Імне". 31 Яны ж разважалі мяжсобку, кажучы: „Калі скажам: ,3ь неба', Ён скажа: ,Дык чаму вы не паверылі яму?' 32 Але калі скажам: ,Ад людзёў' ", - баяліся груду, бо ўсі мелі Яана за запраўднага прароку. 33 I, адказуючы, сказалі Ісусу: „Ня ведаем". I Ісус, адказуючы, сказаў ім: „I Я таксама не скажу вам, якой уладаю гэта раблю".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

12 I пачаў гукаць ім прыпавесьцьмі: „Якісь чалавек засадзіў вінішча, і агарадзіў яго агарожаю, і выкапаў таўчэльню, і пастанавіў вежу, і аддаў яго ў ранду вінаром, і ад'ехаў. 2 I ў пару паслаў да вінароў слугу, каб адзяржаць ад вінароў плады зь вінішча. 3 А яны, узяўшы, зьбілі й адаслалі бязь нічога. 4 I ўзноў паслаў да іх другога слугу; і таго каменьням ранілі ў галаву, і адаслалі асарамочанага. 5 I ўзноў паслаў іншага; і таго забілі, і шмат іншых, адных б'ючы, а другіх забіваючы. 6 Маючы ж яшчэ адзінага сына, любовага свайго, паслаў таксама яго да іх, кажучы: ,Усьцяць сына майго'. 7 Але тыя вінарове сказалі мяжсобку: ,Гэта спадкаемца; пайдзіма, забіма яго, і спадак будзе нашы". 8 I ўзялі яго, і забілі, і выкінулі зь вінішча. 9 Дык што зробе гаспадар вінішча? Прыйдзе, і выгубе вінароў, і аддасьць вінішча іншым. 10 Ці ня чыталі вы гэтага ў Пісьме: Камень, што адкінулі будаўнічыя, стаў галавою вугла; 11 Гэта сталася ад Спадара, і дзіўна ў вачох нашых'?" 12 I шукалі прыгоды няць Яго, бо ведалі, што Ён празь іх сказаў прыпавесьць, але баяліся груду. I пакінуўшы Яго, адыйшлі.

13 I яны паслалі да Яго некатрых із фарысэяў а гіродзян, каб злавіць Яго ў слове. 14 Яны ж, прышоўшы, кажуць Яму: „Вучыцелю, мы ведаем, што Ты праўдзівы, і не азіраешся на нікога, бо не глядзіш на асобу людзкую, але дарогі Божае вучыш праўдзіва. Дазволена даваць падачкі цэсару, ці не? 15 Маем мы даваць, ці не даваць?" Але Ён, ведаючы двудушнасьць іхную, кажа ім: „Чаму прабуеце Мяне? Прынясіце Імне дынар, каб Я бачыў яго". 16 I прынесьлі. А Ён кажа ім: „Чый гэта абраз а напіс?" Яны сказалі Яму: „Цэсаравы". 17 I, адказуючы, Ісус сказаў ім: „Цэсарава аддавайце цэсару, а Божае Богу". I дзівіліся зь Яго.

18 Тады прышлі да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы: 19 „Вучыцелю! Масей напісаў нам: ,Калі чый брат памрэць і пакіне жонку, але не пакіне дзіцяці, гэты брат ягоны мае ўзяць жонку ягоную і даць насеньне брату свайму'. 20 I было сямёх братоў: і першы ўзяў жонку, і, паміраючы, не пакінуў насеньня. 21 I другі ўзяў яе, і памер, і ён не пакінуў насеньня, таксама й трэйці. 22 I сямёх мела яе, і не пакінулі насеньня. Просьле ўсіх памерла й жонка. 23 Дык у ўскрысеньню, як ускрэснуць, чыёй зь іх будзе яна жонкаю? Бо сямёх мелі яе за жонку". 24 I Ісус, адказуючы, сказаў ім: „Ці затым вы мыляецеся, што ня знаеце Пісьмаў ані моцы Божае? 25 Бо як ускрэснуць ізь мертвых, ня будуць жаніцца ані выходзіць замуж, але будуць як ангілы на нябёсах. 26 А што да мертвых, што яны ўскрэснуць, ці ня чыталі вы ў кнізе Масеявай, у кусьце, як Бог казаў яму, кажучы: ,Я Бог Абрагамоў а Бог Ісакоў а Бог Якаваў' ? 27 Ня ё Бог мертвых, але жывых. Дык вы вельма мыляецеся".

