ВЯЧЭРНЯ

На "Госпадзе, Цябе клічу...":

(Тон 2). Родам з Міраў, памазаны духоўным мірам, ты, сьвятаначальнік Хрыстовы Мікола, сам паказаўся сапраўдным мірам, што напаўняе духмянасьцю ўсіх, хто з вераю і любоўю сьвяткуе слаўную тваю, ойча, памяць, і малітвамі тваімі да Бога выбаўляеш іх ад бедаў, суму і напасьцяў.

Названы нездарма "пераможцам", ты, сьвяты ойча Мікола, явіўся надзейным памочнікам верных у напасьцях. Ты сьпяшыш з дапамогаю ўсюды, дзе цябе клічуць, і ўдзень і ўночы збаўляеш верных ад бедаў і суму.

Ты зьявіўся ў сьне Канстантыну цару і Аўлавію з перасьцярогаю і ўклаў страх у сэрцы іх, кажучы: "Вызвальце тых, каго трымаеце ў вязьніцы, бо яны нявінныя ў забойстве. Калі ты, цару, не паслухаеш мяне, паклічу на цябе ў малітве Госпада Хрыста".

Сьвяты Мікола, слаўны прапаведнік Хрыстовы, поўны спагады і моцны ў малітве, ты надзейны і хуткі заступнік тых, што на зямлі і далёка на моры. Дзеля гэтага мы ўсе клічам: "Малі Госпада выбавіць нас ад усіх цяжкіх абставінаў".

Якімі пахвальнымі вянкамі ўславім вялікага сьвятаначальніка, які жыў у Мірах, а цяпер духоўна прысутны з усімі, хто любіць яго? Ён – надзейны заступнік і пацяшыцель сумных, прыстанішча ў бедах, стоўп дабрадзейнасьцяў, верных абаронца, якім Хрыстос перамагае ворагаў і даруе нам веліч зьмілаваньня свайго.

Якімі песьнямі ўсхвалім сьвятаначальніка, нязбожнасьці праціўніка, выдатнага абаронцу пабожнасьці, царкоўнага першасьвятара, вялікага заступніка і настаўніка, які пасароміў ўсіх нязбожных, перамог Арыя і ягоных паплечнікаў. Дзякуючы яму Хрыстос сунімае закалоты і дае нам веліч зьмілаваньня.

Якімі прарочымі песьнямі ўславім сьвятаначальніка? Ён прадказваў будучыню, і бачыў далёкія рэчы, быццам яны былі побач; абдымаў зрокам увесь сьвет і пакрыўджаных збаўляў. Зьявіўшыся ў сьне цару, ён выбавіў нявінных вязьняў ад сьмерці. Сёньня ён дае ўсім нам веліч Хрыстовага зьмілаваньня.

(Тон 6). Усхвалім, верныя, сьвятаначальнікаў красу, айцоў славу, крыніцу цудаў і вялікага заступніка верных, кажучы: "Радуйся, Міраў ахоўнік, слаўны сьвятаначальнік і стоўп непарушны! Радуйся, ясны сьветачу, што асьвятляеш ўсе канцы зямлі цудамі! Радуйся, сумных боская радасьць і пэўны абаронца пакрыўджаных. Сёньня, блаславёны Мікола, не пераставай маліцца Хрысту Богу за тых, што з вераю і любоўю шануюць цябе і радасна спраўляюць тваю сьветлую памяць.

1. У буднія дні:

(Тон 6). Пячора, падрыхтуйся прыняць Маці, якая мае ва ўлоньні сваім Хрыста. Ясьлі, прыміце Слова, якое зьнішчыла грахі ўсіх. Пастухі, чувайце і будзьце сьведкамі дзівоснага цуду. Мудрацы, прыйдзіце з Пэрсыі і прынясеце Ўладару дары золата, ладану і міра. Бо вось Госпад зьявіўся нам з дзявочага ўлоньня Маці, і Яна, трымаючы Яго ў абдымках сваіх і схіліўшыся над Ім, пакланілася Яму, кажучы: "Як гэта Ты быў зачаты ўва мне, як Ты рос ва ўлоньні маім, Божа і Збавіцелю мой?".

