νεφρός, -ου (ãðýöê.)
1. (àíàò.) - íûðê³,
2. äàñë. ³ ìåòàô. - íóòðî, âàíòðîáû, ïàòàåìíûÿ äóìê³.
Áåëàðóñê³ÿ âàðûÿíòû:
íóòðî (Íàäñàí, Ëóöêåâ³÷);
íûðê³, íóòðî (72:21) (Ñòàíêåâ³÷);
²íøûÿ âàðûÿíòû:
óòðîáû (ö-ñë.);
íóòðî, óòðîáè (7:10), âíóòð³øíº (15:7) (óêð.- ñòóäûò.);
Ó Ïñàëìàõ: Ïñ. 7:10, 15:7, 25:2, 72:21, 138:13.
Ïðûêëàä: (οτι εξεκαυθη η καρδια μου και οι νεφροι μου ηλλοιωθησαν, Ïñ. 72:21); |
Ãàëåðýÿ