28 I дабліжыўся адзін із кніжнікаў, чуючы сьпярэчку іхную, і пераканаўшыся, што Ён адказаў ім вельмі добра, папытаўся ў яго: „Каторае расказаньне першае з усіх?" 29 I Ісус адказаў яму: „Першае з усіх расказаньне: ,Слухай Ізраелю! Спадар Бог наш ё Спадар адзін; 30 I любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца свайго, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае, і з усяе моцы свае'. Гэта першае расказаньне! 31 А другое падобнае да гэтага: ,Любі прыяцеля свайго, як самога сябе'. Няма іншага расказаньня большага за гэтыя". 32 I кніжнік сказаў Яму: „Добра, Вучыцелю! Ты сказаў праўду, бо адзін ё Бог, нямаш іншага, апрача Яго; 33 I любіць Яго з усяго сэрца, і з усяго розуму, і з усяе душы, і з усяе моцы, і любіць прыяцеля, як самога сябе, ё балей чымся ўсі ўсепаленьні а аброкі". 34 I Ісус, бачачы, што ён разумна адказаў, сказаў яму: „Недалёка ты ад гаспадарства Божага". I ніхто просьле гэтага ня сьмеў пытацца ў Яго.

35 I Ісус, адказуючы, сказаў, як вучыў у сьвятыні: ,,Як гэта кажуць кніжнікі, што Хрыстос ё сын Давідаў ? 36 Бо сам Давід сказаў у Духу Сьвятым: ,СПАДАР сказаў Спадару майму: сядзі па правіцы Маёй, пакуль Я зраблю непрыяцеляў Тваіх казулькаю пад ногі Твае'. 37 Дык Давід сам кажа Яму ,Спадар': як жа Ён сын ягоны?"

I вялікі груд ахвотна Яго слухаў. 38 I казаў ім у навуццы Сваёй: „Уважайце на кніжнікаў, што любяць хадзіць у даўгім адзецьцю, і здарованьні на таргох, 39 I першыя седавы ў бажніцах, і першыя месцы на вячэрах; 40 Што зьядаюць дамы ўдоваў ды пад прыклепам даўгіх малітваў. Гэтыя адзяржаць цяжшае засуджэньне".

41 I Ісус сеў супроці скарбонкі, і глядзеў, як людзі кідалі медзякі ў скарбонку. I шмат хто багаты кідаў шмат. 42 I прышла адна бедная ўдава, і ўкінула два пенязі, што складаюць шэляг. 43 Пагукаўшы вучанікаў Сваіх, сказаў ім: „Запраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула балей, чымся ўсі, што кідалі ў скарбонку; 44 Бо ўсі кідалі з дастатку свайго, але яна зь нястачы свае ўкінула ўсе, што мела, усе, што мела на жыцьцё свае".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

