Галоўная > Вялікі тыдзень > Вялікі Аўторак
Вялікі Аўторак18 лютага 2008. |
|
ЮТРАНЬ Пачатак, уключна з трапаром, як у Вялікі Панядзелак. Сядальная песьня 1 (Тон 4): Палюбім, браты, Жаніха, падрыхтуем свае ліхтары, каб зьзялі дабрадзейнасьцямі і праўдзівай вераю, і каб мы, як мудрыя дзевы, увайшлі разам з Ім на вясельле: бо Жаніх – Бог, які дае ўсім дар нятленнасьці. Слава ... Цяпер ...: Тое самае. Сядальная песьня 2 (Тон 4): Сьвятары і кніжнікі, поўныя зайздрасьці, учынілі змову супраць Цябе і намовілі Юду да здрады. Бессаромна ён пайшоў і гаварыў супраць Цябе беззаконным людзям. "Што мне, – кажа, – дасьцё за тое, што выдам Яго ў вашыя рукі?". Ад такога лёсу збаў, Госпадзе, душы нашыя. Слава ... Цяпер ...: Тое самае. Сядальная песьня 3 (Тон 8): Юда, ахоплены хцівасьцю, чыніць змову супраць Настаўніка і думае, як лепш прадаць Яго; адпадае ад сьвятла і прымае цемру, згаджаецца на цану Бясцэннага. Здрадзіўшы Цябе, Госпадзе, як узнагароду ён атрымлівае пятлю і лютую сьмерць. Ад падобнага лёсу збаў нас, Хрысьце Божа, і дай адпушчэньне правінаў тым, што з вераю ўспамінаюць усячыстыя мукі Твае. Слава ... Цяпер ..: Тое самае. Чытаньне Сьвятога Евангельля паводле Мацьвея (22:15-23:39) У той час фарысэі, пайшоўшы, дамаўляліся, як злавіць Ісуса на слове. I пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі, і тыя кажуць: "Настаўнік! Мы ведаем, што Ты справядлівы і настаўляеш праўдзіва на Божую дарогу, нікому не дагаджаеш і не глядзіш на аблічча. Скажы нам, як здаецца Табе: ці можна даваць падатак кесару, ці не?". Але Ісус, ведаючы іхнюю падступнасьць, сказаў: "Чаго вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі? Пакажыце мне падатковую манэту". Яны прынесьлі Яму дынар. I кажа ім: "Чыя гэта выява і надпіс?". Кажуць Яму: "Кесаравы". Тады кажа ім: "Дык аддавайце кесарава кесару, а Божае Богу". Пачуўшы, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі. У той жа дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго, кажучы: "Настаўнік! Майсей сказаў: калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то няхай брат ягоны возьме ягоную жонку і адновіць насеньне брату свайму. Было ў нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня меўшы насеньня, пакінуў сваю жонку брату свайму. Падобна і другі, і трэці, аж да сёмага; пасьля ўсіх памерла і жонка. Дык пры ўваскрасеньні каторага з сямі яна будзе жонкай? Бо ўсе яе мелі". Ісус сказаў ім у адказ: "Памыляецеся, ня ведаючы ні Пісаньня, ані Божай сілы. Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца і ня выходзяць замуж, але будуць у небе, як Божыя анёлы. А пра ўваскрасеньне з мёртвых няўжо вы не чыталі сказанае Богам: «Я Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба?». Бог – ня Бог мёртвых, але жывых". I, пачуўшы, народ дзівіўся Ягонай навуцы. А фарысэі, пачуўшы, што Ён змусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся вакол Яго. I спытаўся адзін з іх, настаўнік Закону, выпрабоўваючы Яго: "Настаўнік, якое прыказаньне найвялікшае ў Законе?". Ісус