КАТЫЗМА 14

Псалом 101

Малітва ўбогага, які ў сваёй журбе моліцца Госпаду

Госпадзе, пачуй малітву маю, * хай крык мой дойдзе да Цябе.

Не адвярні твару Твайго ад мяне; * у дзень патрэбы пачуй мяне.

У дзень, калі буду клікаць Цябе, * выслухай мяне хутка.

Бо дні мае мінаюць, быццам дым; * косьці мае гараць, як у вагні.

Падобна скошанай траве высахла сэрца маё, * і я забываюся на тое, каб есьці хлеб мой.

Ад вялікага стогну косьці мае* прысохлі да скуры.

Я зрабіўся падобны да птушкі пустэльнай, * стаў, быццам сава на руінах.

Ня сьплю і стагну, * быццам самотная птушка на страсе.

Увесь дзень ворагі мае зьневажаюць мяне, * і тыя, што паўсталі супраць мяне, праклінаюць імем маім.

Вось я ем попел, быццам хлеб, * і напой мой мяшаю са сьлязьмі

З-за гневу і абурэньня Твайго, * бо, узьняўшы мяне, Ты кінуў мяне вобзем.

Дні мае, быццам цень, доўжацца, * і сам я, як трава, вяну.

Ты ж, Госпадзе, жывеш вечна* і памяць Твая з пакаленьня ў пакаленьне.

Устань і зьлітуйся з Сыёну, * бо ўжо час зьлітавацца з яго, бо насьпеў час;

Бо слугі Твае любяць каменьне ягонае, * і шкада ім ягоных руінаў.

І будуць баяцца ворагі імя Твайго, Госпадзе, * і ўсе ўладары - хвалы Тваёй.

Бо Госпад адбудуе Сыён* і зьявіцца ў славе сваёй.

Ён гляне прыхільна на малітвы пакорных* і не адкіне просьбы іх.

Хай гэта будзе напісана для наступных пакаленьняў, * і народ, што мае адрадзіцца, будзе хваліць Госпада.

Бо Ён глянуў з вышыні сьвятога месца Свайго, * з неба на зямлю глянуў,

Каб пачуць стогн тых, што ў путах, * вызваліць сыноў тых, што былі засуджаныя на сьмерць;

Каб абвясьціць імя Гасподняе* і славу Яго ў Ерусаліме,

Калі зьбяруцца разам народы і ўладарствы, * каб служыць Госпаду.

Сіла мая ўжо пакінула мяне: * скажы мне, колькі мне яшчэ засталося?

У палове дзён маіх не забяры мяне, * Ты, чые гады трываюць з пакаленьня ў пакаленьне.

Спачатку Ты, Госпадзе, стварыў зямлю, * і неба - твор рук Тваіх;

Яны прамінуць, а Ты застаешся; быццам вопратка, усё састарэе, * Ты згортваеш іх як адзеньне, і яны мяняюцца.

А Ты ўсё той самы, * і гадам Тваім няма канца.

Сыны слугаў Тваіх жыць будуць, * і насеньне іх узмоцніцца.

Псалом 102

Псалом Давіда

Блаславі, душа мая, Госпада, * і ўсё нутро маё хай славіць імя сьвятое Яго.

Блаславі, душа мая, Госпада, * і не забывай усіх дабрадзействаў Яго.

Ён адпускае ўсе правіны твае, * і аздараўляе ўсе немачы твае.

Ён вызваляе жыцьцё тваё ад згубы, * вянчае цябе ласкаю і міласэрнасьцю.

Ён напаўняе тваё жыцьцё дабром: * абнаўляецца, як арол, маладосьць твая.

Госпад чыніць справядлівасьць і суд* усім пакрыўджаным.

Ён паказаў Майсею шляхі свае, * сыном Ізраіля ўчынкі свае.

Шчодры Госпад і міласэрны, * доўгацярплівы і багаты на ласку.

Ня будзе вечна сварыцца Ён* і ня будзе гневацца давеку.

Не паводле грахоў нашых учыніў Ён нам* і не паводле правінаў нашых адплаціў Ён нам.

Бо як высока неба ад зямлі, * так вялікая міласэрнасьць Яго для тых, што баяцца Яго.

Як далёка ўсход ад захаду, * так аддаліў Ён ад нас нашыя злачынствы.

Як бацька літуецца з сыноў, * так літуецца Госпад з пабожных.

Ён ведае, з чаго мы створаныя, * Ён знае, што мы - пыл.

Дні чалавека падобныя да травы: * цьвіце ён, быццам кветка ў полі.

Але вось павее вецер - і няма больш яго, * і месца, дзе быў, яго не пазнае.

