Кат. 1 (Пс. 1-8) - Кат. 2 (Пс. 9-16) - Кат. 3 (Пс. 17-23) - Кат. 4 (Пс. 24-31) - Кат. 5 (Пс. 32-36) - Кат. 6 (Пс. 37-45) - Кат. 7 (Пс. 46-54) - Кат. 8 (Пс. 55-63) - Кат. 9 (Пс. 64-69) - Кат. 10 (Пс. 70-76)

КАТЫЗМА 10

Псалом 70

Псалом Давіда, сыноў Іянадававых і першых палоненых

У Табе, Госпадзе, я шукаю прытулку: * ня дай мне пасаромецца давеку.

У справядлівасьці Тваёй вызваль мяне і збаў мяне: * нахілі вуха Тваё да мяне і ацалі мяне.

Будзь мне скалою абароннаю і бясьпечным прытулкам, каб мне збавіцца: * бо Ты ўмацаваньне і сховішча маё.

Божа мой, выбаў мяне з рукі грэшніка, * з рукі злачынца і крыўдзіцеля.

Ты, Госпадзе Божа, - надзея мая; * на Цябе спадзяваўся я ад маладосьці маёй.

Ты - мая моц ад пачатку; * ад улоньня маці маёй Ты мой апякун: * Табе хвалу пяю няспынна.

Я стаўся нейкім дзівам для многіх; * але Ты - моц мая.

Хай мае вусны напоўняцца хвалою, * каб мне пяяць славу Тваю, увесь дзень узьвялічваць Цябе.

Не адкінь мяне ў старасьці маёй, * не забудзься на мяне, калі сілы мае саслабнуць.

Бо ворагі мае нагаворваюць супраць мяне, * цікуюць на душу маю, раяцца між сабою.

Яны кажуць: „Бог пакінуў яго, * ганіце і хапайце яго, бо няма таго, хто б яго вызваліў".

Божа, не аддаляйся ад мяне, * Божа мой, прыйдзі мне на дапамогу.

Хай пасаромеюцца і згінуць тыя, * што перасьледуюць душу маю;

Хай пакрыюцца сорамам і ганьбаю тыя, * што жадаюць мне зла.

Я ж буду заўжды спадзявацца (на Цябе) * і памнажаць усякую хвалу Тваю.

Вусны мае будуць абвяшчаць Тваю справядлівасьць; * увесь дзень - Твае дабрадзействы; бо ня ведаю іхняга ліку.

Увайду у сіле Гасподняй; * буду абвяшчаць толькі Тваю, Госпадзе, справядлівасьць.

Ты, Божа, навучаў мяне ад маладосьці маёй, * і я дасюль апавядаю пра цуды Твае.

І да старасьці, да веку пажылага, Божа, не адкідай мяне, * пакуль не раскажу пра моц Тваю наступнаму пакаленьню,

І пра справядлівасьць Тваю, Божа, што дасягае нябёсаў. * Вялікія рэчы стварыў Ты: * хто, Божа, падобны да Цябе?

Ты пасылаў на мяне вялікія і лютыя беды, * але пасьля зноў ажыўляў мяне, і з бездані зямлі выводзіў.

Ты явіў на мне веліч сваю і ўсьцешыў мяне, * і вывеў мяне з бездані зямлі.

Я буду славіць Цябе сярод людзей, Госпадзе, * на гусьлях буду пяяць славу Тваю, Сьвяты Ізраіля.

Вусны мае і душа мая, якую Ты збавіў, * узрадуюцца, калі буду пець Табе.

І язык мой будзе ўвесь дзень абвяшчаць справядлівасьць Тваю, * калі будуць пасаромленыя і пакрыюцца ганьбаю тыя, што жадаюць мне зла.

Псалом 71

Пра Саламона (Псалом Давіда)

Божа, дай справядлівасьць Тваю ўладару, * і праведнасьць Тваю - сыну ўладара.

Хай ён справядліва кіруе народам Тваім, * і праведна абыходзіцца з убогімі Тваімі.

Хай горы прынясуць людзям супакой, * а ўзгоркі - справядлівасьць.

Хай ён апекуецца ўпакоранымі, * ратуе сыноў убогіх і скарае прыгнятальніка.