кажа яму: "Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім. Гэта найвялікшае і найпершае прыказаньне. Другое, падобнае да яго: Палюбі бліжняга твайго, як самога сябе. На гэтых двух прыказаньнях трымаецца Закон і прарокі". Калі ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы: "Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?". Кажуць Яму: "Давідаў". Ён кажа ім: "Дык як жа Давід у натхненьні называе Яго Госпадам, кажучы: «Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзь па правай руцэ Маёй, пакуль не пакладу ворагаў Тваіх падножкам ног Тваіх»? Калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён сын яму?". I ніхто ня змог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не наважыўся больш пытацца ў Яго. Тады Ісус прамовіў да народу і сваіх вучняў: "На Майсеевым пасадзе селі кніжнікі і фарысэі. Дык усё, што яны скажуць вам захоўваць, захоўвайце і рабіце; але паводле ўчынкаў іх не рабіце, бо яны гавораць ды ня робяць. Зьвязваюць цяжары важкія і непасільныя і кладуць на плечы людзей, а самі і пальцам сваім ня хочуць да іх дакрануцца. Усе ж свае ўчынкі робяць дзеля таго, каб іх бачылі людзі. Свае багамольлі пашыраюць і падоўжваюць кутасы ў сваіх накідках; і любяць першыя месцы на бяседах і пярэднія лавы ў сынагогах, і вітаньні на плошчах, і каб людзі называлі іх «равві, равві». А вы іх не называйце «равві», бо адзін у вас Настаўнік – Хрыстос; усе ж вы – браты. I вашым Айцом не называйце нікога на зямлі, бо адзін у вас Айцец, што ў нябёсах. I хай не называюць вас настаўнікамі, бо адзін у вас Настаўнік – Хрыстос. Хто ж узвышае сябе, той будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, той будзе ўзвышаны. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што зачыняеце Валадарства нябеснае перад людзьмі: самі не ўваходзіце і не пускаеце ўвайсьці тых, што туды ідуць. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што паядаеце ўдовіны дамы і напаказ доўга моліцеся: за гэта і прымеце большую кару. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што абыходзіце мора і сушу, каб прыдбаць хоць аднаго наверненага; а калі гэта здарыцца, робіце яго сынам геенны, горшым за вас. Гора вам, правадыры сьляпыя, што кажаце: «Калі хто паклянецца сьвятыняю, то нічога; а калі паклянецца золатам сьвятыні, той зьвязаны клятваю». Бязглуздыя і сьляпыя! Што большае: золата, ці сьвятыня, якая асьвячае золата? І: «Калі хто паклянецца ахвярнікам, то нічога; калі ж паклянецца ахвяраю, што на ім, то зьвязаны клятваю». Сьляпыя! Што большае: ахвяра, ці ахвярнік, які асьвячае ахвяру? Дык хто клянецца ахвярнікам, клянецца ім і ўсім, што на ім; і хто клянецца сьвятыняй, клянецца і Тым, хто ў ёй жыве; а хто клянецца небам, клянецца Божым пасадам і Тым, хто сядзіць на ім. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што даеце дзесяціну з мяты, анісу і кмену, але адкінулі больш важнае ў Законе: справядлівасьць, міласэрнасьць і веру. Гэтае трэба было рабіць і таго не пакідаць. Правадыры сьляпыя, што адцэджваеце камара, а вярблюда праглынаеце. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што ачышчаеце звонку чашу і місу, а ў сярэдзіне вы поўныя драпежнасьці і няўстрыманасьці. Фарысэй сьляпы, ачысьці сьпярша сярэдзіну чашы і місы, каб зрабілася і зьверху чыстая. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што прыпадабняецеся да пабеленых надмагільляў, якія зьверху здаюцца прыгожымі, а ў сярэдзіне поўныя касьцей трупаў і ўсялякага бруду. Гэтак і вы збоку здаецеся людзям праведнікамі, а ў сярэдзіне поўныя крывадушнасьці і беззаконьня. Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што будуеце надмагільлі прарокам і ўпрыгожваеце помнікі праведнікаў, і кажаце: «Калі б мы жылі ў дні нашых бацькоў, мы не былі б іхнімі супольнікамі ў крыві прарокаў». Гэтым самым вы сьведчыце супраць сябе, што вы сыны забойцаў прарокаў. Дапаўняйце ж меру вашых продкаў! Вужакі, племя зьмяінае! Як вам пазьбегнуць асуджэньня ў геенну? Дзеля гэтага вось, Я пасылаю да вас прарокаў, мудрацоў і кніжнікаў. Некаторых з іх вы заб'еце і ўкрыжуеце; іншых будзеце бічаваць у сваіх сынагогах і гнаць з гораду ў горад. Так спадзе на вас уся нявінная кроў, што была пралітая на зямлі – ад крыві Абэля праведнага да крыві Захара, сына Варахіінага, якога вы забілі між сьвятыняй і ахвярнікам. Сапраўды кажу вам, усё гэта спадзе на гэты род". Псалом 50. Малітва: "Збаў, Божа, людзей Тваіх...". Кандак (Тон 2): Думай, душа мая, пра апошнюю гадзіну; бойся лёсу сьсечанай смакоўніцы, старайся няспынна памнажаць дадзены табе талент, каб не застацца вонках вясельнага Хрыстовага хораму. Ікас: Чаго лянуешся, няшчасная душа мая? Чаму марнуеш час у бескарыснай мітусьні, занятая тым, што прамінае? Вось апошні час настаў, і пара разьвітацца з усім, што тут на зямлі. Пакуль ня позна, устань і кліч: "Зграшыла я Табе, Збавіцелю мой, але, як добрасардэчны Госпад, зьмілуйся нада мною. Я клічу ў страху: Не сьсячы мяне як няплодную смакоўніцу, каб мне не застацца вонках вясельнага Хрыстовага хораму". Двусьпеў (Тон 2) Песьня 8 Ірмас: Тры сьвятыя юнакі не паслухаліся загаду мучыцеля: укінутыя ў печ, яны ўславілі Бога, пеючы: "Усе творы Гасподнія, блаславіце Госпада!". Адкінем ляноту, і з запаленымі сьветачамі сустрэнем несьмяротнага Жаніха Хрыста, сьпяваючы: "Усе творы Гасподнія, блаславіце Госпада!". Каб хапіла алею еднасьці ў посудах душаў нашых, ня будзем марнаваць час на куплю гонараў зямных, але ўсклікнем: "Усе творы Гасподнія, блаславіце Госпада!". Усе вы атрымалі ад Бога пароўну ласку; дык памнажайце ваш талент з дапамогаю Хрыста, які вам яго даў, і сьпявайце: "Усе творы Гасподнія, блаславіце Госпада!". Песьня 9 Ірмас: Славім Цябе, Багародзіца Дзева, бо Ты зьмясьціла ва ўлоньні сваім Незьмяшчальнага і нарадзіла Радасьць сьвету ўсяму. Ты, Добры, сказаў вучням Тваім: "Ня сьпіце, бо ня ведаеце гадзіны, калі прыйдзе Гаспадар, каб аддаць кожнаму належнае". У час Твайго, Уладару, другога і страшнага прыйсьця, залічы мяне да авечак па правай руцэ Тваёй, не зважаючы на безьліч маіх