13 I, як выходзіў Ён ізь сьвятыні, кажа Яму адзін із вучанікаў Ягоных: „Вучыцелю! глянь, што за вялікія камяні а што за вялікія хароміны!" 2 I Ісус, адказуючы, сказаў яму: „Бачыш гэтыя вялікія хароміны? Ніякім парадкам не застанецца тут каменя на каменю, што ня будзе ськінены далоў". 3 I, як Ён сядзеў на гары Аліўнай супроці сьвятыні, пыталіся ў Яго на адзіноце Пётра а Якаў а Яан а Андрэй: 4 „Скажы нам, калі гэта будзе, і якая пазнака, што неўзабаве ўсе гэта мае зьдзеяцца?" 5 I Ісус, адказуючы, пачаў казаць ім: „Глядзіце, каб ніхто вас ня ізьвёў. 6 Шмат хто прыйдзе ў імя Мае, кажучы: ,Гэта Я'; і ізьвядуць шмат. 7 I як пачуеце праз войны а дзейкі праз войны, ня ўзрушайцеся, бо мусіць гэта быць; але яшчэ не канец. 8 Бо народ паўстане на народ, і гаспадарства на гаспадарства; і будуць трасеньні зямлі па розных месцах, і будуць галадові а замятні. Гэта пачатак трудненьняў. 9 Але ўважайце на сябе, бо будуць выдаваць вас на рады, і будуць біць у бажніцах, і перад дзяржаўцамі а каралямі станеце за Мяне, на сьветчаньне ім. 10 I ўсім народам уперад мае быць абешчана Евангеля. 11 I як прывядуць, выдаючы вас, не бядуйце загадзя, што вам казаць, ані разважайце, але што дана вам будзе тае гадзіны, тое кажыце, бо ня вы будзеце казаць, але Дух Сьвяты. 12 I выдасьць брат брата на сьмерць, і бацька дзяцё; і дзеці паўстануць на бацькоў, і зьдзеюць ім сьмерць. 13 і будуць ненавідзіць вас усі за імя мае. Хто вытрывае аж да канца, будзе спасёны. 14 Як жа абачыце агіду спусьценьня, менаваную Данелям прарокам, ідзе ня мае быць стаячую, (хто чытае, хай разумее), тады тыя, што ў Юдэі, няхай уцякаюць у горы; 15 А хто на страсе, няхай ня зыходзе да дому ані ўходзе ўзяць што-колечы з дому свайго; 16 I хто на полю, не зварачайся назад узяць адзецьце свае. 17 Бяда цяжарным а соячым тых дзён! 18 I маліцеся, каб уцекі вашы ня былі ўзімку. 19 Бо тых дзён будзе такое няшчасьце, якога ня было ад пачатку стварэньня, каторае стварыў Бог, аж дагэтуль, і ніяк ня будзе. 20 I калі б Спадар не скараціў тых дзён, то не ўратавалася б ніякае цела; але дзеля абраных, каторых Ён абраў, скараціў тыя дні. 21 I тады, калі хто скажа вам: ,Гля, тут Хрыстос' або: ,Гля, там'; ня верце. 22 Бо паўстануць хвальшывыя Хрысты а хвальшывыя прарокі, і пакажуць знакі а чудосы, каб спадмануць, калі льга, нават абраных. 23 Але ўважайце. Вось, Я наперад сказаў вам усе. 24 Тых жа дзён, просьле гэтае атугі, сонца зацьмее, і месяц ня дасьць сьвятліні свае; 25 I зоры нябёсныя будуць валіцца, і моцы нябёсныя захістаюцца. 26 I тады абачаць Сына Людзкога, у булакох прыходзячага ізь вялікаю моцаю а славаю. 27 I тады Ён пашлець ангілаў Сваіх, і зьбярэць абраных Сваіх із чатырох вятроў, ад найдальшае ўкраіны зямлі аж да найдальшае ўкраіны неба.

28 Вучыцеся падобнасьці зь фіґі: калі гольле яе ўжо мякчэе й пушчае лісьцё, то ведаеце, што лета блізка. 29 Дык таксама як абачыце, што гэта дзеецца, ведайце, што блізка, у дзьвярох. 30 Запраўды кажу вам, што ніяк ня мінець род гэты, як усе гэта станецца. 31 Неба й зямля мінуць, але словы Мае ня мінуць. 32 Але дня таго а гадзіны ніхто ня ведае, ані ангілы нябёсныя, ані Сын, адно Айцец. 33 Уважайце, ня сьпіце й маліцеся, бо ня ведаеце, калі будзе той час. 34 Як чалавек, што выходзе ў вялікую дарогу, каторы кідае дом свой, і даець уладу слугам сваім, і кажнаму работу ягоную і расказуе брамніку назіраць. 35 Дык будзьце чукавыя, бо ня ведаеце, калі прыйдзе дамовы гаспадар, увечары, ці а поўначы, ці пятухамі, ці нараніцы; 36 Каб, прышоўшы зьнецікі, не засьпеў вас сьпячых. 37 А што вам кажу, кажу ўсім: будзьце чукавымі".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