І жыць будзе доўга, * як сонца і як месяц, праз ўсе пакаленьні.

Зыдзе, быццам дождж на траву, * і быццам кроплі, што падаюць на зямлю.

У дні ягоныя расквітнее справядлівасьць, * і будзе супакой і дастатак, аж пакуль не пяройдзе месяц.

І панаваць будзе ад мора да мора, * ад Ракі аж да канца зямлі.

Перад ім падуць ніцма этыёпы, * і ворагі ягоныя будуць лізаць пыл зямны.

Каралі тарсійскія і выспы прынясуць яму дары, * каралі Арабіі і Сабы з дарамі прыйдуць.

І паклоняцца яму ўсе каралі зямлі, * і ўсе народы будуць служыць яму.

Бо Ён вызваліць беднага ад (уціску) магутнага, * і ўбогага, які ня мае памочніка.

Збавіць беднага і ўбогага, * выратуе жыцьцё бедаку.

Ад крыўды і несправядлівасьці выбавіць іх, * і імя Ягонае будзе пачэсным сярод іх.

І будзе жыць, і дадуць Яму золата з Сабы, * і будуць маліцца заўсёды за Яго, няспынна бласлаўляць Яго.

Дастатак будзе на зямлі, на вяршынях узгоркаў зашумяць каласы, * быццам лясы Лібану.

І жыхары гарадоў памножацца, * як трава польная.

Імя Ягонае блаславёнае будзе давеку* і будзе трываць доўга, як сонца.

Усе плямёны зямлі будуць блаславёныя ў Ім, * і ўсе народы будуць зваць Яго шчасьлівым.

Блаславёны Госпад Бог Ізраіля, * адзіны, хто творыць цуды!

Усяхвальнае імя Яго блаславёнае давеку, і на век вякоў. * І хай напоўніцца славаю Ягонаю ўся зямля.

Хай станецца так, * хай станецца!

Слава... цяпер...

Псалом 72

Псалом Асафа

Які добры Бог да Ізраіля, * да людзей чыстага сэрца!

А мае ногі ледзь не спатыкнуліся*; яшчэ крыху, і я б пасьлізнуўся,

Бо я пазайздросьціў нязбожным, * калі ўбачыў, як шчасьціць грэшнікам.

Яны ня церпяць бяды, * цела ў іх гладкае і здаровае,

Няма іх на цяжкай працы, * і ўціску ня знаюць яны, як іншыя людзі.

Таму пыха, быццам нашыйнік - іхняя аздоба, * і дзёрзкасьць, быццам вопратка, атуляе іх.

З атлусьцелага сэрца плыве няправеднасьць, * родзяцца марныя задумы.

Насьміхаюцца з усяго; * наводзяць злосныя паклёпы; гавораць з пагардаю.

Вуснамі сваімі ўзьнімаюцца да неба, * а язык іхні гуляе па зямлі.

І вось мой народ цягнецца да іх, * і іхнія дні аплываюць дастаткам.

Кажуць яны: „Як Бог даведаецца? * Ці ж Усявышні ведае ўсё?"

Грэшнікі заўжды бесклапотныя* і ўзрастае іхняе багацьце.

Дык можа я дарэмна захаваў сэрца маё чыстым* і абмываў у нявіннасьці рукі свае?

Я ж увесь час мучуся, * і кожны дзень цярплю пакараньне.

Але калі б я сказаў: „Буду разважаць, як яны",* я б адрокся ад роду сыноў Тваіх.

І я спрабаваў зразумець усё гэта, * але яно падалося цяжкім мне,

Пакуль я не ўвайшоў у сьвятыню Божую* і не зразумеў, якім будзе іхні канец.

Сапраўды, Ты іх паставіў на коўзкай дарозе, * і гвалтоўна скідаеш у бездань.

Як яны імгненна ўпалі, загінулі, прапалі ў вялікім страху!

Як той, хто прачнуўся, адкідае сонную мрою, * так і Ты, Госпадзе, узьняўшыся, адкідаеш іх у месьце Тваім.

Калі сэрца маё было поўнае горычы, * і нутро пранятае болем,

Я ня цяміў, * быў як жывёла бяздумная перад Табою.