правінаў. Экзапастылар (Тон 3): Сьвятліцу бачу, Збавіцелю, упрыгожаную, але вопраткі ня маю, каб увайсьці ў яе: прасьвятлі вопратку душы маёй, Сьветладайны, і збаў мяне. Пахвальныя псалмы (Тон 1): Як я, нягодны, прыйду на бяседу сьвятых Тваіх? Калі наважуся ўвайсьці ў хорам, вопратка мая выкрые мяне, бо яна не сьвяточная, і анёлы, зьвязаўшы, выкінуць мяне. Ачысьці бруд душы маёй, Госпадзе, і збаў мяне ў чалавекалюбстве Тваім! (Двойчы) (Тон 2): Агорнуты душэўнай лянотай, я задрамаў, і ў ліхтары маім не хапіла алею дабрадзейнасьцяў. Я стаўся падобным да неразумных дзеваў, і марную час у бязьдзейнасьці. Не зачыні мне Тваёй спагадлівасьці, Уладару, але, узьняўшы мяне ад змрочнага сну, разам з мудрымі дзевамі ўвядзі ў хорам Твой, дзе чуваць чыстыя галасы тых, што сьвяткуюць і няспынна клічуць: "Госпадзе, слава Табе!". (Двойчы) Слава ... Цяпер ... (Тон 4): Ты, душа мая, чула пра асуджэньне таго, хто схаваў свой талент. Дык не хавай Слова Божага, абвяшчай Ягоныя цуды, памнажай дары ласкі, каб увайсьці ў радасьць Госпада твайго! (Двойчы) Вершапесьні (Тон 6): Прыйдзіце, верныя, будзем пільна служыць Уладару, які раздае багацьці слугам сваім. Хай кожны з нас, паводле меры атрыманага дару, памножыць талент ласкі. Хай адзін знойдзе мудрасьць, робячы добрыя ўчынкі; другі хай служыць навукаю; іншы зноў хай дзеліцца вераю сваёй з тымі, хто яе ня мае, а іншы хай раздае багацьці ўбогім. Так мы памножым дадзеныя нам скарбы і, як верныя распарадчыкі ласкі, удастоімся вечнай радасьці, удзельнікамі якой зрабі нас, Хрысьце Божа, у чалавекалюбстве Тваім. Калі Ты, Ісусе, Пастыру добры, прыйдзеш у славе з анельскімі сіламі і сядзеш на пасадзе судовым, не адлучы мяне ад прысутнасьці Тваёй. Ты прымеш тых, што стаяць па правай руцэ Тваёй, а тых, што па левай, адкінеш ад сябе. Не загубі мяне, агрубелага грахамі, разам з казламі, але ў чалавекалюбстве Тваім залічы да авечак, што будуць стаяць па правай руцэ Тваёй. Ты, Жаніху, які красою пераўзыходзіш усіх людзей, паклікаў нас на духоўную бяседу ў хорам Твой. Мукамі Тваімі сарві з мяне лахманы грахоўныя і, упрыгожыўшы вопраткаю славы і красы Тваёй, зрабі мяне ўдзельнікам сьветлага валадарства Твайго ў міласэрнасьці Тваёй. Слава ... Цяпер ... (Тон 7): Уладар даручае табе, душа мая, талент: прымі яго са страхам, і зрабі, каб ён прынёс прыбытак. Дапамагай бедным, і Госпад будзе тваім прыяцелем: калі Ён прыйдзе ў славе сваёй, ты станеш па правай руцэ Яго і пачуеш блаславёныя словы: "Увайдзі, верны слуга, у радасьць Госпада твайго". У велічы міласэрнасьці Тваёй, Збавіцелю, зрабі мяне, заблуднага, годным такой радасьці. ШОСТАЯ ГАДЗІНА Трапар прароцтва (Тон 1): У вялікай дабрыні Тваёй, Збавіцелю, прабач нам, якія зграшылі бяз меры, і зрабі нас вартымі пакланіцца Твайму сьвятому ўваскрасеньню, малітвамі найчыстае Маці Твае, адзіны Чалавекалюбча. Пракімен (Пс 129): У Госпада міласэрнасьць і вялікае ў Яго збаўленьне. Верш: З глыбіні клічу Цябе, Госпадзе: Госпадзе, пачуй голас мой. Чытаньне кнігі прарока Езекіеля (1:21-2:1) Калі