2.У нядзелю: Дагматык адпаведнага тону.

Чытаньне кнігі Прыповесьцяў (10:7–8;3:13–16;8:6,34–35,4,12,14, 17,5–9; 1:23; 15:4)

Памяць праведнага поўная хвалы, і блаславеньне Гасподняе на галаве яго. Блаславёны той, хто набыў мудрасьць і знайшоў разуменьне. Лепш набываць мудрасьць чым золата і серабро. Яна больш вартасная за каштоўныя камяні, усё, чаго б ты не жадаў, не раўняецца ёй. Даўгалецьце ў правай руцэ яе, а ў левай – багацьце і слава. З вуснаў яе цячэ справядлівасьць, закон і міласэрнасьць на языку ў яе.

Паслухайце мяне, дзеткі, бо важнае кажу, з вуснаў маіх выходзяць словы праўды. Шчасьлівы той, хто мяне слухае, штодня ля дзьвярэй маіх чакае, ля парогу варот маіх чувае. Бо хто мяне знайшоў, знайшоў жыцьцё і асягнуў ласку ў Госпада. Клічу вас, людзі: да сыноў людзкіх мой голас. Я – мудрасьць, разважлівасьць блізкая мне, маю глыбокую веду. У мяне рада і помач, мая разважнасьць і сіла. Я люблю тых, што мяне любяць; хто шукае мяне пільна, той знаходзіць. Прастадушныя, навучайцеся разважлівасьці і вы, неразумныя, набірайцеся розуму. Слухайце, бо я пра важныя рэчы гавару, шчырасьць адчыняе вусны мае. Вусны мае кажуць праўду, усё крывадушнае агіднае вуснам маім. Усе словы мае праўдзівыя, няма нічога няшчырага, крывадушнага ў іх. Усе яны ясныя для тых хто іх разумее, і праўдзівыя для тых, хто асягнуў мудрасьць. Вярніцеся на шлях мой. Вось я надзялю вас духам маім і навучу вас радам маім. Лагодны язык – дрэва жыцьця, а крывадушны губіць душу.

Чытаньне кнігі Прыповесьцяў (10:31–11:12)

Вусны праведнага кажуць мудрасьць, а язык распусны будзе зьнішчаны. З вуснаў праведнага цячэ тое, што мілае Богу, з вуснаў няверных – распуста. Агідная Госпаду мера няправедная, вага справядлівая да спадобы Яму. З высакамернасьцю прыходзіць ганьба, са сьціпласьцю – мудрасьць. Шчырасьць кіруе праведнымі, здрадлівых загубіць іхняя хітрасьць. У дзень гневу багацьце бескарыснае, а справядлівасьць ратуе ад сьмерці. Праведнасьць нявіннага выраўноўвае шлях яму, а нязбожны гіне з прычыны нязбожнасьці сваёй. Праведнасьць зьяўляецца ратункам для справядлівых, у сваёй злосьці запутваюцца падступныя. Памірае грэшнік, і з ім гіне надзея яго; марныя спадзяваньні сільных. Справядлівы вызваляецца ад бяды, замест яго ў яе ўпадае нязбожны. Няправедны вуснамі губіць бліжняго свайго, праніклівасьць праведных збаўляе іх. Калі праведным шчасьціць, увесь горад цешыцца; калі грэшнікі гінуць, усе скачуць з радасьці. Блаславеньнем праведнікаў горад умацоўваецца, вуснамі грэшнікаў – занепадае. Неразумны выказвае ўголас пагарду да іншых, разумны ўмее маўчаць.