Але я быў заўсёды з Табою: * Ты ўзяў мяне за правую руку.

Цяпер накіроўвай мяне радаю Тваёю* і ў канцы прымі мяне да хвалы Тваёй.

Хто апроч Цябе для мяне на небе? * Калі я з Табою, нічога не хачу на зямлі.

Зьнемагаюць цела маё і сэрца: * Бог - умацаваньне сэрца майго і доля мая давеку.

Вось гінуць тыя, што ад Цябе адышлі; * Ты нішчыш тых, хто блукае далёка ад Цябе.

А для мяне шчасьце быць блізка да Бога, * і ў Госпадзе мець свой прытулак:

У брамах Сыёну буду абвяшчаць усе ўчынкі Твае.

Псалом 73

Навука Асафа

Чаму Ты, Госпадзе, зусім нас адкінуў, * чаму загарэўся гневам на авечак статку Твайго?

Прыгадай гурт Твой, які Ты прыдбаў сабе напачатку, * спадчыну, якую Ты набыў; * гару Сыён, на якой Ты заснаваў жытло сабе.

Накіруй крокі Твае да руінаў, якім няма канца: * вораг спустошыў усё ў сьвятыні.

Ворагі Твае рычаць сярод збораў Тваіх, * паставілі сьцягі свае на знак перамогі,

Не зважаючы на нішто, * пры ўваходзе высока

Быццам у гушчары, яны вырубілі ўсе ейныя брамы; * секерай і молатам разьбілі яе.

Агнём пусьцілі сьвятыню Тваю, * на зямлі апаганілі месца, дзе жыве імя Тваё.

Сказалі ў сэрцы сваім: „Зьнішчым усіх іх".* Спалілі ўсе Божыя месцы збораў у краіне.

Знакаў нашых больш не відаць, няма прарока, і няма сярод нас нікога, хто б ведаў, як доўга так будзе.

Дакуль, Божа, вораг будзе зьдзекавацца? * Ці ж вечна непрыяцель будзе зьневажаць імя Тваё?

Чаму адвяртаеш руку Тваю, * руку Тваю правую трымаеш схаванаю?

Ты ж, Божа, - Уладар наш спрадвеку, * Ты чыніш збаўленьне пасярод зямлі.

Ты разьдзяліў мора сілаю Тваёю, * скрышыў галовы зьмяіныя ў вадзе.

Ты раздрабіў лоб левіятана, * марскім пачварам аддаў яго на спажыву.

Ты адчыніў крыніцы і струмені, * Ты высушыў паўнаводныя рэкі.

Твой дзень і Твая ноч. * Ты стварыў месяц і сонца.

Ты ўстанавіў межы зямлі, * лета і зіму стварыў Ты.

Прыгадай, як вораг некалі глуміўся з Госпада, * і народ бязглузды зьневажаў імя Тваё.

Не аддай каршуну жыцьця галубкі Тваёй, * ніколі не забудзься на жыцьцё ўбогіх Тваіх.

Успомні саюз Твой, * бо зямныя сховішчы і палі напоўніліся гвалтам.

Няхай прыгноблены не вернецца з сорамам, * няхай бедны і ўбогі хваляць імя Тваё.

Устань, Божа, абарані справу Тваю, * памятай зьнявагу, якую Табе кожны дзень паказваў неразумны.

Не забудзься на крык Тваіх праціўнікаў. * Голас тых, што паўстаюць супраць Цябе, няспынна ўзносіцца ўгору.

Слава... цяпер...

Псалом 74

Кіраўніку хору. „Не загубі". Псалом песьні Асафа

Славім Цябе, Божа, славім Цябе, * імя Тваё клічам, абвяшчаем цуды Твае.

„Калі вызначу час, * буду судзіць справядліва.

Калі хістаецца зямля і ўсё, што жыве на ёй, * Я ўмацую стаўпы яе.

Кажу дзёрзкім: "Адкіньце дзёрзкасьць!"; * а грэшнікам: "Не ўздымайце рогаў вашых!".

Не ўздымайце рогаў супраць Найвышэйшага, * не гаварыце дзёрзка супраць Бога.