рухаліся істоты, і колы рухаліся з імі, а калі стаялі, то і колы затрымліваліся; калі падымаліся, то і колы з імі, бо дух жыцьця быў у колах. Над галовамі гэтых жывых істотаў было быццам скляпеньне нябеснае, быццам крышталь распасьцёрты над іхнімі галовамі. А пад скляпеньнем іхнія крылы ўзьнесеныя адно побач з другім; (кожная істота мела па два, якімі пакрывала цела). I я чуў шум іхніх крылаў, быццам шум водаў многіх, быццам голас Бога ўсемагутнага, і як шум стану войска. Калі ж стаялі, крылы іх былі апушчаныя. I над скляпеньнем голас раздаваўся над галовамі іх, калі стаялі з апушчанымі крыламі. Над скляпеньнем, што над іхнімі галовамі, было нешта падобнае да каменя сафіра, быццам пасад, а на ім абрыс постаці чалавечай. Далей бачыў я нешта накшалт жару распаленага золата, і быццам полымя вакол яго. Угору ад таго, што выглядала на сьцёгны, і ўніз ад таго, што выглядала на сьцёгны, бачыў я нешта быццам агонь, і ад яго ішло зьзяньне. Як вясёлка на хмарах у дажджлівы дзень, так выглядала гэтае зьзяньне. Такі быў выгляд таго, што выглядала на славу Гасподнюю. Пракімен (Пс 130): Хай спадзяецца Ізраіль на Госпада цяпер і давеку. Верш: Сэрца маё, Госпадзе, не ганарыцца, і вочы мае не глядзяць пыхліва. ЛІТУРГІЯ РАНЕЙ АСЬВЯЧАНЫХ ДАРОЎ На "Госпадзе, Цябе клічу..." – Песьні з пахвальных псалмаў і вершапесьняў ютрані. (Тон 1): Як я, нягодны, прыйду на бяседу сьвятых Тваіх? Калі наважуся ўвайсьці ў хорам, вопратка мая выкрые мяне, бо яна не сьвяточная, і анёлы, зьвязаўшы, выкінуць мяне. Ачысьці бруд душы маёй, Госпадзе, і збаў мяне ў чалавекалюбстве Тваім! (Тон 2): Агорнуты душэўнай лянотай, я задрамаў, і ў ліхтары маім не хапіла алею дабрадзейнасьцяў. Я стаўся падобным да неразумных дзеваў, і марную час у бязьдзейнасьці. Не зачыні мне Тваёй спагадлівасьці, Уладару, але, узьняўшы мяне ад змрочнага сну, разам з мудрымі дзевамі ўвядзі ў хорам Твой, дзе чуваць чыстыя галасы тых, што сьвяткуюць і няспынна клічуць: "Госпадзе, слава Табе!". (Тон 4): Ты, душа мая, чула пра асуджэньне таго, хто схаваў свой талент. Дык не хавай Слова Божага, абвяшчай Ягоныя цуды, памнажай дары ласкі, каб увайсьці ў радасьць Госпада твайго! (Тон 6): Прыйдзіце, верныя, будзем пільна служыць Уладару, які раздае багацьці слугам сваім. Хай кожны з нас, паводле меры атрыманага дару, памножыць талент ласкі. Хай адзін знойдзе мудрасьць, робячы добрыя ўчынкі; другі хай служыць навукаю; іншы зноў хай дзеліцца вераю сваёй з тымі, хто яе ня мае, а іншы хай раздае багацьці ўбогім. Так мы памножым дадзеныя нам скарбы і, як верныя распарадчыкі ласкі, удастоімся вечнай радасьці, удзельнікамі якой зрабі нас, Хрысьце Божа, у чалавекалюбстве Тваім. Калі Ты, Ісусе, Пастыру добры, прыйдзеш у славе з анельскімі сіламі і сядзеш на пасадзе судовым, не адлучы мяне ад прысутнасьці Тваёй. Ты прымеш тых, што стаяць па правай руцэ Тваёй, а тых, што па левай, адкінеш ад сябе. Не загубі мяне, агрубелага грахамі, разам з казламі, але ў чалавекалюбстве Тваім залічы да авечак, што будуць стаяць