Кат. 11 (Пс. 77-84) - Кат. 12 (Пс. 85-90) - Кат. 13 (Пс. 91-100) - Кат. 14 (Пс. 101-104) - Кат. 15 (Пс. 105-108) - Кат. 16 (Пс. 109-117) - Кат. 17 (Пс. 118) - Кат. 18 (Пс. 119-133) - Кат. 19 (Пс. 134-142) - Кат. 20 (Пс. 143-150)

КАТЫЗМА 15

Псалом 105

Алілуя!

Слаўце Госпада, бо Ён добры, * бо вечная міласэрнасьць Яго.

Хто зможа расказаць пра магутныя ўчынкі Госпада, * хто выкажа хвалу Ягоную?

Шчасьлівы той, хто захоўвае закон* і чыніць справядлівасьць увесь час.

Згадай, Госпадзе, пра нас у дабразычлівасьці да народу Твайго! * Прыйдзі нам з дапамогаю,

Каб мы маглі бачыць шчасьце Тваіх выбранцаў, * цешыцца радасьцю народу Твайго, хваліцца Тваёю спадчынаю.

Мы зграшылі разам з нашымі бацькамі, * правініліся, учынілі беззаконьне.

Бацькі нашыя ў Ягіпце не зважалі на цуды Твае, * не памяталі безьлічы Тваіх дабрадзействаў,

Але паўсталі супраць Усявышняга* ля Чырвонага мора.

Але Ён збавіў іх дзеля імя свайго, * каб явіць сілу сваю.

Ён загадаў Чырвонаму мору, і яно высахла, * і Ён перавёў іх па бездані, быццам па сушы.

Ён уратаваў іх з рукі ненавісьніка, * і вызваліў з рукі ворага;

А праціўнікаў іхніх пакрылі воды, * ніхто з іх не застаўся жывы.

Тады яны паверылі Ягоным словам, * і засьпявалі Яму песьню хвалы.

Але неўзабаве яны забыліся на Ягоныя дзеяньні, * і перасталі зважаць на Ягоную раду.

Загарэліся пажадлівасьцю ў пустэльні* і ўзяліся спакушаць Бога на бязлюдзьдзі.

Ён даў ім тое, што яны жадалі, * але наслаў на іх пошасьць.

І пазайздросьцілі яны Майсею ў стане* і Аарону, сьвятому Гасподняму.

І адкрылася зямля і праглынула Датана, * і пакрыла зграю Авірама.

Загарэўся агонь у іхняй зграі, * і полымя спаліла беззаконных.

Ля Харыву зрабілі цялё* і пакланяліся вылітаму балвану.

І памянялі сваю Славу* на падабенства вала, што есьць траву.

Забыліся на Бога, Збаўцу свайго, * які зрабіў вялікія цуды ў Ягіпце,

Дзівосныя рэчы на зямлі Хама, * і страшныя - ля Чырвонага мора.

І ўжо меўся вынішчыць іх, * калі б не Майсей, Ягоны выбранец, не стаў перад ім у расколіне,

Каб адвярнуць гнеў Ягоны, * каб Ён іх не загубіў.

І пагардзілі яны зямлёю жаданаю, * не далі веры Ягонаму слову.

І наракалі ў сваіх намётах, * не зважалі на голас Гасподні.

Ён падняў руку на іх, пакляўся, што пакладзе іх мёртвымі ў пустэльні,

Патомства іх паразганяе між народамі, * а іх расьсее па ўсёй зямлі.

І прысталі яны да Ваалпегора, * і елі ад ахвяраў мёртвых.

Абурылі Яго сваімі ўчынкамі, * і напала пошасьць на іх.

Тады ўстаў Пінэас і ўчыніў расправу, * і пошасьць спынілася.

І гэта было залічана яму за заслугу* з роду ў род і давеку.

І разгневалі Яго над водамі Мэрывы, * і праз іх дазнаў гора Майсей.

Бо так яны абурылі дух ягоны, * што з вуснаў ягоных зьляцела неабачлівае слова.

Яны ня зьнішчылі народаў, * пра якіх казаў ім Госпад,

Але зьмяшаліся з паганамі* і навучыліся іхніх звычаяў.

Пачалі служыць іхнім ідалам, * што і сталіся для іх пасткаю.

Сыноў сваіх і дачок родных* прыносілі ў ахвяру дэманам.

Пралілі нявінную кроў, * кроў сыноў і дачок сваіх,

Якіх прыносілі ў ахвяру ідалам ханаанскім. * І апаганілася зямля ад крыві.

І заплямілі сябе сваімі ўчынкамі, * забрудзіліся блудам.

І загарэўся гнеў Гасподні на свой народ, * і Ён узьненавідзеў сваю спадчыну.

Ён аддаў іх у рукі паганам, * іхнія ненавісьнікі запанавалі над імі.

Ворагі іхнія зьдзекаваліся з іх, * пад іхняй рукою яны цярпелі прыгнёт.

Шмат разоў Ён вызваляў іх, * але яны зноў гнявілі Яго сваёй упартасьцю і падалі з прычыны правінаў сваіх.