А міласэрнасьць Гасподняя вечная і на век вякоў для тых, што баяцца Яго;

І справядлівасьць Ягоная над сынамі сыноў тых, * што захоўваюць саюз Ягоны, * памятаюць запаветы Ягоныя і выконваюць іх.

Госпад на небе ўстанавіў пасад свой* і валадарства сваё над усім сусьветам.

Блаславіце Госпада, усе анёлы Яго, * слугі Яго, што спаўняеце загады Ягоныя.

Блаславіце Госпада, усе сілы Яго, * слугі, што спаўняеце волю Яго.

Блаславіце Госпада, усе творы Яго, * на кожным месцы Ягонага панаваньня.

Блаславі, душа мая, Госпада!

Слава... цяпер...

Псалом 103

Псалом Давіда

Блаславі, душа мая, Госпада:

Госпадзе Божа мой, Ты вялікі наўзьдзіў. * Ты апрануўся ў веліч і красу,

Ты ахутаўся сьвятлом, быццам плашчом. * Ты расьцягнуў неба, быццам шацёр,

Хорамы Твае над водамі паставіў. * Ты робіш з хмараў калясьніцу сабе, ходзіш на крылах ветру.

Ты чыніш вятры пасланцамі Тваімі, * і слугамі Тваімі - полымя агню.

Ты ўмацаваў зямлю на асновах яе: * не пахісьнецца павек вякоў.

Безданьню, быццам вопраткаю, пакрыў Ты яе: * воды над гарамі сталі.

Ад пагрозы Тваёй яны ўзад падаліся, * ад грому голасу Твайго задрыжалі.

Горы ўзьняліся, даліны зышлі ў месцы, * якія Ты ім назначыў.

Ты ўстанавіў межы, якіх ім не перайсьці, * каб не пакрыць зноў зямлю.

Ты пасылаеш крыніцы ў рэкі, * што плывуць у далінах між гораў.

З іх п'юць усе зьвяры польныя, * аслы дзікія ў іх смагу сваю гасяць.

Каля іх птушкі нябесныя жывуць: * між скалаў чутны сьпеў іх.

З хорамаў Тваіх навадняеш горы: * зямля поўніцца плодам твораў Тваіх.

Ты вырошчваеш траву для жывёлы, зельле на пажытак чалавеку, * каб ён мог здабыць сабе ежу з зямлі:

Віно, што весяліць сэрца чалавека; аліву, што робіць твар сьветлым; * хлеб, што сэрца чалавека ўмацоўвае.

Дрэвы нізінныя маюць удосталь соку* - кедры лібанскія, што Ты іх насадзіў.

Там птушкі маюць гнёзды свае, * бусьлінае жыльлё ўзвышаецца над імі.

Горы высокія для дзікіх козаў, * шчыліны скалаў - сховішча для грызуноў.

Ты стварыў месяц, каб паказваў поры; * сонца знае час захаду свайго.

Пасылаеш цемру і надыходзіць ноч, * падчас якое выходзяць усе зьвяры лясныя.

Львяняты рыкаюць, шукаючы здабычы, * просячы ў Бога спажывы сабе.

Як толькі сонца ўзыдзе, яны хаваюцца* і кладуцца ў логавах сваіх.

Выходзіць чалавек да справаў сваіх* і да работы сваёй да вечара.

Якое багацьце твораў Тваіх, Госпадзе: * зямля поўная стварэньняў Тваіх.

Вось мора вялікае і прасторнае: * у ім рухаецца безьліч стварэньняў, зьвяроў вялікіх і малых.

Караблі плаваюць па ім, і кіт агромністы там, * якога Ты стварыў на пацеху сабе.

Усе яны чакаюць ад Цябе, * каб Ты даў ім спажыву ў свой час.

Ты ім даеш, і яны падбіраюць, * расчыняеш руку Тваю, і яны поўняцца ўсякім дабром.

Калі ж Ты адвяртаеш твар Твой ад іх, яны трывожацца; * адымаеш дух ад іх, і яны гібеюць, і ў пыл зноў вяртаюцца.

Пасылаеш Духа Твайго, і яны ажываюць, * і Ты абнаўляеш твар зямлі.

Няхай слава Гасподняя трывае давеку, * хай Госпад цешыцца з твораў сваіх.

Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць, * дакранецца да гораў, і яны дымяцца.

Праз усё жыцьцё маё буду хваліць Госпада, * буду ў песьнях славіць Бога майго, пакуль буду жыць.

Няхай прыемнай Яму будзе песьня мая: * я радуюся ў Госпадзе.

Няхай счэзнуць грэшнікі з зямлі і няхай ня будзе больш нягоднікаў. * Блаславі, душа мая, Госпада.