па правай руцэ Тваёй. Ты, Жаніху, які красою пераўзыходзіш усіх людзей, паклікаў нас на духоўную бяседу ў хорам Твой. Мукамі Тваімі сарві з мяне лахманы грахоўныя і, упрыгожыўшы вопраткаю славы і красы Тваёй, зрабі мяне ўдзельнікам сьветлага валадарства Твайго ў міласэрнасьці Тваёй. Слава ... Цяпер ... (Тон 7): Уладар даручае табе, душа мая, талент: прымі яго са страхам, і зрабі, каб ён прынёс прыбытак. Дапамагай бедным, і Госпад будзе тваім прыяцелем: калі Ён прыйдзе ў славе сваёй, ты станеш па правай руцэ Яго і пачуеш блаславёныя словы: "Увайдзі, верны слуга, у радасьць Госпада твайго". У велічы міласэрнасьці Тваёй, Збавіцелю, зрабі мяне, заблуднага, годным такой радасьці. Пракімен (Пс 131): Устань, Госпадзе, ідзі на месца спачынку Твайго, Ты і каўчэг сьвятасьці Тваёй. Верш: Успомні, Госпадзе, Давіда і ўсе ягоныя стараньні. Чытаньне кнігі Выхаду (2:5-10) Пайшла дачка Фараона на раку купацца, а яе служанкі хадзілі сабе па беразе ракі. Убачыла яна кошык у чароце і паслала служанку, каб прынесла яго. Адчыніўшы кошык, яна ўбачыла дзіцятка малое, якое плакала. Зьлітаваўшыся з яго, сказала: "Гэта маленькі гэбрэй". Сястра ж дзіцяці сказала тады дачцы фараона: "Калі хочаш, пайду пашукаць сярод гэбрэйскіх жанчынаў карміцельку, якая б выкарміла дзіця". "Ідзі", – сказала дачка фараона. Дзяўчына пабегла і паклікала маці дзіцяці. Дачка фараона сказала ёй: "Вазьмі дзіця і выкармі яго для мяне, а я табе за гэта заплачу". Тады жанчына ўзяла дзіця і выкарміла яго. Калі ж хлопчык вырас, завяла яго да дачкі фараона, і ён быў ёй за сына. I дала яму імя Майсей, кажучы: "З вады я выцягнула яго". Пракімен (Пс 132): Як добра, як міла, калі браты жывуць разам. Верш: Быццам алей духмяны на галаве, што сьцякае па барадзе, барадзе Аарона, аж да краёў вопраткі яго. Чытаньне кнігі Ёва (1:13-22) Аднаго дня, калі сыны і дочкі елі і пілі ў доме старэйшага брата, прыйшоў пасланец да Ёва і сказаў: "Валы аралі і асьліцы пасьвіліся паблізу; але вось кінуліся на іх разбойнікі і забралі іх, а слуг усіх пазабівалі мячом. Адзін я выратаваўся, каб прыйсьці расказаць табе". Яшчэ ён гаварыў, як прыйшоў другі і кажа: "Агонь з неба зышоў і папаліў авечак з пастухамі. Адзін я застаўся, каб расказаць табе". Калі ён яшчэ гаварыў, прыбег трэці і кажа Ёву: "Хальдэйцы, згуртаваныя ў тры загоны, напалі на вярблюдаў і забралі іх, а слуг павыбівалі мячом. Я адзін выратаваўся, каб расказаць табе аб гэтым". Калі яшчэ ён гаварыў, прыйшоў іншы, кажучы: "Сыны і дочкі твае гулялі і пілі ў доме старэйшага брата. Аж вось падзьмуў моцны вецер з пустыні, пахіснуў чатырма кутамі дому, і дом заваліўся на дзяцей, і яны загінулі. Я адзін выратаваўся, каб табе абвясьціць гэта". Ёў, устаўшы, разарваў на сабе вопратку, абстрыг валасы, упаў на зямлю, пакланіўся і сказаў: "Голы я выйшаў з улоньня маці, голы і вярнуся туды. Госпад даў, Госпад і ўзяў. Няхай імя Гасподняе будзе блаславёнае!". I ва ўсім гэтым Еў не зграшыў і не сказаў нічога неразважлівага супраць Бога. Чытаньне Сьвятога Евангельля