14 За два дні ж была  Пасха а Праснакі. I шукалі найвышшыя сьвятары а кніжнікі, як бы няць Яго падходам, каб маглі забіць; 2 Бо гукалі: ,,Ня ў сьвята, каб ня сталася ўзрушэньне люду".

3 I як Ён быў у Віфані, у доме Сымона пракажанага, і ўзьляжаў за сталом, прышла жонка з алябастравай судзіною нардавага алею, чыстага а вельмі дарагога; і, разьбіўшы алябастравую судзіну, выліла на галаву Яму. 4 А Некатрыя абураліся мяжсобку: „Нашто гэтая страта масьці? 5 Бо можна было б прадаць яе балей, чымся за трыста дынароў, і раздаць убогім". I гневаліся на яе. 6 Але Ісус сказаў: „Пакіньце яе; нашто робіце ёй прыкрасьць? Яна добры ўчынак зрабіла Імне. 7 Бо ўбогіх маеце заўсёды із сабою і ў часе, калі захочаце, можаце рабіць ім дабро; а Мяне не заўсёды маеце. 8 Яна зрабіла, што магла: загадзя намасьціла цела Мае да пахову. 9 Запраўды кажу вам: ідзе толькі будзе абяшчана Евангеля гэтая па цэлым сьвеце, таксама, што яна зрабіла, сказана будзе на памятку яе".

10 I Юда Іскарыёт, адзін із двананцацёх, пайшоў да найвышшых сьвятароў, каб выдаць Яго ім. 11 Яны ж, пачуўшы, узрадаваліся і абяцалі даць яму срэбла. I ён шукаў, як бы прыгодна ізрадзіць Яго.

12 I на першы дзень Праснакоў, як абракалі пасхальнага баранчыка, вучанікі Ягоныя сказалі Яму: „Ідзе хочаш, каб мы, пашоўшы, прыгатавалі, каб Ты мог есьці пасху?" 13 I паслаў двух із вучанікаў Сваіх, і сказаў ім: „Ідзіце да места, і стрэне вас чалавек, нясучы жбан вады; ідзіце за ім. 14 I куды ўвыйдзе, скажыце гаспадару дому таго: ,Вучыцель кажа: ідзе гасьцінны пакой Мой, у каторым Я змог бы есьці пасху з вучанікамі Сваімі?' 15 I ён пакажа вам вялікі верхні пакой, засланы, прыгатаваны; там прыгатуйце нам". 16 I вучанікі Ягоныя пайшлі, і прышлі да места, і знайшлі, як Ён сказаў ім; і прыгатавалі пасху.

17 I як зьвечарэла, Ён прыходзе з двананцацьма. 18 I, як яны ўзьляжалі а елі, Ісус сказаў: „Запраўды кажу вам, адзін із вас, каторы есьць із Імною, ізрадзе Мяне". 19 I яны пачалі смуціцца й казалі Яму адзін за адным: „Ці ня я" і другі: „Ці ня я?" 20 I Ён, адказуючы, сказаў ім: „Адзін із двананцацёх, што мачае з Імною ў місе. 21 Сын Людзкі запраўды йдзець, як напісана празь Яго; але бяда таму чалавеку, каторым Сын Людзкі ізраджаецца; валей было б не радзіцца таму чалавеку".

22 І як яны елі, Ісус, узяўшы хлеб, дабраславіў, ламіў а даваў ім, кажучы: „Вазьміце, ежча; гэта ё цела Мае". 23 I ўзяўшы чару, і даўшы дзякі, падаў ім; і пілі зь яе ўсі. 24 I сказаў ім: „Гэта ё кроў Мая Новага Закону, за шмат выліваная. 25 Запраўды кажу вам: Я ўжо ня буду піці з плоду віннога аж да таго дня, калі буду піць новае ў гаспадарстве Божым".