Слава... цяпер...

Псалом 104

Алілуя!

Хваліце імя Гасподняе, клічце імя Яго, * абвяшчайце між народамі Ягоныя ўчынкі.

Сьпявайце Яму, сьпявайце песьні, * расказвайце пра ўсе Ягоныя цуды.

Хваліцеся Ягоным сьвятым імем: * хай цешыцца сэрца тых, хто шукае Госпада.

Шукайце Госпада і Ягоную сілу, * шукайце заўжды Ягонае аблічча.

Прыгадайце цуды, якія Ён зрабіў, * ягоныя знакі і суды вуснаў Ягоных,

Вы, насеньне Абрагама, слугі Ягоныя; * сыны Якуба, выбраныя Ягоныя.

Ён Госпад Бог наш, * па ўсёй зямлі суды Ягоныя.

Ён вечна памятае пра саюз свой, * слова, што даў на тысячу пакаленьняў:

Саюз, які Ён заключыў з Абрагамам, * і сваю клятву, дадзеную Ісааку;

Трывалы закон, які Ён устанавіў для Якуба, * і вечны саюз для Ізраіля,

Кажучы: „Дам зямлю Ханаан* як частку вашай спадчыны".

Калі іх была толькі невялікая жменька, калі іх было вельмі мала, * і яны былі яшчэ прыхаднямі ў гэтай краіне,

Калі яны пераходзілі ад племя да племя, * ад аднаго каралеўства да іншага народу,

Ён не дапусьціў нікому крыўдзіць іх, * і за іх нагадваў каралям:

„Не чапайце маіх памазанцаў, * не рабеце крыўды маім прарокам!"

Навёў на зямлю голад, * зьнішчыў кожную сьцяблінку збожжа.

Паслаў перад імі чалавека: * Язэп быў прададзены ў няволю.

Закавалі ў кайданы ягоныя ногі, * павесілі на шыю жалезны ланцуг,

Аж пакуль ня споўнілася ягонае прароцтва* і слова Гасподняе не засьведчыла пра яго.

Кароль паслаў і вызваліў яго; * уладар народаў выпусьціў яго на волю.

Паставіў яго гаспадаром над сваім домам, * распарадчыкам над усёй сваёй маёмасьцю,

Каб паводле волі сваёй ён настаўляў вяльможаў, * і старэйшых навучаў мудрасьці.

Вось і ўвайшоў Ізраіль у Ягіпет, * Якуб пачаў жыць на зямлі Хама.

Ён памножыў свой народ вельмі, * зрабіў яго мацнейшым за ворагаў ягоных.

Узбудзіў у сэрцах іхніх нянавісьць да Ягонага народу* і здраду супраць ягоных слугаў.

Тады паслаў слугу свайго Майсея* і Аарона, якога выбраў сабе.

І яны паказалі сярод іх Ягоныя знакі, * і цуды ў краіне Хама.

Паслаў цемру, і ўсё памеркла, але яны супрацівіліся Ягонаму слову.

Ператварыў на кроў іхнія воды, * і вымарыў іхнюю рыбу.

Ад жабаў у іхняй краіне закішэла, * былі яны нават у каралеўскіх хорамах. * Загадаў, і зьявіліся раі мухаў і аваднёў у іхняй краіне.

Замест дажджу паслаў ім град, * агонь зьнішчальны на іхнюю зямлю.

Пабіў іхні вінаград, смакоўніцы іхнія, * і дрэвы паламаў у іхняй краіне.

Сказаў, і наляцела саранча, * і безьліч вусеняў,

Што зьелі ўсю траву ў іхняй краіне, * плады на іхняй зямлі пажэрлі.

Ён выбіў усіх іхніх першародных, * пачаткі ўсёй іхняй сілы.

І вывеў іх (народ свой ) з золатам і срэбрам, * і не было слабога сярод іхніх плямёнаў.

Усьцешыўся Ягіпет, калі яны выйшлі, * бо агарнуў яго страх перад імі.

Ён распасьцёр хмару, быццам покрыва, * і агонь, каб сьвяціў уночы.

Прасілі, і перапёлак паслаў ім, * і накарміў іх хлебам з неба.

Раскалоў скалу, і паплыла вада, * і рака пацякла праз пустэльню.

Бо Ён згадаў сваё сьвятое слова, * якое даў Абрагаму, слузе свайму.

Ён вывеў з радасьцю народ свой, * і з вясельлем - выбраных сваіх.

Даў ім землі паганаў, * і яны завалодалі іхнім багацьцем,

Каб захоўваць Ягоныя прыказаньні, * і выконваць Ягоныя законы.

Слава... цяпер...