паводле Мацьвея (24:36 – 26:2) Сказаў Госпад вучням сваім: "Пра дзень той і гадзіну ніхто ня ведае, ні анёлы нябесныя, ані Сын – адзін толькі Айцец. Як было ў дні Ноя, так будзе прыйсьце Сына Чалавечага. Бо як у дні перад патопам елі, пілі, жаніліся і выходзілі замуж аж да таго дня, як Ной увайшоў у каўчэг. I не разумелі, аж пакуль не прыйшоў патоп і не забраў усіх: такое будзе і прыйсьце Сына Чалавечага. Тады два будуць у полі: адзін возьмецца, а другі пакінецца. Дзьве будуць малоць у жорнах: адна возьмецца, другая пакінецца. Дык будзьце пільныя, бо ня ведаеце, у якую гадзіну прыйдзе Госпад. Ведайце і гэта, што калі б ведаў гаспадар, у каторую варту прыйдзе злодзей, то пільнаваў бы і ня даў бы падкапаць свайго дому. Таму і вы будзьце гатовыя, бо ў гадзіну, у якую не спадзяецеся, прыйдзе Сын Чалавечы. Хто ж верны і разумны слуга, якога гаспадар паставіў над сваёй чэлядзьдзю, каб даваў ежу ў пару? Шчасьлівы той слуга, якога гаспадар, прыйшоўшы, знойдзе, што робіць гэта. Сапраўды кажу вам, што над усёй сваёй маёмасьцю паставіць яго. Калі ж той нядбайны слуга скажа ў сэрцы сваім: гаспадар ня прыйдзе хутка, і пачне біць іншых слугаў, сваіх таварышаў, есьці і піць з п'яніцамі, то прыйдзе гаспадар таго слугі ў дзень, у які той не чакае, і ў гадзіну, якой ня ведае, і адлучыць яго, і вызначыць яму адну долю з крывадушнікамі: там будзе плач і скрыгат зубоў. Тады Нябеснае валадарства будзе падобнае да дзесяці дзеваў, што, узяўшы сьветачы, выйшлі насустрач маладому. Пяць з іх было неразумных, а пяць мудрых. Неразумныя, узяўшы свае сьветачы, ня ўзялі алею; мудрыя ж узялі алею ў посудах разам са сьветачамі. А калі малады затрымаўся, яны ўсе задрамалі і паснулі. Апоўначы пачуўся крык: «Вось малады ідзе, выходзьце насустрач яму!». Тады ўсхапіліся ўсе тыя дзевы і паправілі свае сьветачы. Неразумныя сказалі мудрым: «Дайце нам вашага алею, бо нашыя сьветачы гаснуць». А разумныя сказалі ў адказ: «Каб не забракла нам і вам, пайдзіце лепш да прадаўцоў і купіце сабе». Пакуль яны хадзілі купляць, прыйшоў малады; і гатовыя ўвайшлі з ім на вясельле, і дзьверы зачыніліся. Пасьля ж прыходзяць апошнія дзевы і кажуць: «Госпадзе, Госпадзе, адчыні нам!». А ён сказаў ім у адказ: «Сапраўды кажу вам, ня ведаю вас». Дык будзьце пільныя, бо ня ведаеце ні дня, ані гадзіны, калі прыйдзе Сын Чалавечы. Гэтак і адзін чалавек, ад'язджаючы, паклікаў сваіх слугаў і перадаў ім сваё дабро. I даў ён аднаму пяць талентаў, другому – два, а трэцяму – адзін, кожнаму паводле ягонай сілы. I тут жа ад'ехаў. Той, хто ўзяў пяць талентаў, пусьціў іх у абаротак і прыдбаў другія пяць. Гэтак жа і той з двума зарабіў яшчэ два. А той, што атрымаў адзін, адышоўшыся, схаваў срэбра гаспадара свайго, закапаўшы у зямлю. Пасьля доўгага часу прыязджае гаспадар тых слугаў і зводзіць з імі рахунак. I, падышоўшы, той, хто атрымаў пяць талентаў, прынёс другія пяць талентаў, кажучы: «Гаспадар, пяць талентаў ты даў мне: вось другія пяць я зарабіў на іх». Ягоны гаспадар сказаў яму: «Добра, верны і добры