26 I, запяяўшы псальму, вышлі на гару Аліўную.

27 I Ісус кажа ім: „Усі вы спакусіцеся з прычыны Мяне гэтае ночы; бо напісана: ,Вытну пастыра, і рассыпяцца авечкі'. 28 Але, як ускрэсну, выпераджу вас да Ґалілеі". 29 I Пётра сказаў Яму: „Хоць усі спакусяцца, але ня я". 30 I сказаў яму Ісус: „Запраўды кажу табе, што сядні гэтае ночы, уперад чымся пятух запяець двойчы, ты выпрашся Мяне трэйчы". 31 Але ён станаўчэй казаў: „Калі б я меў памерці з Табою, ніколі ня выпруся Цябе". Гэтак і ўсі іншыя казалі.

32 I прышлі на месца, званае Ґефсыманя; і Ён сказаў вучанікам Сваім: „Пасядзіце тут, пакуль Я памалюся". 33 I, узяўшы із Сабою Пётру а Якава а Яана, пачаў жахацца а немарасьціцца. 34 I кажа ім: „Надзвычайна смутная душа Мая аж да сьмерці; пачакайце тут і будзьце чукавыя". 35 I адышоўся крыху, і паў на зямлю, і маліўся, каб, калі б гэта было магчыма, мінула Яго гадзіна гэтая. 36 I казаў: „Аўва-Войча! усе магчыма Табе, аддаль ад Мяне чару гэтую, не чаго Я хачу, адылі, але чаго Ты". 37 I прыходзе, і засьпяець іх сьпячых, і  кажа Пётру: „Сымоне, ты сьпіш? ня мог ты аднае гадзіны ня спаць? 38 Будзьце чукавыя й маліцеся, каб не паддацца спакусе. Дух, праўда, імклівы, але цела млявае". 39 I ўзноў адыйшоўся, і маліўся, і казаў тыя самыя словы. 40 I ўзноў прышоўшы, засьпеў іх ізноў сьпячых, бо вочы ў іх ацяжэлі; і яны ня ведалі, што адказаць Яму. 41 I прыходзе трэйці раз, і кажа ім: „Сьпіце ўжо а супачывайце. Годзе! настала гадзіна; вось, Сын Людзкі выдаецца ў рукі грэшнікаў. 42 Устаньце, ідзіма; гля, бліжыцца тый, што ізраджае Мяне".

43 І зараз, як Ён яшчэ гукаў, прыбывае Юда, што быў адзін із двананцацёх, і зь ім груд вялікі зь мячамі а кіямі ад найвышшых сьвятароў а ад кніжнікаў а ад старцоў. 44 І зраднік жа Ягоны даў ім знак, кажучы: „Каго я пацалую, тый ё; імайце Яго і вядзіце асьцярожна". 45 I, прышоўшы, зараз падышоў да Яго, і кажа: „Раббі! Раббі!" і горача пацалаваў Яго. 46 I яны ўзлажылі рукі свае на Яго, і нялі Яго. 47 I адзін із стаячых тут агаліў меч, і выцяў слугу найвышшага сьвятара, і адцяў яму вуха. 48 I Ісус, адказуючы, сказаў ім: „Бы на разбойніка, вы вышлі зь мячамі а кіямі няць Мяне. 49 Што дня я быў з вамі ў сьвятыні, навучаючы, і вы ня бралі Мяне. Але каб выпаўніліся Пісьмы". 50 Тады, пакінуўшы Яго, усі ўцяклі.

51 Адзін жа маладзён, накінуўшы палатніну на голага, ішоў за Ім; і маладзёны нялі яго. 52 Але ён, пакінуўшы палатніну, уцёк ад іх голы.

