|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Сьвятая Эванэлія паводля сьв. Матауша |
РАЗДЗЕЛ 22
1. І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:
2. Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.
3. І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.
4. Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: "Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле".
5. Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;
6. другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.
7. Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.
8. Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.
9. Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.
10. І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.
11. Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.
12. Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.
13. Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую,
там будзе плач і скрыгот зубоў.
14. Многа бо пакліканых, да мала выбраных.
15. Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.
16. І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,
17. дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?
18. Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?
19. Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.
20. Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?
21. Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.
22. Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.
23. У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,
24. кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: "Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату" (Паўт. Пр. 25, 5).
25. Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.
26. Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.
27. А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.
28. Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.
29. Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.
30. Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.
31. Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:
32. "Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба"? (Выйсь. 3, 6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.
33. І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.
34. Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам
35. і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:
36. Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?
37. Сказаў яму Езус: "Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю" (Паўт. Пр. 6, 5).
38. Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.
39. Другое-ж — гэтаму падобнае: "Любі твайго бліжняга, як сябе самога" (Лев. 19, 18).
40. На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.
41. Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,
42. кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.
43. Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:
44. "Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх" (Пс. 109, 1)?
45. Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?
46. І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Галерэя