слуга! У малым ты быў верны, над многім пастаўлю цябе: увайдзі ў радасьць гаспадара твайго». I, падышоўшы, той, хто атрымаў два таленты, сказаў: «Гаспадар, два таленты ты даў мне: вось другія два, якія я зарабіў на іх». Ягоны гаспадар сказаў яму: «Добра, верны і добры слуга: у малым ты быў верны, над многім пастаўлю цябе. Увайдзі ў радасьць гаспадара твайго». I, падышоўшы, той, што атрымаў адзін талент, сказаў: «Гаспадар, я ведаў, што ты чалавек суровы, жнеш, дзе ня сеяў, і зьбіраеш, дзе не рассыпаў; і я збаяўся і, адышоўшы, схаваў твой талент у зямлю: вось маеш тваё». Ягоны гаспадар сказаў яму ў адказ: «Нядобры і лянівы слуга! Ты ведаў, што я жну, дзе ня сеяў, і зьбіраю, дзе не рассыпаў. Таму трэба было табе даць маё срэбра ліхвярам, а я, прыехаўшы, узяў бы сваё з лішкам. Вазьміце ж ад яго талент і дайце таму, хто мае дзесяць. Бо кожнаму, хто мае, будзе дадзена, і ў яго будзе ўдосталь; а ў таго, хто ня мае, і тое, што мае, будзе ўзятае. А лянівага слугу выкіньце ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгат зубоў». Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе сваёй, і ўсе сьвятыя анёлы з Ім, тады Ён сядзе на пасадзе славы сваёй. I зьбяруць перад Ім усе народы, і Ён аддзеліць іх адзін ад аднаго, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў. I паставіць Ён авечак па правай руцэ сваёй, а казлоў – па левай. Тады скажа Ўладар тым, што па правай руцэ Яго: «Хадзіце, блаславёныя Айца Майго, атрымайце ў спадчыну валадарства, прызначанае вам ад заснаваньня сьвету. Бо Я быў галодны, і вы далі мне есьці; быў сасьмяглы, і вы далі мне піць; быў падарожны, і вы прынялі мяне; быў голы, і вы апранулі Мяне; быў хворы, і вы адведалі Мяне; быў у вязьніцы, і вы прыйшлі да Мяне». Тады адазвуцца Яму праведнікі, кажучы: «Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галодным і накармілі, сасьмяглым і напаілі? Калі мы бачылі Цябе падарожным і прынялі, голым і апранулі? Калі мы бачылі Цябе хворым або ў вязьніцы і адведалі Цябе?». I Ўладар скажа ім у адказ: «Сапраўды кажу вам: што зрабілі вы аднаму з найменшых братоў Маіх, Мне зрабілі». Тады скажа тым, што па левай руцэ Яго: «Ідзіце ад Мяне, праклятыя, у агонь вечны, прыгатаваны д'яблу і анёлам яго. Бо Я быў галодны, і вы ня далі Мне есьці; быў сасьмяглы, і вы ня далі Мне піць; быў падарожны, і вы ня прынялі Мяне; быў голы, і вы не апранулі Мяне; быў хворы і ў вязьніцы, і вы не адведалі Мяне». Тады адазвуцца яны, кажучы: «Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галодным, ці сасьмяглым, або падарожным, або голым, калі хворым або ў вязьніцы, і не паслужылі Табе?». Тады Ён скажа ім у адказ: «Сапраўды кажу вам.чаго вы не зрабілі аднаму з гэтых найменшых, Мне не зрабілі». I пойдуць гэтыя на муку вечную, а праведнікі ў жыцьцё вечнае". I калі скончыў Ісус усе гэтыя словы, сказаў Ён сваім вучням: "Вы ведаеце, што праз два дні будзе Пасха, і Сын Чалавечы будзе выдадзены на ўкрыжаваньне". Далей – звычайны парадак Літургіі раней асьвячаных дароў. Вярнуцца назад |