53 І завялі Ісуса да найвышшага сьвятара; і ў яго былі зьбершыся ўсі найвышшыя сьвятары а старцы а кніжнікі. 54 А Пётра йшоў за Ім воддаль, ажно на панадворак найвышшага сьвятара; і сядзеў із паслугачымі і грэўся ля цяпла. 55 А найвышшыя сьвятары а ўвесь сынэдрыён шукалі сьветчаньня на Ісуса, каб зрабіць Яму сьмерць; і не знаходзілі. 56 Бо шмат было хвальшывых сьветак на Яго, але сьветчаньні іхныя ня былі згодныя. 57 Тады некатрыя, устаўшы, хвальшыва сьветчылі на яго, кажучы: „Мы чулі, што Ён казаў: ,Я абуру Дом Божы гэты, рукамі зроблены, і за тры дні іншы, ня рукамі зроблены, пастанаўлю' ". 59 Але й гэта сьветчаньне іхнае ня было згоднае. 60 Тады найвышшы сьвятар стаў пасярод і пытаўся ў Ісуса, кажучы: „Не адказуеш Ты нічога, што гэтыя на Цябе сьветчаць?" 61 Але Ён маўчэў і нічога не адказаў. Ізноў найвышшы сьвятар папытаўся ў Яго і сказаў Яму: „Ці Ты Хрыстос, Сын Дабраславёнага?" 62 I Ісус сказаў: „Я; і вы абачыце Сына Людзкога, на правіцы Моцы седзячага і прыходзячага ў булакох нябёсных". 63 Тады найвышшы сьвятар, разьдзершы адзецьце свае, сказаў: „Нашто яшчэ нам сьветкі? 64 Вы чулі блявузґаньне. Як вам здаецца?" Яны ж усі прызналі, што Ён варты сьмерці. 65 I некатрыя пачалі пліваць на Яго, і закрываць яму відзеньне, і поўшыць, і казаць Яму: „Прарачы"; і слугі білі Яго далонямі.

66 I як Пётра быў далавах на панадворку, прышла адна з паслугачых найвышшага сьвятара 67 I, абачыўшы Пётру, каторы грэўся, яна глянула на яго й сказала: „I ты быў зь Ісусам Назарэцкім". 68 Але ён выперся, сказаўшы: „Ня ведаю і не разумею, што ты кажаш". I вышаў вонкі на пярэдні панадворак; і запяяў пятух. 69 I паслугачая, абачыўшы яго, ізноў пачала  гукаць тым, што стаялі там: „Гэты зь іх". 70 I ён ізноў выперся. I крыху пасьлей, тыя, што стаялі там, ізноў сказалі Пётру: „Запраўды ты зь іх, бо ты Ґалілеянін, і мова твая падобная". 71 Але ён пачаў клясьціся а бажыцца: „Я ня знаю чалавека, праз каторага вы гукаеце". 72 I якга другі раз пятух запяяў. I Пётра прыпомнеў слова, што Ісус казаў яму: „Уперад чымся пятух двойчы запяець, ты выпрашся Мяне трэйчы".

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

15 I без адвалокі нараніцы найвышшыя сьвятары мелі нараду із старцамі а кніжнікамі а з усім сынэдрыёнам і, зьвязаўшы Ісуса, завялі й выдалі Пілату. 2 I Пілат папытаўся ў Яго: „Ці Ты кароль Юдэйскі?" I, адказуючы, Ён казаў яму: „Ты кажаш". 3 I найвышшыя сьвятары вінавалі яго ў шмат чым, але Ён нічога не адказаваў. 4 Але Пілат ізноў пытаўся ў Яго, кажучы: „Ты нічога не адказуеш? глянь, як шмат яны вінуюць Цябе". 5 Але Ісус, адылі, нічога не адказаў, так што Пілат дзіваваўся.

