На "Госпадзе, Цябе клічу...": песьні нядзельныя належнага тону, пасьля наступныя:

(Тон 1). Ня будзем, браты, маліцца па-фарысэйску, бо той, хто сябе ўзвышае, будзе ўпакораны. Лепш упакорымся перад Богам і, посьцячы, усклікнем разам з мытнікам: "Божа, ачысьці нас грэшных!" (Двойчы)

Фарысэй, апанаваны пыхаю, і мытнік, прыгнечаны пакаяньнем, прыйшлі да Цябе, адзінага Ўладара: першы з іх пахваліўся і быў пазбаўлены дабротаў; другі нічога не казаў і ўдастоіўся ласкаў. У чалавекалюбстве Тваім, Хрысьце Божа, умацуй ува мне жаль за грахі.

Слава...: (тон 8). Усемагутны Госпадзе, ведаю сілу сьлёзаў: яны выратавалі Гэзэкію ад сьмерці, вызвалілі грэшніцу ад шматлікіх грахоў, мытніка апраўдалі перад фарысэем. Дык, малюся, далучы і мяне да ліку іх і зьмілуйся нада мною.

Цяпер...: дагматык належнага тону.

Вершапесьні нядзельныя належнага тону.

Слава...: (тон 5). Вочы мае ацяжэлі ад беззаконьняў маіх, і не магу ўзьняць іх, каб бачыць вышыню нябесную: але Ты, Збавіцелю, прымі мяне як мытніка ў пакаяньні і зьмілуйся нада мною.

Цяпер...: (тон 5). Ты – сьвятыня і брама, хорам і пасад Уладара, Дзева ўсячыстая: Табою Збавіцель мой Хрыстос Бог тым, што сядзелі ў цемры, зьявіўся. Будучы Сонцам праведнасьці, Ён захацеў прасьвятліць тых, каго Ён стварыў на свой вобраз рукою сваёю. Дзеля гэтага, Усяхвальная, маючы мацярынскую ласку ў Яго, маліся няспынна за збаўленьне душаў нашых.