(Тон 2). Якімі пахвальнымі песьнямі, якімі вянкамі ўпрыгожым багамудрых сьвятаначальнікаў, Тройцы адзінасутнай прапаведнікаў, якія сьвятлом Евангельля прасьвятлілі славянскія народы, што знаходзіліся ў цемры і ценю сьмерці? Дзякуючы ім і мы, як дзікае аліўнае дрэва, былі прышчэпленыя да дабраплоднага кораня праўдзівай веры і атрымалі ад Хрыста Бога супакой і веліч зьмілаваньня. (Двойчы)

Якімі пахвальнымі песьнямі ўшануем багамудрых настаўнікаў – Мятода, жыхара пустыні, што на адзіноце ўзбагаціў сябе пладамі Духа; і Кірылу залатаслоўнага, які любоўю мудрасьці прыдбаў сабе мудрасьць нябесную і пасароміў паганскіх мудрацоў? Праз іх Хрыстос Бог наш дараваў і нам веліч зьмілаваньня. (Двойчы).

Якімі пахвальнымі песьнямі ўзьвялічым сьвятаначальнікаў – Мятода, які дзеля любові Хрыста пакінуў прынады гэтага сьвету і ў манаскім стане мужна змагаўся, служачы Нябеснаму Уладару; і Кірылу, які з маладых гадоў выбраў сабе мудрасьць за спадарожніцу і падвоіў на славу Богу дадзеныя яму таленты. Дзякуючы ім і мы, пазнаўшы спрадвечную Тройцу – Айца, і Сына, і Сьвятога Духа, – атрымліваем ад Хрыста Бога веліч зьмілаваньня.

Якімі духоўнымі песьнямі ўзьвялічым вас, сьвятаначальнікі? Вы сталіся апосталамі славянаў і шмат папрацавалі, каб прасьвятліць іх сьвятлом богапазнаньня; вынаходніцтвам славянскага пісьма вы адчынілі ім дзьверы да разуменьня дабравешчаньня Хрыста, які дае ўсім супакой і веліч зьмілаваньня.

(Тон 6). Прыйдзіце, людзі, усхвалім роўных апосталам настаўнікаў славянскіх і верных заступнікаў, красу сьвятаначальнікаў, кажучы: Радуйся, Кірыла, залатая труба багаслоўя, што быццам сонца ясна аб'ясьніў таямніцу Тройцы і зачыніў вусны няверных; радуйся і ты, Мятодзе, які разам з братам змагаўся і памагаў яму сваімі малітвамі. Цяпер, айцы блаславёныя, не пераставайце маліць Хрыста Бога за нас, якія з вераю і любоўю ўзьвялічваем вас.

Цяпер...: сьвята, або дагматык тон 6:

Хто Цябе не назаве шчасьліваю, Найсьвятая Дзева, хто ня будзе славіць, Чыстая, мацярынства Тваё? Адзінародны Сын, што спрадвеку зазьзяў ад Айца, ад Цябе, прыняўшы цела, у невыказны спосаб нарадзіўся. Праўдзівы Бог, Ён стаўся праўдзівым чалавекам дзеля нас, непадзельны на дзьве асобы, але ў дзьвюх нязьлітных прыродах пазнавальны. Малі Яго, Чыстая і Блаславёная, даць зьмілаваньне душам нашым.

Памяць праведнага поўная хвалы, і блаславеньне Гасподняе на галаве ягонай. Блаславёны той, хто набыў мудрасьць і знайшоў разуменьне. Лепш набываць мудрасьць, чым золата і срэбра. Яна даражэйшая за каштоўныя каменьні; нішто з таго, чаго жадаеш, не параўнаецца з ёю. Даўгалецьце ў правай руцэ яе, а ў левай – багацьце і слава. З вуснаў яе струменіць справядлівасьць, закон і міласэрнасьць на языку ў яе.

Паслухайце мяне, дзеткі, бо важнае кажу, з вуснаў маіх выходзяць словы праўды. Шчасьлівы той, хто мяне слухае, штодня ля дзьвярэй маіх чакае, ля варотаў маіх заўсёды стаіць. Бо хто мяне знайшоў, той знайшоў жыцьцё і асягнуў ласку ў Госпада. Клічу вас, людзі: да сыноў людзкіх мой голас. Я – мудрасьць, абачлівасьць блізкая мне, зьмяшчаю глыбокую веду. У мяне рада і помач, мая разважнасьць і сіла. Я люблю тых, якія мяне любяць; хто шукае мяне пільна, той знаходзіць. Прастадушныя, навучайцеся разважнасьці, і вы, неразумныя, набірайцеся розуму. Слухайце, бо я пра важныя рэчы кажу, шчырасьць адчыняе вусны мне. Вусны мае кажуць праўду, усё крывадушнае агіднае вуснам маім. Усе словы мае праўдзівыя, няма нічога няшчырага, крывадушнага ў іх. Усе яны ясныя для тых, хто іх разумее, і праўдзівыя для тых, хто асягнуў мудрасьць. Вярніцеся на шлях мой. Вось я надзялю вас духам маім і навучу вас радам маім. Лагодная мова – дрэва жыцьця, а крывадушны язык губіць душу. (10:7-8; 3:13-16; 8:6,34-35, 4, 12, 14, 17, 5-9; 1:23; 15:4)