6 На сьвята выпушчаў ён ім аднаго вязьня, праз каторага малілі. 7 I там быў адзін, імям Вараўва, зьвязаны з тымі, каторыя зрабілі паўстаньне зь ім, што за паўстаньня зрабілі ўбіўства. 8 I гурба, узышоўшы, голасна крычачы, пачала прасіць таго, што ён заўсёды рабіў ім. 9 I ён, адказуючы, сказаў ім: „Ці хочаце, каб я выпусьціў вам Караля Юдэйскага?" 10 Бо ведаў, што найвышшыя сьвятары выдалі Яго із завідасьці. 11 Але найвышшыя сьвятары падвучылі гурбу, каб ім валей выпусьціў Вараўву. 12 I Пілат, ізноў адказуючы, сказаў ім: „Дык што ж хочаце, каб я зрабіў таму, Каторага завіце Каралём Юдэйскім?" 13 А яны ізноў закрычэлі: „Укрыжуй Яго?" 14 Пілат сказаў ім: „Якое ж ліха зра.біў Ён?" Яны ж балей крычэлі: „Укрыжуй Яго!" 15 Тады Пілат, хочучы люду досыць учыніць, выпусьціў ім Вараўву, а Ісуса, біўшы пугамі, выдаў, каб быў укрыжаваны.

16 I жаўнеры завялі Яго да двору, значыцца да ратушы, і згукалі ўвесь аддзел. 17 I адзелі Яго ў шкарлат, і зьвілі карону зь церня, і ўзлажылі на Яго; 18 I пачалі веціць Яго: „Здароў, Каролю Юдэйскі!" 19 I білі Яго трысьцінаю па галаве, і плівалі на Яго, і, клякаючы, кланяліся Яму. 20 I як насьміяліся зь Яго, зьдзелі зь Яго шкарлат, і адзелі на Яго адзецьце Ягонае, і вывялі Яго, каб укрыжаваць Яго.

21 I прысілілі якогась Сымона Кірынеяніна, што йшоў з поля, айца Аляксандравага а Руфавага, несьці крыж Ягоны. 22 I прывялі Яго на месца Ґалґота, што знача Чарэпнішча. 23 I давалі Яму піць віно зь міраю, але Ён ня прыняў. 24 I, укрыжаваўшы Яго, падзялілі адзецьце Ягонае, кідаючы на жэрабя, каму што ўзяць. 25 I была гадзіна трэйцяя, і Яго ўкрыжавалі. 26 I быў напісаны напіс абвінаваньня Ягонага: „Кароль Юдэйскі".

27 Укрыжавалі таксама зь Ім двух разбойнікаў, аднаго паправа, а другога палева Яго. 28 I выпаўнілася Пісьмо, што кажа: „I да бяспраўнікаў залічаны".

29 А праходзячыя блявузґалі на Яго, ківаючы галавамі сваімі й кажучы: „Ага, Ты, што бураеш Дом Божы й за тры дні становіш! 30 Выбаў Самога Сябе і іступі з крыжа".

31 Падобна й найвышшыя сьвятары, насьміхаючыся, гукалі з кніжнікамі: „Іншых спасаў, Сябе Самога спасьці ня можа. 32 Хрыстос, Кароль Ізраеляў, няхай цяпер ісступе з крыжа, каб мы абачылі; і ўверым". I ўкрыжаваныя зь Ім вярнулі на Яго.

33 А як была шостая гадзіна, настала цямнота па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятае. 34 I а дзявятай гадзіне загаласіў вялікім голасам, кажучы: „Элоі! Элоі! ламма савахфані?" Што знача: Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў?

35 I некатрыя із стаячых тут, пачуўшы, мовілі: „Вось, Ільлю гуќае". 36 I адзін пабег, намачыў губку воцтам і, насадзіўшы на трысьціну, даваў Яму піць, кажучы: „Пажджыце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго".

37 І Ісус, загукаўшы вялікім голасам, выпусьціў дух.

38 І запона разьдзерлася ў Доме Божым на дзьве часьці, ад гары аж да далоўя.

39 І сотнік, што стаяў насупроці Яго, абачыўшы, што Ён, так загукаўшы, выпусьціў дух, сказаў: „Запраўды чалавек гэты быў Сын Божы".