Чытаньне кнігі Мудрасьці (4:7–15)

Праведнік, хоць бы і памёр перадчасна, знойдзе супакой. Старасьць ягоная пачэсная не даўгалецьцем, яна ня мерыцца лікам гадоў; сівізна ягоная – мудрасьць, а мера старасьці – жыцьцё беззаганнае. Ён быў даспадобы Богу, знайшоў міласьць у Яго і, жывучы сярод грэшнікаў, быў забраны, каб злосьць не адмяніла думкі ягонай, і няшчырасьць не зьвяла душы ягонай. Бо прывабнасьць злога засланяе добрае, і бура пажадлівасьцяў зацямняе правы розум. Дасягнуўшы рана дасканаласьці, ён шмат перажыў, бо душа яго была мілая Богу і таму Ён пасьпяшыў забраць яго з благога асяродзьдзя. А людзі бачылі гэта і не разумелі, і ня ўзялі сабе гэтага да сэрца, што міласэрнасьць і ласка Ягоная з выбранымі Ягонымі, і провід Ягоны са сьвятымі Яго.

Вершапесьні

(Тон 5). Радуйся, асьвячаная галава, чысты дом дабрадзейнасьцяў, боскага сьвятарства правіла, пастыр вялікі, ясны сьветач, што носіш імя перамогі, міласэрны памочнік усіх, хто ў малітве прыходзіць да цябе! Ты выслухоўваеш просьбы немачных, як хуткі памочнік і надзейны абаронца тых, што з вераю шануюць слаўную памяць тваю. Малі, блаславёны, Хрыста дараваць сьвету веліч зьмілаваньня.

Верш. Дарагая ў вачох Госпада сьмерць сьвятых Яго.

Радуйся, асьвячаны розум, чыстае жыльлё Тройцы, стоўп царкоўны і ўмацаваньне верных, пераможаных памочнік, зорка, што сьвятлом малітваў разганяе цемру напасьцяў і суму; ціхае прыстанішча, да якога прыходзяць усе агорнутыя жыцьцёвымі хваляваньнямі, каб знайсьці супакой. Малі Хрыста дараваць душам нашым веліч зьмілаваньня.

Верш. Сьвятары Твае, Госпадзе, апрануцца ў справядлівасьць і сьвятыя Твае ў радасьці жыць будуць.

Радуйся, поўны Божай руплівасьці: тваім зьяўленьнем у сьне ты выбавіў ад сьмерці несправядліва засуджаных. Радуйся, крыніца, з якое шчодра цячэ міра духмянае, што поіць душы і погань граху абмывае. Радуйся, меч, што мякіну маны адсякае; радуйся, Мікола, што адсяваеш пустаслоўнае вучэньне Арыя! Малі Хрыста дараваць душам нашым веліч зьмілаваньня.

(Тон 6). Чалавеку Божы і верны слуга Госпада, мужу жаданьняў духоўных, посуде выбраны, стоўп і ўмацаваньне Царквы, валадарства спадкаемца, не змаўкай маліць за нас Госпада.

(Тон 6). Чыстая Дзева, адкуль Ты прыйшла; хто нарадзіў Цябе? хто маці твая? Як гэта Ты на руках тваіх носіш Тварца? як засталася Дзеваю пасьля родаў? Бачым вялікія і слаўныя тайны, што ў Табе, Усесьвятая, споўніліся, і рыхтуем Табе дастойную пячору на зямлі, просячы даць нам з неба праводную зорку, якая прывяла з усходу мудрацоў, каб убачыць Збаўленьне людзей, што ляжыць у ясьлях, спавітае ў пялёнкі.

Адпушчальныя трапары

Сьвятога (тон 4). Правілам веры і прыкладам лагоднасьці, настаўнікам устрыманасьці ты быў на справе для статку твайго; дзеля гэтага ты дасягнуў вышыняў пакораю, здабыў багацьці ўбогасьцю. Ойча сьвятаначальніча Мікола, малі Хрыста Бога, каб Ён збавіў душы нашы.

Багародзічны (Тон 4). Тайна спрадвеку ўкрытая і анёлам няведамая Табою, Багародзіца, тым, што жывуць на зямлі, сталася яўнаю: Бог прыняў цела ад Цябе, спалучыўшы ў сабе без зьліцьця дзьве прыроды і, пацярпеўшы дзеля нас дабравольна на крыжы, уваскрасіў ім першастворанага і выбавіў ад сьмерці душы нашы.