Вусны праведнага кажуць мудрасьць, а язык распусны будзе зьнішчаны. З вуснаў праведнага цячэ тое, што мілае Богу, з вуснаў няверных – распуста. Агідная Госпаду мера няправедная, вага справядлівая даспадобы Яму. З высакамернасьцю прыходзіць ганьба, са сьціпласьцю – мудрасьць. Шчырасьць кіруе праведнымі, здрадлівых загубіць іхняя хітрасьць. У дзень гневу багацьце бескарыснае, а справядлівасьць ратуе ад сьмерці. Праведнасьць нявіннага выраўноўвае шлях яму, а нязбожны гіне з прычыны нязбожнасьці сваёй. Праведнасьць зьяўляецца ратункам для справядлівых, у сваёй злосьці запутваюцца падступныя. Памірае грэшнік і з ім гіне надзея яго; марныя спадзяваньні сільных. Справядлівы вызваляецца ад бяды, замест яго ў яе ўпадае нязбожны. Неправедны вуснамі губіць бліжняга свайго, праніклівасьць праведных збаўляе іх. Калі праведным шчасьціць, увесь горад цешыцца; калі грэшнікі гінуць, усе скачуць з радасьці. Блаславеньнем праведнікаў горад умацоўваецца, вуснамі грэшнікаў – занепадае. Неразумны выказвае ўголас пагарду да іншых, разумны ўмее маўчаць. (10:31-11:12)

Праведнік, хоць бы і памёр перадчасна, знойдзе супакой. Старасьць ягоная пачэсная не даўгалецьцем, яна ня мерыцца лікам гадоў; сівізна ягоная – мудрасьць, а мера старасьці – жыцьцё беззаганнае. Ён быў даспадобы Богу, знайшоў міласьць у Яго і, жывучы сярод грэшнікаў, быў забраны, каб злосьць не адмяніла думкі ягонай, і няшчырасьць не зьвяла душы ягонай. Бо прывабнасьць злога засланяе добрае, і бура пажадлівасьцяў зацямняе правы розум. Дасягнуўшы рана дасканаласьці, ён шмат перажыў, бо душа яго была мілая Богу і таму Ён пасьпяшыў забраць яго з благога асяродзьдзя. А людзі бачылі гэта і не разумелі, і ня ўзялі сабе гэтага да сэрца, што міласэрнасьць і ласка Ягоная з выбранымі Ягонымі, і провід Ягоны са сьвятымі Яго. (4:7-15)

(Тон 8). Сьветласьцю жыцьця вашага вы, роўныя апосталам настаўнікі, зазьзялі, быццам зоркі на царкоўным небасхіле, сецьцю вучэньняў вашых злавілі многія народы для Хрыста і ўзьняліся да незаходнага Сьвятла, дзе разам з анёламі моліцеся няспынна за нас, якія сьвяткуем вашую сьветлую памяць.

Верш: Сьвятары Твае, Госпадзе, апрануцца ў справядлівасьць, і сьвятыя Твае ў шчасьці жыць будуць.

Прыйдзіце, сьвяталюбцы, узьвялічым роўных апосталам настаўнікаў і хвалу славянаў: дзякуючы ім мы, вызваленыя ад д'ябальскай спакусы і цемры грахоўнай, атрымалі дабравешчаньне Хрыстова і спазналі спрадвечнае Слова.

Верш: Вусны праведніка абвяшчаюць мудрасьць, язык яго кажа праўду.

Кірыла багамудры і Мятодзе багалюбны, Царквы славянскае апосталы і першыя настаўнікі, верных заступнікі, пабожнасьці ахоўнікі, Духа Сьвятога гусьлі мілагучныя, маючы цяпер вялікую сьмеласьць у Пастыра пастыраў Хрыста, маліцеся за нас, якія спраўляем вашую пачэсную памяць, каб Ён вызваліў нас ад тленнасьці ў вялікай міласэрнасьці сваёй.

(Тон 8). Радуйся, сьвятая пара, што праясьніла нас сьвятлом багапазнаньня: Кірыла, крыніца жыцьцяносная духоўнай мудрасьці, якою напаіў сасмаглыя народы славянскія; і Мятодзе, пачэсная скарбніца малітвы. Маліце няспынна Хрыста, з якім вы прабываеце ў славе, каб нам разам з вамі ўзьвялічваць і славіць Яго праз усе вякі.

Цяпер...: сьвята, або:

(Тон 8). Чыстая Дзева, што Бога ў целе невыказна зачала, Маці Бога ўсявышняга, прымі маленьні слугаў Тваіх, Усячыстая, дай ачышчэньне ад правінаў і, выслухаўшы малітвы слугаў Тваіх, маліся за збаўленьне душаў нашых.

Трапар сьвятых (тон 4): Роўныя апосталам настаўнікі славянскія Кірыла і Мятодзе багамудрыя, Уладара ўсіх маліце, каб Ён умацаваў славянскія народы ў веры і згодзе, дараваў супакой усяму сьвету і душам нашым веліч свайго зьмілаваньня.

Слава... цяпер...: сьвята, або нядзельны багародзічны тон 4:

Тайна, спрадвеку ўкрытая і анёлам няведамая, праз Цябе, Багародзіца, тым, што жывуць на зямлі, сталася яўнаю: Бог прыняў цела ад Цябе, спалучыўшы ў сабе без зьліцьця дзьве прыроды і пацярпеўшы дзеля нас дабравольна на крыжы, якім уваскрасіў першастворанага і выбавіў ад сьмерці душы нашыя.