40    Былі й жанкі, што глядзелі здалеку; памеж іх была й Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якава меншага а Ёсі, і Салома, 41 Каторыя таксама, як Ён быў у Ґалілеі, ішлі за Ім а паслугавалі Яму, і шмат іншых жанок, што прышлі зь Ім да Ерузаліму.

42 I цяпер, як настаў вечар, бо гэта была прыгатова, значыцца дзень перад сыботаю, 43 Прышоў Язэп із Арымафеі, пачэсьлівы райца, што таксама чакаў гаспадарства Божага, сьмела ўвыйшоў да Пілата і папрасіў цела Ісусавага. 44 Пілат зьдзіваваўся, што Ён ужо памер, і, пагукаўшы сотніка, папытаўся ў яго: „Ці даўно памер?" 45 I даведаўшыся ад сотніка, аддаў цела Язэпу.

46 I ён купіў палатніну, і, зьняўшы Яго, завярцеў Яго ў палатніну, і палажыў Яго ў гробе, што быў высечаны ў скале, і прыкаціў камень да дзьвярэй гробу. 47 I Марыя Магдалена, і Марыя Ёсіна назіралі, ідзе Яго палажылі.

01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16

16 Як мінула сыбота, Марыя Магдалена а Марыя Якавава а Салома купілі пахаў, каб ісьці, намасьціць Яго. 2 I вельма рана нараніцы, першага дня тыдня, прышлі да гробу ўсходам сонца. 3 I гукалі мяжсобку: ,,Хто адкоце нам камень ад дзьвярэй гробу?" 4 I, глянуўшы, бачаць, што камень адкочаны; а ён быў вельма вялікі. 5 I, увыйшоўшы ў гроб, абачылі маладзёна, на правым баку седзячага, адзеўшыся ў даўгое белае адзецье; і зжахнуліся. 6 Ён жа сказаў ім: „Не жахайцеся. Ісуса шукаеце Назарэцяніна, што быў укрыжаваны; Ён ускрэс, Яго няма тут. Во месца, ідзе Ён быў пакладзены. 7 Але йдзіце, накажыце вучанікам Ягоным а Пётру, што Ён выперадзе вас да Ґалілеі; там абачыце Яго, як Ён сказаў вам". 8 I яны борзда вышлі, і ўцяклі ад гробу, бо яны дрыжэлі й былі  зумеўшыся, і нічога нікому не сказалі, бо баяліся.

9 Ускрэсшы рана першага дня тыдня, Ён сьпярша зьявіўся Марыі Магдалене, з каторае быў выгнаўшы сямёх нячысьцікаў. 10 Яна пайшла й наказала тым, што былі зь Ім, каторыя былі  ў жалобе й плакалі. 11 Але тыя, пачуўшы, што Ён жывы, і яна бачыла Яго, не нялі веры.

12 Просьле гэтага Ён зьявіўся ў іншым выглядзе двум ізь іх на дарозе, як яны йшлі да сяла. 13 Яны йшлі й наказалі засталым; і гэтыя не нялі веры. 14 I потым зьявіўся адзінанцацём, як узьляжалі за сталом, і ўпікаў ім за няверу іхную а калянасьць сэрца, бо не нялі веры тым, каторыя бачылі Яго ўскрэслага. 15 I сказаў ім: „Ідучы па ўсім сьвеце, абяшчайце Евангелю ўсяму стварэньню. 16 Хто будзе верыць і ахрысьціцца, спасён будзе; а хто ня будзе верыць, будзе засуджаны. 17 I гэтыя знакі злучацца з тымі, што вераць: імям Маім будуць выганяць нячысьцікаў; будуць гукаць новымі мовамі; 18 Будуць браць гады; а калі б што атрутнае пілі, не пашкодзе ім; на хворых будуць ускладаць рукі, і добра ім будзе".

19 Гэтак Спадар, просьле гутаркі зь імі, быў узяты на неба й сеў па правіцы Божай. 20 А тыя пайшлі й абяшчалі ўсюдых, і Спадар судзеяў зь імі, і слова іхнае мацніў знакамі, злучанымі зь імі. Амін.