На "Госпадзе, Цябе клічу...":

(Тон 5). Дасканалы вобраз Божы, Ты прыняў Адамаў выгляд і захацеў, каб Цябе насілі на руках, хоць Ты сам рукою сваёю трымаеш усё стварэньне. Чыстая і Беззаганная сказала Табе голасна: "Як мне спавіць Цябе ў пялёны, быццам немаўля; як карміць Цябе, які корміш усіх? Як мне не дзівіцца ўбогасьці Тваёй, што пераўзыходзіць розум; як я, слуга Твая, буду называць Цябе Сынам маім? Слаўлю і бласлаўляю Цябе, які даеш сьвету веліч зьмілаваньня".

Усебеззаганная, убачыўшы Дзіця – спрадвечнага Бога, – што нарадзілася ад Яе, на руках трымаючы Яго і цалуючы, усклікнула, поўная радасьці: "Божа найвышэйшы, як гэта я бачу Цябе, нябачнага Ўладара? Не магу зразумець тайны бязьмежнага ўбоства Твайго: маленькая пячора, чужая, зьмяшчае Цябе, які ў нараджэньні сваім зьбярог маё дзявоцтва і дараваў сьвету веліч зьмілаваньня".

Усячыстая, пачуўшы мудрацоў, што стаялі перад пячораю, сказала: "Каго вы шукаеце? Бачу, што вы прыйшлі здалёку, бо выгляд ваш незнаёмы і гутарка; вы пэўна зрабілі вялікае падарожжа, каб прыйсьці пакланіцца Падарожніку з вышыняў, што дзіўным спосабам ува мне пасяліўся, каб дараваць сьвету веліч зьмілаваньня".

Сьвятое (тон 5). Пакінуўшы красу сьвету, прасьвятліўшы высакародную душу тваю дабротамі з вышыні, і захаваўшы ласкаю чысьціню беззаганную, ты была прыкладам дзявоцтва, Мучаніца Яўгеньня ўсяхвальная, кветка дасканалая.

Словам і жыцьцём, ласкаю і цярпеньнямі душу сваю ўпрыгожыўшы, ты прывяла хоры мучанікаў і дзеваў да Таго, хто зазьзяў ад Дзевы і адкрыў усім уваход да жыцьця, Яўгеньня мудрая. З імі разам малі Яго за збаўленьне душ нашых.

Ахоўнік справядлівасьці ўпрыгожыў цябе падвойным вянцом Мучаніцы і Дзевы, і пасяліў цябе, нявеста Хрыстовая, у цудоўнымі сьветлым хораме, узбагаціўшы сваёю ласкаю.

Слава ... цяпер ...

(Тон 2). Ужо блізка час нашага збаўленьня: рыхтуйся, пячора, бо вось Дзева ідзе радзіць. Бэтлееме, зямля Юдава, красуйся і цешся, бо з цябе зазьзяў Госпад наш; пачуйце, горы і ўзгоркі, і ўсё навакольле юдэйскае, бо ідзе Хрыстос, каб, як Чалавекалюбец, збавіць чалавека, якога стварыў.

Вершапесьні

(Тон 1). Пачуўшы аб нараджэньні Тваім, Уладару, мудрацы з Усходу прыйшлі і прынесьлі ў дар Табе ладан, смірну і золата; і вось стаяць перад дзьвярыма. Дык загадай ім увайсьці, каб яны ўбачылі, як Ты, старэйшы за першага Адама, як немаўля, спачываеш на руках маіх.

Верш. Бог ідзе з поўдня, Сьвяты з гары, пакрытай цяністым гаем.

"Уваходзьце – Дзева кажа мудрацом, – і гляньце на Нябачнага, які стаўся бачным у выглядзе дзіцяці". Яны са страхам увайшлі і, пакланіўшыся, аддалі дары свае, споўніўшы Боскае прароцтва.

Верш. Госпадзе, я пачуў голас Твой і спалохаўся; зразумеў учынкі Твае і жахнуўся.

"Як немаўля на руках нашу Цябе, які носіш усё, і дзіўлюся – кажа Бязьвінная Дзева, – як я буду карміць Цябе, які корміш усіх, Сыне і Творча мой? Слаўлю Тваё прыйсьце да людзей для збаўленьня сьвету ад загубы".

(Тон 6). Сьвяткуй, Сыёне; цешся, Ерусаліме, горадзе Хрыста Бога, сустрэнь Тварца, які зьмясьціўся ў пячоры ў ясьлях; адчыніце вароты, каб мне, увайшоўшы, бачыць Дзіцятка, спавітае ў пялёны, – Жыцьцядаўца Госпада, Збавіцеля душ нашых, які рукою сваёю трымае ўсё стварэньне і якога анёлы няспынна славяць.

Адпушчальныя трапары:

Сьвятое (тон 4). Ягнё Тваё, Ісусе, Яўгеньня, кліча моцным голасам: "Цябе, Жаніх мой, люблю і, Цябе шукаючы, мукі перанашу, і расьпінаюся з Табою, і пахаваньне прымаю ў хрышчэньні Тваім, і цярплю за Цябе, каб панаваць з Табою, і паміраю за Цябе, каб з Табою жыць; Ты ж прымі мяне, як ахвяру чыстую, што з любоўю прыносіцца Табе". Малітвамі яе, Міласэрны, збаў душы нашы.

Слава ... цяпер ...

Чаканьня (тон 4). Марыя, маючы ва ўлоньні сваім без семя Зачатага, пайшла разам з Язэпам на перапіс у Бэтлеем, бо была з дому Давідавага. Надышоў час радзіць Ёй, і нідзе не знайшлося месца для Яе. І вось пячора сталася сьветлым хорамам Каралевы. Хрыстос родзіцца, каб раней упалы вобраз узьняць.