Падчас сьпяваньня "Цяпер ...", сьвятар і дыякан з Евангельлем робяць уваход; стаўшы перад райскімі дзьвярыма, дыякан кажа ціха:

Дыякан: Госпаду памолімся.

Сьвятар (ціха): Вечарам, раніцай і ў поўдзень хвалім і бласлаўляем Цябе, дзякуем і молімся Табе, Уладару ўсіх: накіруй малітву нашу быццам кадзіла перад Табою і ня дай ухіліцца сэрцам нашым да благіх словаў і думак; але выбаў нас ад усіх, што жадаюць улавіць душы нашы; бо вочы нашы, Госпадзе, Госпадзе, зьвернутыя да Цябе – дык не пасаром нас. Бо Табе належыцца ўсякая слава, пашана і пакланеньне, Айцу, і Сыну, і Сьвятому Духу, цяпер, і заўсёды, і на вякі вякоў. Амін.

Дыякан: Блаславі, ойча, сьвяты ўваход.

Сьвятар (бласлаўляе ўваход): Блаславёны ўваход сьвятых Тваіх на ўсе часы, цяпер, і заўсёды, і на вякі вякоў. Амін.

Дыякан: Мудрасьць, устаньце!

Людзі: Сьвятло лагоднае сьвятое славы несьмяротнага Айца нябеснага, сьвятога, блаславёнага – Ісусе Хрысьце! Дажыўшы да захаду сонца і ўбачыўшы вячэрняе сьвятло, славім Айца, і Сына, і Сьвятога Духа – Бога. Дастойна ёсьць на ўсякі час чыстымі галасамі пяяць хвалу Тваю, Сыне Божы, што даеш жыцьцё: дзеля гэтага сьвет славіць Цябе.

Дыякан: Будзьма ўважлівыя.

Сьвятар: Мір усім.

Людзі: I твайму духу.

Дыякан: Мудрасьць. Слухайма ўважліва.

Які бог роўны веліччу Богу нашаму? Ты – Бог, што чыніш цуды.

Людзі паўтараюць пасьля кожнага першы верш: "Які бог...."

Верш 1: Ты паказаў сярод людзей сілу Тваю.

Верш 2: Я сказаў: цяпер зразумеў я, што гэта зьмена волі Ўсявышняга.

Верш 3: Я прыгадаў усё, што Бог учыніў, ад пачатку прыгадаў цуды Твае.

Пасьля пракімену:

Дыякан: I каб нам быць дастойнымі слухаць Сьвятое Евангельле, Госпада Бога молім.

Людзі: Госпадзе, зьмілуйся; Госпадзе, зьмілуйся; Госпадзе, зьмілуйся;

Сьвятар: Мудрасьць, устаньце, будзем слухаць сьвятое Евангельле. Мір усім.

Людзі: I твайму духу.

Сьвятар: Чытаньне Сьвятога Евангельля паводле Яна.

Людзі: Слава Табе, Госпадзе, слава Табе.

Дыякан: Слухайма ўважліва.

Сьвятар: Вечарам таго самага першага дня тыдня, калі дзьверы дому, дзе сабраліся вучні, былі зачыненыя дзеля страху перад гэбрэямі, прыйшоў Ісус, стаў пасярэдзіне і сказаў ім: "Мір вам". Сказаўшы гэта, паказаў ім рукі свае і бок. I усьцешыліся вучні, убачыўшы Госпада. А Ісус сказаў ім зноў: "Мір вам! Як паслаў Мяне Айцец, так Я пасылаю вас". Сказаўшы гэта, дыхнуў на іх, кажучы: "Прыміце Духа Сьвятога. Каму адпусьціце грахі, таму будуць адпушчаныя, а каму затрымаеце, на тым застануцца". Тамаш, адзін з дванаццацёх, званы Блізьнюк, ня быў з імі, калі прыйшоў Ісус. Іншыя вучні сказалі яму: "Мы бачылі Госпада". Але ён адказаў ім: "Калі не пабачу на руках Ягоных ранаў ад цьвікоў, і не ўкладу пальца майго ў раны ад цьвікоў, і не ўкладу рукі маёй у Ягоны бок, не паверу". (Ян 20: 19-25)

Людзі: Слава Табе, Госпадзе, слава Табе.