Пераклад кс. Уладзіслава Чарняўскага
Арыгінальны тэкст
Паводле: машынапісы з архіву А. Бокуна
Алічбоўваньне:  Антоні Бокун

Эфэз быў сталіцай Рымскай правінцыі ў Малой Азіі. Гэта адзін з найстаражытнейшых гарадоў сьвету. Пабудаваны Феніцыянамі, Грэкамі быў згеленізаваны. Ён - слава Малой Азіі, тут было селішча паэтаў, філосафаў, інтэлігенцыі. Не абмінулі гэтага горада і хрысьціяне. На кароткі час наведаў яго і сьв. Павал у сваім перашым падарожжы, а ў трэцім выбраў Эфэз цэнтрам сваёй місійнай дзейнасьці. Прабыў тутка тры гады. Узьнікшыя з прычыны культу Дыяны замяшаньні, выкліканыя рамесьнікамі, што выраблялі статуэткі гэтай багіні, а за імі бунты і напасці на сьв. Паўла змусілі яго пакінуць Эфэз, але кантакту з ім ён не спыняў. Аб гэтым сьведчыць і гэта пісьмо. Хоць яно адрасавана Эфэзцам, але адносіцца да ўсіх хрысьціян у Малой Азіі.

Пісьмо напісана з Рыму каля 63 года ў часе яго перашага арышту, калі ў яго была надзея вызваліцца.

Пратастанты аспрэчваюць аўтантычнасьць гэтага пісьма, хоць Касьцёл лічыў і лічыць, як і Айцы касьцёла, за Паўлава, інспіраванае Духам Сьвятым. Як відаць, яны выступаюць таму, што тут сьв. Павал піша аб Касьцёле як аб містычным целе Хрыстовым. Увесь арганізм - Касьцёл, Хрыстус - галава, а часткі яго - усе верныя. Гэта догма стала фундаментам грамадскага ладу, роўнасьці людзей і імкненьня да адной мэты - Бога.

Распарадак пісьма

Уступ: Адрас пісьма. (1,3-14)

Частка перашая, дагматычная (1,3-3,31)

1.     Падзяка (удзячнасьць) (1,3-14)

2.     Выказваньне падзякі чытачам. (1,15-23)

3.     Хрыстус дае новае жыцьцё сваёй ласкай. (2,1-3,21)

Частка другая, парэнетычная (4,1-6,9)

1.     Касьцёл утварае адзін містычны арганізм з галавой - Хрыстусам. (6,1-16)

2.     Верныя павінны пачаць новае жыцьцё ў праўдзе і сьвятасьці (4,17-5,20).

3.     Абавязкі бацькоў, дзяцей, сужэнцаў, слуг і паноў (5,21-6,9)

Заканчэньне: Заахвочанне змагацца з сапсутасьцю. Багаславенства.