Але Ён глянуў на іхняе гора, * калі пачуў, як яны клікалі Яго.

Прыгадаў запавет свой з імі* і пашкадаваў іх у вялікай сваёй міласэрнасьці.

І абудзіў Ён спагаду да іх* ува ўсіх тых, што трымалі іх у няволі.

Ратуй нас, Госпадзе, Божа наш, * зьбяры нас з-паміж народаў,

Каб нам праслаўляць сьвятое імя Тваё* і хваліцца славаю Тваёю.

Блаславёны Госпад, Бог Ізраіля, на вякі вечныя! * Хай увесь народ скажа: „Амін!".

Слава... цяпер...

Псалом 106

Алілуя!

Слаўце Госпада, бо Ён добры, * бо вечная міласэрнасьць Яго!

Хай скажуць так усе, вызваленыя Госпадам, * якіх Ён вызваліў з рукі праціўніка

І якіх сабраў з усіх краінаў* - з усходу і захаду, з поўначы і поўдня.

Яны блукалі па пустэльні, па безлюдзьдзі* і не знаходзілі месца, дзе б ім жыць.

Цярпелі голад і смагу, * і душа ў іх зьнемагала.

Тады ў горы сваім яны паклікалі Бога, * і Ён вызваліў іх ад іхніх бедаў.

І завёў простай дарогаю* да іхняга жытла.

Дык хай славяць Госпада за Ягоную дабрыню, * і за цуды, што явіў Ён сыном людзкім.

Ён напаіў сасьмяглую душу* і згаладалую напоўніў дабротамі.

Яны сядзелі ў цемры і ценю сьмерці, * скаваныя горам і закутыя жалезам.

Бо яны не скарыліся перад словам Божым, * не лічыліся з воляю Найвышэйшага.

Іхняе сэрца Ён скарыў бядою; * яны спатыкнуліся, і не было ім дапамогі.

Тады яны ў скрусе клікалі Госпада, * і Ён вызваліў іх ад іхніх бедаў.

Ён вывеў іх з цемры і ценю сьмерці, * і разьбіў іхнія кайданы.

Хай славяць Госпада за Ягоную дабрыню, * і за цуды, што явіў Ён сыном людзкім.

Бо Ён разьбіў медныя брамы* і скрышыў жалезныя замкі.

Неразумныя, яны занядужалі з-за сваіх правінаў* і цярпелі за свае бясчынствы.

Усякая страва была агіднай для іхняй душы, * і яны наблізіліся да брамы сьмерці.

Тады яны ў скрусе паклікалі Госпада, * і Ён вызваліў іх ад іхніх бедаў.

Паслаў слова сваё, * каб іх вылечыць і ўратаваць ад загубы.

Хай славяць Госпада за Ягоную дабрыню, * і за цуды, што явіў Ён сыном людзкім.

Няхай прыносяць Яму ахвяры хвалы* і абвяшчаюць з радасьцю Ягоныя ўчынкі.

Тыя, што на караблях плаваюць па моры* і займаюцца гандлем на вялікіх водах,

Бачаць учынкі Гасподнія* і Ягоныя цуды ў марской глыбіні.

Вось Ён сказаў, і ўзьняўся буйны вецер* і падняў высока марскія хвалі.

Узьнесьліся яны пад самае неба, спусьціліся ў бездань, * і душа іхняя млела ад жаху.

Хістаюцца яны і бадзяюцца як п'яныя, * і ўся мудрасьць іхняя бездапаможная.

Тады яны ў скрусе клікалі Госпада, * і Ён вызваліў іх ад іхняй бяды.

Ён перамяніў буру ў лагодны ветрык, * і змоўклі марскія хвалі.

Яны цешацца, што ўсё сьціхла, * і Ён прыводзіць іх да жаданага прыстанку.

Хай славяць Госпада за Ягоную дабрыню, * і за цуды, што явіў Ён сыном людзкім.

Хай узьвялічваюць Яго на народных зборах* і на радзе старэйшых хай Яго праслаўляюць.

Ён ператварыў рэкі ў пустэльню, * а крыніцы водаў - у сушу,

Зямлю ўраджайную ў бясплодны стэп* з-за злосьці ейных жыхароў.

Ён перамяніў пустэльню ў возера, * а сухую зямлю - у край крыніцаў.

Там Ён пасяліў згаладалых, * каб заснавалі сабе жытло,

Каб засявалі нівы, садзілі вінаграднікі* і зьбіралі багаты ўраджай.

Ён блаславіў іх, і яны размножыліся; * даў ім таксама нямала жывёлы.

Пасьля іх паменшала, * і яны заняпалі ад гора і ўціску.

Але Той, хто князёў пакрывае ганьбаю* і пасылае іх блукаць па бездарожных пустках,

Узьняў гаротнага з бяды, * і род ягоны памножыў, быццам статак авечак.

Бачаць гэта праведныя і радуюцца, * і злосьць затуляе вусны свае.

Хто мудры, хай возьме гэта пад увагу* і добра зразумее ласкі Гасподнія.