Бо ані з усходу, ані з захаду, * ані з пустыні, ані з гораў ня прыйдзе суд.

Адзін Бог - судзьдзя: * аднаго паніжае, другога ўзвышае.

Бо ў руцэ ў Госпада чаша, што пеніцца, * поўная віна прыпраўленага.

І Ён дае з яе піць. * Аж да самай гушчы п'юць усе нязбожныя зямлі.

А я буду цешыцца давеку, * буду пяяць Богу Якубаваму.

Усе рогі нязбожнікаў пазьбіваю, * а рогі праведніка ўзьнясуцца ўгору.

Псалом 75

Начальніку хору. Псалом Асафа. Песьня пра асырыйца

Бог вядомы ў Юдэі; * у Ізраілі вялікае імя Ягонае.

У Саліме быў набытак Ягоны, а жытло Ягонае - на Сыёне.

Там Ён паламаў стрэлы луку, * шчыт, меч і зброю.

Ты, Магутны, * прыйшоў у зьзяньні ад гораў вячыстых.

Моцныя сэрцам сталі здабычаю і заснулі сном сваім, * а рукі дужых памлелі;

Ад Тваёй пагрозы, Божа Якуба, * здраньцьвелі коні з калясьніцамі.

Страшны Ты, * і хто ўстаіць перад абліччам Тваім у час гневу Твайго?

З нябёсаў Ты абвясьціў Твой прысуд. * Зямля спалохалася і змоўкла,

Калі Бог узьняўся на суд, * каб збавіць пакорлівых на зямлі.

Сапраўды, гнеў людзей абернецца на славу Табе, * а рэшту іхняга гневу Ты ўтаймуеш.

Давайце і спаўняйце абяцаньні Госпаду Богу вашаму; * хай усе, што навокал Яго, прынясуць дары Таму, каго баяцца.

Ён утаймоўвае дух князёў, * баяцца Яго ўладары зямлі.

Псалом 76

Кіраўніку хору Ідыфума. Псалом Асафа

Голас мой уздымаецца да Бога - клічу; * голас мой да Бога, каб Ён пачуў мяне.

Шукаю Госпада ў дзень нядолі маёй; * уночы ўздымаю няспынна рукі мае, душа мая адмовілася ад суцяшэньня.

Як толькі згадаю пра гэта, Божа, - стагну; * млею духам, калі разважаю.

Не даеш сну вачом маім; * я ўстрывожаны, адняло мне мову.

Думаю пра даўнія дні, * успамінаю гады ранейшыя.

Размышляю ўночы ў сэрцы сваім, * разважаю, і дух мой дапытваецца:

Ці ж Бог адкіне навекі, * і ня будзе больш спагадлівым?

Ці назаўжды вычарпаецца ласка Ягоная, * ці забярэ назад абяцаньне сваё, што даў усім пакаленьням?

Ці ж Бог забыўся на літасьць? * Ці ў гневе спыніў сваю міласэрнасьць?"

І кажу: „Гора маё, * што правая рука Усявышняга адхінулася".

Успамінаю ўчынкі Гасподнія, * прыгадваю ранейшыя цуды Твае.

Разважаю пра ўсе ўчынкі Твае, * і пра дзеі Твае думаю.

Божа! Дарога Твая сьвятая: * які бог роўны веліччу Богу нашаму?

Ты - Бог, што чыніш цуды, * Ты сярод народаў явіў магутнасьць Тваю.

Ты выбавіў моцнай рукою народ Твой, * нашчадкаў Якуба і Язэпа.

Воды ўбачылі Цябе, Божа, воды ўбачылі і задрыжэлі, * і нават скалынуліся бездані.

З хмараў палілася вада, хмары падалі голас, * і паляцелі стрэлы Твае.

Гром Твой загучаў у буры, маланкі зазьзялі на ўвесь сьвет, * здрыганулася і затрэслася зямля.

Праз мора дарога Твая, сьцяжына Тваю праз вялікія воды, * і сьлядоў Тваіх не відаць.

Ты вёў народ Твой як статак* рукою Майсея і Аарона.

Слава... цяпер...

Катызмы 11-20 (Пс. 77-150)