Гімн аб міласьці

13.1. Калі б я гаварыў мовамі людзей або анёлаў, а любові ня меў - я быў бы як медзь дзынгучая, або цымбалы - звукучыя.

2.     Хоць бы я меў дар праракаваньня ды зьведаў усе тайніцы і ўсякую веду і меў стойкую веру - так, што і горы пераносіў, але любві ня меў, я быў бы - нічым.

3.     Калі б раздаў на бедных усю сваю маёмасьць, і цела сваё аддаў спаліць, але любвові ня меў, гэта нічога мне не паможа!

4.     Любоў - міласьць цярплівая, ласкавая, не зайздрасная (не завідная), не ганарыстая, не пыхлівая,

5.     не амбітная (не напаказ), не самалюбная, не гнеўная (злосная), не мсьцівая,

6.     справядлівая (не цешыцца з несправядлівасьці), спаганяе праўду (праўдзівая),

7.     усё пераносіць (сьцерпіць), ва ўсё верыць (здаверлівая) на ўсё спадзяецца (надзейная), усё перацерпіць.

8.     Любоў не спыняецца, не зьнікае як прароцтвы, або як дар моваў, або як веда занепадае.

9.     Часткова (крыху) пазнаём, а крыху праракуем.

10. Калі надыйдзе дасканалае, уступіць тое, што недасканалае.

11. Калі быў дзіцям, гаварыў па дзіцячаму, разумеў па дзіцячаму, думаў па дзіцячаму, а як стаў мужчынам (змужнеў), вызбыўся што дзіцячае (дзіцяцтва).

12. Цяпер мы відзім быццам у люстры - ня ясна, а тады (убачым) тварам у твар. Цяпер пазнаю часьцінна (не поўнасьцю), а тады пазнаю поўнасьцю, як я сам пазнаны.

13. Дык цяпер бытуюць вера, надзея і любоў (міласьць): а з гэтых трох найважнейшая - любоў.