Слава... цяпер...

Псалом 107

Песьня. Псалом Давіда

Бадзёрае сэрца маё, Божа, бадзёрае сэрца маё: * буду сьпяваць і граць Табе.

Прачніцеся, лера і гусьлі! * Я разбуджу сьвітаньне.

Буду славіць Цябе, Госпадзе, сярод людзей; * буду пяяць Табе сярод народаў.

Бо любоў Твая дасягае да нябёсаў, * і праўда Твая - да хмараў.

Узьнясіся вышэй за нябёсы, Божа, * і хай па ўсёй зямлі будзе хвала Твая!

Дапамажы нам правіцаю Тваёю і выслухай нас, * каб тыя, каго Ты любіш, выйшлі на свабоду.

Бог прамовіў у сьвятыні сваёй: * „Усьцешуся, разьдзялю Сіхэм, і даліну Сукот разьмеру.

Мой Галаад, Мая зямля Манасіі, * Эфраім - шалом галавы Маёй, Юда - скіпетар Мой.

Мааб - умывальная чаша Мая; * на Ідумэю бот свой пастаўлю, * над Філістыяй запаную".

Хто ўвядзе мяне ва ўмацаваны горад? * Хто давядзе мяне да Эдому?

Ці Ты, Божа, адкінуў нас* і ўжо не выходзіш, Божа, з нашымі войскамі?

Дапамажы нам супраць ворага; * бо людзкая падтрымка дарэмная.

З Богам явім сілу: * Ён патопча нашых ворагаў.

Псалом 108

Кіраўніку хору. Псалом Давіда

Божа, якога хвалю, * не маўчы!

Бо вось крывадушныя і нязбожныя раскрылі на мяне вусны свае, * гавораць са мною языком хлусьлівым.

Адусюль атачаюць мяне словамі нянавісьці, * нападаюць на мяне без прычыны.

За любоў маю яны абвінавачваюць мяне, * а я малюся.

Адплочваюць мне злом за дабро, * за любоў - нянавісьцю.

Пастаў супраць яго грэшніка, * і хай абвінаваўца стане па правай руцэ яго.

Калі будзе судзіцца, хай будзе прызнаны вінаватым, * і просьба ягоная хай будзе дарэмнаю.

Хай дні ягоныя будуць кароткія, * а ягоную годнасьць хай зойме іншы.

Хай сыны ягоныя будуць сіротамі, * а жонка - удавою.

Хай туляюцца дзеці ягоныя і жабруюць, * і хай будуць выгнаныя з раскіданых дамоў сваіх.

Хай ня будзе нікога, хто б спагадаў яму, * і каб ніхто не зьлітаваўся над дзецьмі ягонымі;

Хай нашчадкі ягоныя згінуць, * і хай зьнікне імя іх у другім пакаленьні;

Хай бясчынствы айцоў яго будуць прыгаданыя перад Госпадам, * і грэх маці яго хай не загладзіцца.

Хай стаяць яны заўсёды перад вачыма Госпада, * і хай памяць іх будзе выкараненая з зямлі,

За тое, што ён ня думаў, каб аказаць міласэрнасьць, * але перасьледаваў беднага і ўбогага, і скрушлівага сэрцам* і хацеў забіць яго.

Ён палюбіў праклён, дык хай той падзе на яго; * не жадаў блаславеньня, дык хай яно аддаліццца ад яго.

Хай праклён будзе яму вопраткаю, * і хай увойдзе ў ягонае нутро, быццам вада, * і, як алей, у косьці ягоныя.

Хай будзе ён яму вопраткай, у якую адзяецца, * і пасам, якім падпярэзваецца.

Такая заплата ад Госпада ворагам маім* і тым, што гавораць дрэннае супраць душы маёй.

Але Ты, Госпадзе, Госпадзе, заступіся за мяне дзеля імя Твайго; * збаў мяне, бо добрая міласэрнасьць Твая.

Вызвалі мяне, бо я бедны і няшчасны, * і сэрца маё параненае.

Я зьнікаю, як цень, што схіляецца; * гоняць мяне, быццам саранчу.

Калені мае дрыжаць ад посту, * і схуднелае цела маё сохне.

Я стаў для іх прадметам насьмешак: * убачыўшы мяне, яны круцяць галовамі.

Дапамажы мне, Госпадзе Божа мой, * збаў мяне ў міласэрнасьці Тваёй,

Каб пазналі, што гэта Твая рука* і што Ты, Госпадзе, гэта ўчыніў.

Хай яны праклінаюць, а Ты блаславі; * хай пасаромеюцца тыя, што паўстаюць на мяне, а слуга Твой хай усьцешыцца.

Хай абвінаваўцы мае пакрыюцца ганьбаю, * хай пакрыюцца сорамам, быццам плашчом.

А я буду на ўвесь голас славіць Госпада, * у грамадзе буду хваліць Яго.

Бо ён стаіць па правай руцэ беднага, * каб збавіць яго ад тых, што хочуць улавіць ягоную душу.

Слава... цяпер...